Instagram paralı mı oluyor? Neler değişecek?
Eskişehir'de yol kapatma duyurusu: 6 Nisan günü ba…
Aort yırtılması nedir, neden olur, belirtileri nel…
ESKİ'den önemli denetim: Vatandaşlar o konuda uyar…
Bilecik’te uyuşturucu ve silah operasyonu
İstanbul’a Çöl Tozu Alarmı! Akşam Saatlerinde Etki…
Milyonların şikayeti son bulacak mı: SMS ve aramal…
Bilecik’te köy konaklarına bakım ve onarım yapıldı
Kütahya'da aranan 48 kişi tutuklandı
ÖTV’siz araç alımında müjde: Meclisten geçti
Eskişehir’in genç deri ustası, dünyaya bile satış …
Anadolu Üniversitesi’nde dijital dolandırıcılık pa…
Kütahya’da kaçak cinsel ürün operasyonu: Yüzlerces…
Eskişehir’de trafik kazası: Şans eseri facia önlen…
Bilecik İl Genel Meclisi başkanlığına Kurtulmuş ye…
Bilecik'te kapalı pazar yeri için hazırlıklar başl…
Güneydoğuda görev yapmış bir öğretmenin mektubu (2)
Güneydoğuda görev yapmış bir öğretmenin mektubu (2)
 - Şinasi Kula)
7 Kasım 2014
09:40
A
a
TV izliyorum, bir yarışma programının reklam arasında, yolun tam karşısındaki bir evden 3 roket atıldı. Camın önünde, nöbetçi olan eşime çocuğu yeni yatırdığımı söylüyordum. Daha uykuya dalmakla dalmamak arasındaydı yavrum.(Bu nedenle halen anksiyete tedavisi görüyor). Roketlerden İlkinin havada süzülüşünü görüp “sen top atışı mı yaptırıyorsun” demiştim eşime. İlki açığa düştü gürültüyle, eşimin “hayır” dediğini ve askerlere emirler vererek koştuğunu duyuyordum. Elim kulağımda oğlumun odasına koşup onu yorganla kucakladığım gibi, penceresiz olan tek dört duvarlı yer sayılacak banyoda emniyetini sağlarken, diğerlerinin nasıl bir kavis ve ışıkla hedefe ulaştığına şahit oldum. Sonra sessizlik, oyun oynadığımızı söylediğimi hatırlıyorum taşırken oğluma. Sımsıkı sarıldığımı da... Telefon irtibatı kesilmeden ne olursa olsun aileme haber verme alışkanlığı edindim. SMS ile kısa ve net; biz iyiyiz merak etmeyin!
O esnada onları korkutmaktan ve kendini yalnız hissetmemek adına yapılan bir alışkanlık. Ben o mesajı attığımda hayattaydım. Çünkü evladını kaybeden bir babanın şehit olan oğluyla, en son bir hafta önce konuştuğunu söylediğinde, ailemi endişelendirmemekten daha kötüsünün; altyazıyı okuyup da telefonla bize ulaşamamaları olduğunu öğrendim.
Ne o günün sabahı ne de Aktütün ve Gediktepe karakol baskınları... Çukurca, Şemdinli, mayınları gibi tekrar eden birçok olaydan sonraki sabahlar, idari izinli olmama rağmen, işimi aksatmamaya dikkat ettim. Çocuklarım saydığım küçük Kürt talebelerimi asla ihmal etmedim. Bize eşi asker polis memur olan herkese, bilhassa o şehit haberlerinin akabinde; işyerimize güler yüzlü inadına neşeli, makyajlı gitmemiz salık verildi. Haklılardı. O kanlı baskınlardan sonra örgütün her zırt pırt yıldönümünde, bebek katilinin Suriye'den çıkışı, yok efendim, yakalanışı gibi…1 Mayıs, nevruz gibi tarihlerde ama özellikle şehit verdiğimiz günün sabahı, başlayarak akşamına kadar lojmanların karşısındaki kolonlardan zorla dinletilen Gerilla(!) türkülerine katlanmak sadece metanet olamaz!
Bir kere çok mecbur kaldım. Her 2-3 ayda bir erzak almak (ve hatta nefes) için Van'a karayoluyla gideceğimizde (emniyetli günse ve konvoy varsa ancak) yazmayı adet edindiğimiz vasiyetimizde belirtmeme rağmen, aileme her ikimize de bir şey olduğu takdirde oğlumuzun kimler tarafından büyütülmesini istediğimizi ve ne olursa olsun üzülmemelerini söyleyiverdim. Babamın sesinin buğulandığını hatırlıyorum.
