KENT OZANI PROGRAMI ÜZERİNE.

YAZIYORUM

KENT OZANI PROGRAMI ÜZERİNE…

Daha dün gibi… 16 Ekim 2010 yılının öğleden sonrasıydı. Bardaktan boşanırcasına bir yağmurla karşıladı Eskişehir bizi(ben yârim ve kedilerimiz). Işıl ışıl ışıldayan gökkuşağının altından geçerek girmiştik bu kentin sınırlarından içeriye. Çok değil, birkaç ay sonra da Es TV-Anadolu Gazetesi’nin Şair Fuzuli’deki binasında buldum kendimi. Sevgili Vedat Ergün(Genel Müdür)İzmir televizyonlarında yaptığım program CD’lerini izledikten sonra aralık ayı içerisinde ES TV’de başlatmıştı KENT OZANI programını. Tarihi hiç unutulacak bir tarih değildi. İlk programa başladığım tarih 2010 yılının 26 Aralık Pazar gününden bu yana koca iki sene geçmiş. Bir kelimede ağızdan çıkıp giden ama koskoca iki yılı barındıran bir zaman dilimi içerisinde neler yaşanmadı ki! Esgroup yeni binasına taşındı. Kent Ozanı programına sayısını unuttuğum konuklarım renk kattılar. Akabinde Anadolu Gazetesi’ndeki(2010 Temmuz başı)köşemden yazılarımla yüreğimdekileri bölüşmeye başladım değerli okurlarımızla. Televizyon ve gazete sayesinde bir anda tanıdı bu güzel kentin insanları beni. Tepeden paraşütle indiğimi sandı bazıları, kaygı duyanlar hatta tedirgin olanlar da oldu. “Arkasında kim var bu sert söylemli adamın” diyerek, köşelerimin sivriliğinden rahatsız olanlar bile oldu. Hatta taktığım Che Guevara stili berem yüzünden beni İzmirli bir hanım evladı sanıp, “bokun daha Porsuk’a ulaşmadı, sen kimsin” diye nefretini kusanlar da oldu. Benim Eskişehirli bir köylü çocuğu olduğumu anladıklarında, medyada yıllardır birikimleri olan bir öğretmen emeklisi olduğumu ve İzmirli Sanatçılar Birliği Başkanlığı onuru yaşadığımı öğrendiklerinden bu yana hala suskunlar onlar! Yıllar, ah o yıllar… Kimileri yaşar o yıllar içerisinde doludizgin biriktirir. Kimileri de kabuğundan hiç çıkmağa cesaret etmeksizin dünyanın merkezi zanneder kendisini. Leyleğin ömrü misali, aynalara küskün biçimde hem de. Sevgili Vedat Ergün, seni seven ve hiç unutmayacak bir kardeşin sana sevgilerini yolluyor hissediyor musun?

 

OZANCA

Kedi

 

En büyük sermayem sevgim derdim

Sermayeyi kediye yükleyip

Sevgimi bir kediye verdim,

Kedi kör, kedi nankör diyorlar

Ne kadar yanlış biliyorlar

Kedi değildi nankör

kediyi bilmeyenler kör

Kedi silerken gözyaşlarımı

Aratmadı ne kardeş ne de arkadaşlarımı

Kedi kadar olamadı sevdiklerim

Kedi gibi silemediler yaşlarımı

Gece nöbetlerimi paylaşırken kedi

Sevdiklerim aman sende dedi

Minik kedi ise sevgiyle bakıp beni bekledi

İnanın hiç nankörlük etmedi

 

Leyla Gül Varoğlu

 

DIŞARDAN GAZEL

KEDİLER DE ÜŞÜRLER

İzmir’den gazeteci arkadaşım sevgili Sedat Peker “fotoyorum” bölümüne fotoğrafla birlikte bu yazıyı yollamış… Bazı fotoğraflar vardır ki, insanın yüzüne tokat gibi çarpar. Nilgün Budak'ın '' ilk defa üşüdüm / gözlerine baktığımda / ve bir daha üşümek istemediğimdendi gidişim'' dizeleri insana yazılmış şiir gibi algılansa da, sokaktaki canların bizden ne farkı var? Sıcacık odalarımızda kapatıp gözlerimizi, öteleştirdiğimiz yaşamlar. İnsanlar için olduğu kadar, hayvanlar için de, dik durmayı ne zaman anlatacak bize…