ATATÜRK'ÇÜ DÜŞÜNCE KULÜBÜNE TEBRİKLER!

YAZIYORUM

ATATÜRK’ÇÜ DÜŞÜNCE KULÜBÜNE TEBRİKLER!

Anadolu Üniversitesi Atatürkçü Düşünce Kulübü, kampus bünyesindeki oluşumların sanırım en etkin olanıdır. Bu kulübün onursal başkanı sevgili Arif Anbar sayesinde topluluk içerisindeki bazı gençleri de “Kent ozanı” adlı televizyon programıma konuk almıştım. Üzerinde Atatürk tişörtleri ile programıma katılan beş altı gençle birlikte Cumhuriyet Bayramımızı kutlamıştık canlı yayında… Arif Anbar okullu bir gazeteci ve mesleğine çok yakıştığını düşünenlerdenim. Yakında İstanbul veya Ankara çengel atar bu yetenekli kardeşimize. İşte bu söz konusu kişinin başkanlığında, pazartesi günü güzel bir etkinlik oluşturuldu Zübeyde Hanım Kültür merkezinde. “Medya ve Siyaset” konu başlıklı etkinliğin sunumlarını da Tepebaşı Belediye Başkanı Ahmet Ataç çok da güzel biçimde yaptı. Katılımcılar ise Cumhuriyet Gazetesi yazarları Mümtaz Soysal, Bekir Coşkun ve Işık Kansu idi. Dikkatimi çeken konuyu siz saygın okurlarımızla paylaşmak istedim. Yazarın verdiği örnekler hep güneşle ilgiliydi. İlk konuşmacı Mümtaz Soysal iyi ki Danimarka vatandaşı deliğim, Türk vatandaşıyım dedi. Tüm sorunlarını yok etmiş bir ülkede yaşamak ne anlamsızdır, bu ülkede çekilen acıların bilincinde olmayı, sorumluluk taşımayı yeğ sayarım dedi. Umudu aşıladı tüm dinleyenlere ve umutsuz olmaya kimselerin hakkı yoktur dedi. Işık Kansu boz ayıların günde yirmi dakika fasılasız güneşin doğuşunu seyrettikleri örneğini verdi. Düşünsenize dedi “ayılar bile güneşin doğuşunu ve aydınlığı seviyor”. Bekir Coşkun ise doğup büyüdüğü Urfa’daki anısını paylaştı. Güneş tutulmasında tüm akrabaları ile damlara çıkıp teneke, davul, tencere gibi eşyalardan sesler çıkararak “güneşin doğması adına” yapılan bir geleneği örnekledi. İşte dedi, o gündür bu gündür her güneş tutulmasında teneke çalmaya devam ederim. Bu güneş tutulması da geçicidir. Bedel ne olursa olsun her karanlığın bir aydınlığı vardır…

 

OZANCA

Maraş Türküsü

 

Uy Maraş sılaya nice varayım

Açılmaz kapılar çalıp durayım

Yârimi bulmadım kimden sorayım

Uy Maraş, Maraş da bu nasıl Maraş

Kara gözlerinde yaş, bağrında ataş

 

Maraş’ın gölleri ördektir, kazdır

Yaylaları kıştır, ovası yazdır

Çemende laledir, içimde közdür

Yücel göklerim yücel, eğil dağ eğil

Ben bildiğim Maraş, bu Maraş değil

 

Maraş’ı dolaştım bir uçtan uca

Kimseler sormadı ahvalin nice

Ne gündüzüm gündüz, ne gecem gece

Toprağı mezardır, suları seldir

Dostları düşmandır, aşnası eldir

 

Maraş’ın üstünden aştı turnalar

Gönlüme bir ataş düştü turnalar

Ben mi şaştım, yol mu şaştı turnalar

Bu kara göklerde aylar dolunmaz

Bu yolun ucunda Maraş bulunmaz

 

Maraş’ı görünce yandım, yakıldım

Kan, yaş oldum, yüzden gözden döküldüm

Oda düşen bir saç gibi büküldüm

Ben bildiğim Maraş, bu Maraş mıdır?

Maraş mıdır, ataş mıdır, taş mıdır?

Orhan Şaik Gökyay

 

DIŞARDAN GAZEL

19 ARALIK MARAŞ KATLİAMI!

Bu gün sizlere neyi anımsatıyor hiç düşündünüz mü? O günlere aklınız eriyor ise, belleğiniz yerindeyse 19 Aralık 1978 tarihine zaman tünelinden geçerek gidin lütfen. Kardeşi kardeşe kırdıran emperyalist gücün maşaları yine sahnedeydi o gün! Yakmak, yıkmak, bombalamak kısacası kat akıtmak üzere programlanmış maşalar kan gölüne çevirdiler Maraş’ı. Sırf inançları “bizden farklı” gerekçesi ile yüzlerce can aldı yobaz cellâtlar. 13 ilde sıkıyönetim ilan edildi ve 12 Eylül’e adım adım böylesi iğrenç tezgâhlarla gelindi biliyor musunuz?

 

 

 

(Bize mesaj ve ihbarda bulunmak için, sitenin üst ve alt kısmında bulunan mesaj gönder bölümünü kullanabilirsiniz. Herhangi bir haber ya da köşeye yorum yapmak için ise haberin altında bulunan mesaj bölümünü doldurmanız yeterli olacaktır)