Eskişehirspor-Efsaneler-Hizipler…

Adamın biri cehennemi geziyormuş. Cehennemde her milletin ayrı kuyuları varmış. Her kuyunun başında da zebani duruyormuş. Kuyulardaki insanlar canla başla çıkmak için uğraşıyor birbirlerine destek veriyormuş. Tam biri çıkacakken zebani görevini yapıyor adamın kafasına vurup onu tekrar aşağı atıyormuş ama insanlarım mücadelesi bitmiyor, yeniden deniyorlarmış. Adam her kuyunun başında bu manzarayı görerek gezerken birde ne görsün başında zebanisi olmayan bir kuyu, hemen merakla sormuş; “neden bu kuyunun başında kimse yok?” Yanındaki zebani şu cevabı vermiş; “bu kuyu Türklerin kuyusu, burada zebaniye gerek yok. Çünkü onlar içlerinden biri çıkacak olduğunda onu tutup aşağı çekerler. Bu yüzden buraya zebani koymuyoruz…”

Gelin bunu Eskişehir’imize indirgeyelim isterseniz. “Eskişehirliler lobisi” diye bir oluşum duydunuz mu hiç? Haklısınız ben de duymadım! Ama Konya, Rize, Kayseri gibi illerin olağanüstü dayanışmalarını ve lobilerini sıkça duyarız. Neden Emirdağ dayanışmasını örnek almaz benim kentlim acaba? Gördüğüm ve gözlediğim kadarı ile Eskişehirliyim diye kostaklanan hemşehrilerimden daha çok, Emirdağlı hemşehrilerimiz sosyal yaşamında etkinler bu kentin. Kimse bunu eleştiri olarak algılamasın, tam tersine bir dayanışma örneği olarak örnekleme yapıyorum sadece. Sadece yazının ilk başındaki fıkrayı Eskişehirliyim diyenlere uyarlamak için de pekiştirmek amacındayım savımı. Neden Eskişehirli bir başka Eskişehirlinin yükselmesini, ışımasını istemez? Neden başarılı işler yapanları haz etmez, haz etmediği kadar köstekler!

Eskişehirspor’un 1965-75 yılları arasında Türkiye’de efsane olmasını sağlayan bir avuç futbolcunun oluşturduğu bir dernek var. Bu derneğe hayatını idame ettirmesi adına Tepebaşı Belediye başkanı Ahmet Ataç desteklerini esirgemedi hepimizin bildiği gibi. Azami 100 üyeden oluşan bu derneğin genel kurulunda efsanelerin adına hiç de yakışmayacak konuşma ve davranışlara tanık oluyor medya mensupları. Bu üyelerin de yarısı yok, genel kurula gelme zahmetinde bile bulunmuyor zaten. Geriye kalanlar neyin kavgasını ediyorlar öyleyse? Rant mı var Allah aşkına, burada da mı rant var? Her yeri rant olsa ne olur, topu topu 60.000 lira gelir söz konusu. Buna tenezzül edecek tek kişinin olmadığına inanıp sorumu bir kez daha yineliyorum o kurulda bulunan herkese; “bu hizipleşme, efsaneler adına hiç de yakışmayan bu yaşananlar ne o halde?” Dayanamayan Başkan Ahmet Ataç haklı olarak sitemini dile getiriyor, “anlaşamıyorsanız kapatın gitsin” diyerek. İsmail Arca, Ender Konca, Nihat Atacan gibi isimler benim yüreğimde sıcaklığını koruyan isimlerdir. Amatör ruhu asla yitirmemiş böylesi profesyoneller sayesine Eskişehirspor aşkını tadanlar iyi bilirler. Eskişehirspor’un o on yıllık altın çağının yüzü suyu hürmetinedir kırmızı ve siyaha düşkünlük. ESES adının şimşek gibi çaktığı o yıllardan bu yana bir tek teneke maşrapa bile konmadı kulüp müzesine. Lakin yüreğimizde yer verdiğimiz bu insanların oluşturduğu bir dernekte dahi yaşanan hizipleşmeler sadece duyarlı Eskişehirlileri karamsar etmektedir. Olgunluk örneği vermesi gerekenler, kendi içlerinde vefa örneği sergilemesi gerekenler ne yazık ki kamuoyuna doğru örnek olamadılar. Dilerim ki gelecek sefere çok daha yakışanını yaparlar!

Gelelim Eskişehirspor’a!

Yıllarca Bilecik’te, Polatlı ve Devlet İstatistikte futbol oynadım. Birçok branşta şampiyonluklar yaşadım öğrencilerimle. Yani 25 yıl aktif biçimde beden eğitimi öğretmenliği yaptım. Saygın okurlarım bunca yıl içerisinde benim futbolla ilgili ahkâm kestiğime tanık olmadınız. Eskişehirspor ile ilgili bilge yazılara imza attığımı görmediniz. Hani şu mazinin hatırına izin verin de bu yazımda olsun büyük dağları ben yaratayım niceleri gibi!