Bir kaç defa çocuğu aileme emniyette olacağı bir yere bırakıp da dönmeyi de çok düşünmüş ve konuşmuştuk. Arabada kendimizce önlemler alırdık,2,5 yaşındaki oğlum her ne olursa olsun durmamamız gerektiğini gerekirse içeri istifra etmesi (süratli giderek o virajları almamız gerektiğinden) ya da tuvalet ihtiyacı duymaması konusunda sıkıca tembihlenirdi.
Camları karartılmış ve dönüş yolunda artık sahte plaka takmak zorunda kalarak, yolculuk yaptığımız aracımızda her ikimiz de silahlı olurduk. Mermi her zaman namluya sürülü ve elimizin altında seyahat ederdik. Her virajın arkasında ne çıkacağını sizi neyin beklediğini bilmeden yol alırken hep bildiğim tüm duaları hatmederdim. Ve ne olursa olsun 2 mermiyi saklayacağıma söz vermiştim; bir şey olursa kaçamayacağıma, oğlumu da kurtaramayacağıma kanaat edersem, kendime ve yavruma sıkılmak üzere saklanacak son iki mermi. Helalleşip dönülen izinlerden sonra, tekrar oraya dönmesi en zoruydu. Öğrencilerimi okulumu arkadaşlarımı özlemiş olurdum ama beni bekleyenin tam olarak ne olduğunu asla bilemezdim…
Karlar altında geçmekte olan -20lerde seyreden günlerden birinde artık evde tutulmaktan iyice bunalmış olan oğlumu da aldım. Kantinin önüne kamyonet gelmesini fırsat bilerek dışarı çıktım. Kamyonet demek yeni mal geldi demektir. Oğlunuz için aylardır reklamlarda görülüp imrendiği çikolatayı bulma ümididir. Misafirliğe giderken giyilecek kadın çorabı kalmadığında kamyonet yolu gözlenir. Gıda şöyle böyle tamam da, oyuncak ve ihtiyaçlar hiç bitmez.
O akşam içerideki kalabalığı görünce kenarda beklemenin daha iyi olduğunu düşündüm. Ve aile kantininde bu kadar telaşla neden keklere bisküvilere meşrubatlara saldırırcasına hücum etmekte olan askerlerin, raf filan dinlemediğini aksine yağma edercesine boşalttıklarını izlemiştim. Anlam verememiştim. Bir ara kasadaki bana seslendi; “hanıma yer açın önce o alsın, buyurun bayan.” sadece neler olduğunu sorabildim, aldığım cevapla afalladım. Göreve gidecek olanlar sırt çantaları çok ağır olmasın diye verilen kumanyayı yolda atıp, bunları yemeyi tercih ediyorlardı. Henüz 19-20 yaşında, lise öğrencilerinden daha güçlü gözükmeyen çelimsiz sıska Mehmetçiğin o telaşının arkasındaki gerçek beni kahretmişti. Ekmek alarak dışarı çıktığımda ağlıyordum. Oğlumun “elimi sıkıyorsun anne” sesiyle kendime geldim. Çok gücüme gitmişti, çocuk görünümlü çocuk ruhlu çikolata kapışan gülüşen Mehmetçikler... Baskınların ertesinde sessizlik hâkimdir işyerlerinde çarşıda sanki hiç olmamış o canlar gitmemiş gibi. Delirmeniz işten değildir. Geçmiş olsun var mı sizden zayiat? Densin, hatırınız sorulsun istersiniz. Ancak yalnızken koridorda yakalarlarsa sorabilir arkadaşlarınız: “dün eviniz rokettenmiş, nasılsınız var mı yapabileceklerimiz bir şey” diye…
Eylem günleri okula gelmektense polis taşlamaya giden öğrencilerim de var. O gün öğreneceklerini kaçırdıklarından yakınan da. Ve beni hala arayıp soran, özleyen özlediğim ve bir şekilde birbirimizi sevmeyi öğretebildiğim öğrencilerimi de hatırlıyorum.
Yüksekova’dan ayrılırken, Allah'a emanet ettim oradakileri. Bayrağı da bir diğer öğretmene devrettim. Ama beni sorarsanız, ben eski ben değilim artık! Sırf bir polisle çıktığı için taranan öğretmen kızı nasıl unuturum? Ben yokken çocuğuma bakması için aradığım, her oralı kızın “tehdit edildik abla kusura bakma” diye işi bırakmasını? Ancak bir korucunun kız kardeşine tek evladımı emanet edebildiğim günden sonra, o kızın da benim bir kardeşim olduğunu?
