OYSAKİ ADINI “ŞANSLI” KOYMUŞTUK…

OYSAKİ ADINI “ŞANSLI” KOYMUŞTUK…

Öğretmenliğe veda edişimin, emekli oluşumun yıl dönümüne denk gelen günlerdi. Yârim ile Zeytinalan’daki(İzmir Güzelbahçe’nin ilerisi) evimizin yakınlarında yürüyüş yaparken çalılıkların dibinden ayaklarımızın dibine bitivermiştin. İncecik ses tonunla miyavlıyordun olabildiğince. Arayış içerisindeydin, içgüdüsel biçimde aradığına kavuşmak adına bilinçsizce ilerliyordun. Daha hiç kedi yavrusuna dokunmamış, hele ki uzun süreli birlikteliği aklımın ucundan geçirmemiştim. Evde kedi ya da köpek beslenmesine, hayvanların kısırlaştırılmasına karşı olan bir kazmaydım o güne dek. Ve sen daha yarı açık süt mavisi gözlerinle, ayaklarımın tam dibinde durup bize doğru keskin sesinle miyavlıyordun. Yârimle göz göze geldik sadece ve tek kelime etmeksizin seni avuçlarımın ortasına aldım. Çünkü yağmur çiselemeye başlamıştı ve sen annesini kaybetmiş minicik bir yavru kediydin. Nasıl unutabilirim ki, 19 Nisan’dı günlerden… Yağmurdan korumak için avuçlarımın arasında ve göğsüme yaslayarak evimize götürdük seni. Adını ŞANSLI koydum, artık bir ailen oldu diyerek. Ve yârimin, seni benden daha çok seveceği günleri aklımın ucuna getirmeksizin ortak etmiştim bir kez kendime. İşte o günden itibaren sen bizim gönül gözümüzdeki kataraktı kaldırdın oğlusum! Koşulsuz sevgiyi sadece biyolojik çocuklarımızda yaşayabileceğimize inanıyorduk seni tanıyana dek. Seninle birlikteki yaşamda “yaratılan her canlıyı sevdik yaratandan ötürü”. O dilleri olmadığını sandığımız otlar, dallar ve o dallardaki çiçekler anlam kazandılar yüreğimizde gerçekten. Sokakta acı çeken tüm patiler içimizi yakar oldu, sonradan görmelerin sokaklara terk ettiği tüm evcil meleklerin çaresizliği örseler oldu bizi. “Kedi nankördür” diyen zottiriklere sadece acıyorduk artık. Sevgimize öylesine karşılık verdin bize öylesine bağlılık gösterdin ki, biyolojik çocuklarımızın bile karnını ağrıtıyordun kimi zaman. Koskoca dokuz yıl senin sevgini tadarak yaşadık. Ve öylesine hastalıklar musallat oldu ki son yıllarda sana, eninde sonunda kanatlanıp uçacağını biliyorduk meleğim. Sana olan aşkımız “kanser” denen illeti yenmene yetmedi. Ve sen doğum gününe yakın bir zamanda bizleri terk ettin. Bizi hayata bağlayan, yaşam sevinçlerimizin en anlamlısından ettin. İsviçreli ressam Paul Klee, “insanları tanıdıkça köpeğimi daha çok seviyorum” demiş. Biz de seni tanıyarak, doğadaki tüm canlıları gerçekten sevdik meleğim. Hatta beş çuval kömüre geleceğimizi karartanları bile…

UZAKTAN GAZEL

VICIK VICIK EKRANLARIN BAŞINDAKİLER!

Yüzlerce televizyon kanalı var ulusal bazda. Neredeyse büyük bir çoğunluğunda insanlığımızdan utandıran beş para etmez programlar var. İyi de bunları izleyen çoğunluktaki kitle için nasıl bir tanımlama yapılabilir? Koyun sürüsü desek?

OZANCA

Az kaldı, birazdan öleceğim

Ne telaşım kalacak, ne ortada dolanan ilaçlarım

Sahi bu ilaç lekeleri çıkar mı bu bebekli battaniyeden

Son bir kez göz göze gel benimle

Az sonra öleceğim

Son bir kez kucakla beni

Sıcaklığını özleyeceğim

Ama en çok sen özleyeceksin beni okşamayı, biliyorum

Kadife başımı öpmeyi özleyeceksin, koklamayı

Patilerimi göğsüne dayayıp oturduğum anları hiç unutma

Unutma o anki mırıltılarımı, mutluluğumu, mutluluğumuzu

Karnım ilaçlardan, kandan böyle kırmızı

Çok kirlendim, ne olur beni böyle hatırlama e mi?

Ben hep temizdim biliyorsun

Temiz oğlum derdin bana ya zaten

Beni hep temiz hatırla...

Az sonra öleceğim

Son bir defa öp beni,

Ben senin çeneni yalayamam, hiç takatim yok

Ama ben seni, sizi çok sevdim minicik kalbimle, bunu unutma…

Az sonra öleceğim

Beni dokuz yıl besledin, minnettarım

Ama ben kısacık hayatımı size adadım, bunu unutma

Battaniyemde kokum kaldı benden hatıra...

Az sonra öleceğim

Sana resimlerden gülümseyeceğim artık

Belki bakamayacaksın, için kanayacak gözlerime bakarken

Pişmanlıklar yaşayacaksın benden yana,

Acabalar, keşkeler, bunu yapma...

Az sonra öleceğim, artık hayalinde sev beni,

Ben seni orda bekleyeceğim unutma, ELVEDA...