Hiç bir normal karne günü öğrencilerime karne veremedim. Milli Eğitim tarafından ilçeye baskın yapılma olasılığına karşı, özellikle bayan öğretmenlerin can güvenliğini sağlayamama endişesiyle; “siz seminere katılmayın, aslında ne kadar erken ayrılsanız o kadar iyi” dendiğini! Devletimin beni korumakla görevli polisinin değil beni, kendini korumaktaki çaresizliğini… Savcıların zor koşullarını… Bunları geride bıraktığımı sananlar var ama…
Bırakmadım… Bırakmadık…
O esnada onları korkutmaktan ve kendini yalnız hissetmemek adına yapılan bir alışkanlık. Ben o mesajı attığımda hayattaydım. Çünkü evladını kaybeden bir babanın şehit olan oğluyla, en son bir hafta önce konuştuğunu söylediğinde, ailemi endişelendirmemekten daha kötüsünün; altyazıyı okuyup da telefonla bize ulaşamamaları olduğunu öğrendim.
Ne o günün sabahı ne de Aktütün ve Gediktepe karakol baskınları... Çukurca, Şemdinli, mayınları gibi tekrar eden birçok olaydan sonraki sabahlar, idari izinli olmama rağmen, işimi aksatmamaya dikkat ettim. Çocuklarım saydığım küçük Kürt talebelerimi asla ihmal etmedim. Bize eşi asker polis memur olan herkese, bilhassa o şehit haberlerinin akabinde; işyerimize güler yüzlü inadına neşeli, makyajlı gitmemiz salık verildi. Haklılardı. O kanlı baskınlardan sonra örgütün her zırt pırt yıldönümünde, bebek katilinin Suriye'den çıkışı, yok efendim, yakalanışı gibi…1 Mayıs, nevruz gibi tarihlerde ama özellikle şehit verdiğimiz günün sabahı, başlayarak akşamına kadar lojmanların karşısındaki kolonlardan zorla dinletilen Gerilla(!) türkülerine katlanmak sadece metanet olamaz!
Bir kere çok mecbur kaldım. Her 2-3 ayda bir erzak almak (ve hatta nefes) için Van'a karayoluyla gideceğimizde (emniyetli günse ve konvoy varsa ancak) yazmayı adet edindiğimiz vasiyetimizde belirtmeme rağmen, aileme her ikimize de bir şey olduğu takdirde oğlumuzun kimler tarafından büyütülmesini istediğimizi ve ne olursa olsun üzülmemelerini söyleyiverdim. Babamın sesinin buğulandığını hatırlıyorum.
Bir kaç defa çocuğu aileme emniyette olacağı bir yere bırakıp da dönmeyi de çok düşünmüş ve konuşmuştuk. Arabada kendimizce önlemler alırdık,2,5 yaşındaki oğlum her ne olursa olsun durmamamız gerektiğini gerekirse içeri istifra etmesi (süratli giderek o virajları almamız gerektiğinden) ya da tuvalet ihtiyacı duymaması konusunda sıkıca tembihlenirdi.
Camları karartılmış ve dönüş yolunda artık sahte plaka takmak zorunda kalarak, yolculuk yaptığımız aracımızda her ikimiz de silahlı olurduk. Mermi her zaman namluya sürülü ve elimizin altında seyahat ederdik. Her virajın arkasında ne çıkacağını sizi neyin beklediğini bilmeden yol alırken hep bildiğim tüm duaları hatmederdim. Ve ne olursa olsun 2 mermiyi saklayacağıma söz vermiştim; bir şey olursa kaçamayacağıma, oğlumu da kurtaramayacağıma kanaat edersem, kendime ve yavruma sıkılmak üzere saklanacak son iki mermi. Helalleşip dönülen izinlerden sonra, tekrar oraya dönmesi en zoruydu. Öğrencilerimi okulumu arkadaşlarımı özlemiş olurdum ama beni bekleyenin tam olarak ne olduğunu asla bilemezdim…
Karlar altında geçmekte olan -20lerde seyreden günlerden birinde artık evde tutulmaktan iyice bunalmış olan oğlumu da aldım. Kantinin önüne kamyonet gelmesini fırsat bilerek dışarı çıktım. Kamyonet demek yeni mal geldi demektir. Oğlunuz için aylardır reklamlarda görülüp imrendiği çikolatayı bulma ümididir. Misafirliğe giderken giyilecek kadın çorabı kalmadığında kamyonet yolu gözlenir. Gıda şöyle böyle tamam da, oyuncak ve ihtiyaçlar hiç bitmez.
O akşam içerideki kalabalığı görünce kenarda beklemenin daha iyi olduğunu düşündüm. Ve aile kantininde bu kadar telaşla neden keklere bisküvilere meşrubatlara saldırırcasına hücum etmekte olan askerlerin, raf filan dinlemediğini aksine yağma edercesine boşalttıklarını izlemiştim. Anlam verememiştim. Bir ara kasadaki bana seslendi; “hanıma yer açın önce o alsın, buyurun bayan.” sadece neler olduğunu sorabildim, aldığım cevapla afalladım. Göreve gidecek olanlar sırt çantaları çok ağır olmasın diye verilen kumanyayı yolda atıp, bunları yemeyi tercih ediyorlardı. Henüz 19-20 yaşında, lise öğrencilerinden daha güçlü gözükmeyen çelimsiz sıska Mehmetçiğin o telaşının arkasındaki gerçek beni kahretmişti. Ekmek alarak dışarı çıktığımda ağlıyordum. Oğlumun “elimi sıkıyorsun anne” sesiyle kendime geldim. Çok gücüme gitmişti, çocuk görünümlü çocuk ruhlu çikolata kapışan gülüşen Mehmetçikler... Baskınların ertesinde sessizlik hâkimdir işyerlerinde çarşıda sanki hiç olmamış o canlar gitmemiş gibi. Delirmeniz işten değildir. Geçmiş olsun var mı sizden zayiat? Densin, hatırınız sorulsun istersiniz. Ancak yalnızken koridorda yakalarlarsa sorabilir arkadaşlarınız: “dün eviniz rokettenmiş, nasılsınız var mı yapabileceklerimiz bir şey” diye…
Eylem günleri okula gelmektense polis taşlamaya giden öğrencilerim de var. O gün öğreneceklerini kaçırdıklarından yakınan da. Ve beni hala arayıp soran, özleyen özlediğim ve bir şekilde birbirimizi sevmeyi öğretebildiğim öğrencilerimi de hatırlıyorum.
Yüksekova’dan ayrılırken, Allah'a emanet ettim oradakileri. Bayrağı da bir diğer öğretmene devrettim. Ama beni sorarsanız, ben eski ben değilim artık! Sırf bir polisle çıktığı için taranan öğretmen kızı nasıl unuturum? Ben yokken çocuğuma bakması için aradığım, her oralı kızın “tehdit edildik abla kusura bakma” diye işi bırakmasını? Ancak bir korucunun kız kardeşine tek evladımı emanet edebildiğim günden sonra, o kızın da benim bir kardeşim olduğunu?
Hiç bir normal karne günü öğrencilerime karne veremedim. Milli Eğitim tarafından ilçeye baskın yapılma olasılığına karşı, özellikle bayan öğretmenlerin can güvenliğini sağlayamama endişesiyle; “siz seminere katılmayın, aslında ne kadar erken ayrılsanız o kadar iyi” dendiğini! Devletimin beni korumakla görevli polisinin değil beni, kendini korumaktaki çaresizliğini… Savcıların zor koşullarını… Bunları geride bıraktığımı sananlar var ama…
Bırakmadım… Bırakmadık…
Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...
YAZARLAR
-
Kesikbaş’ın ekonomik krize çözüm önerisinin odağında tarım var!
Tarkan Demir
-
Ataç sert çıktı
Kerem Akyıl
-
Her şeye rağmen Eskişehirspor!
Kaan Özcan
-
Bu korkunç tabloyu kimse konuşmuyor!
Ümit Polatbaş
-
Eskişehir’in ihtiyacı vardı
Seval Erci
-
Eskişehir'in komşusunda öyle bir miras var ki...
Funda Morgül
-
Bornova Afyonspor’dan daha zor rakip
Ahmet D. Canoruç
-
CHP’liler önce birbirini kazanabilirse sonra seçimleri de kazanab…
Meltem Karakaş
-
Gürhan Albayrak ve Eskişehir İçin Yeni Bir Dönem
Rifat V. Halas
-
Sürdürülebilir kulüp kültürü
Konuk Kalem
-
2023 yılında bizi neler bekliyor?
Tülin Karagöz
-
Düşükler neden tekrarlar?
Op. Dr. Alper Turgut
-
Sağlığınız için
Uzm. Dr. Burcu Aydemir Efelerli
-
Vatandaşları aydınlattık
M. Murat Aslan
-
Hayır, o yaşamak istiyor
Seda Göksoy
Kesikbaş’ın ekonomik krize çözüm önerisinin odağında tarım var!
Ataç sert çıktı
Her şeye rağmen Eskişehirspor!
Bu korkunç tabloyu kimse konuşmuyor!
Eskişehir’in ihtiyacı vardı
Eskişehir'in komşusunda öyle bir miras var ki...
Bornova Afyonspor’dan daha zor rakip
CHP’liler önce birbirini kazanabilirse sonra seçimleri de kazanab…
2023 yılında bizi neler bekliyor?
Düşükler neden tekrarlar?
Sağlığınız için
Vatandaşları aydınlattık
Hayır, o yaşamak istiyor
