Artık Sövmeyeceğim…

YAZIYORUM

 

Artık Sövmeyeceğim…

 

İnsan sıfatında bir varlık yaratmış Allah

Donatmış, bezemiş, özellikler vermiş her birine

Kimine fazla verdiğini, kiminden esirgemiş ne yazık ki

Altı buçuk milyar insan, altı buçuk milyar dünya

Her biri de kendi dünyasında “en” saymış kendisini

Bundandır, gönül aynasına bakmaya gerek görmemiş kimisi

Oysaki gönül aynası vicdanıdır “insanım” diyen herkesin

Herkesi kandırsak da yaldızlı laflarla,

Kendimizi kandırmak olası değildir o aynaya bakınca

Yani, gönül aynası olmayanlara “artık sövmeyeceğim…”

İdeoloji, felsefe, dünya görüşü ne dersek diyelim

Hepsi de insanın kemiklerinden daha sağlam iskeletidir

Olanla olmayan arasındaki tek bariz fark vardır

Olan bedel öder her daim, olmayan risksiz yaşar

Vatan paydasından mahrumlara,

Mahrum olduğu kadar bedel ödeyenleri küçücük aklıyla

Ti’ye aldığını sananlara “artık sövmeyeceğim…”

Bunca yıllık hayatımda asla sağ partilere oy vermedim

Oy verenlere ise daima saygı duymayı da bildim

Ama işine geldiğinde kendisine “sol” yaftasını yakıştırıp,

İşine gelmediğinde “ bu bi yerel seçim” avuntusuna dalarak

Sağ partilere oy verenlere, oy vermediği halde seçilmişlere

Çok yaşa padişahım diyenlere de “artık sövmeyeceğim…”

Ben karımı hep yar bildim, yarım bildim, yârim bildim

Ardından hançerlemedim nefsime kanıp

Keza tam kırk yıllık dostlarımı da hançerlemedim

Solmasından korktuğum çiçek gibi titrerim üzerlerine

Cilalı laflar değildir dostluğun simgesi bilirim

Emektir, kimi zaman onun uğruna gereğini yapmaktır

Yârini ve dostunu aldatanlara da “artık sövmeyeceğim…”

Ekmek yediği bir teknesi vardır her emekçinin

Resmi ya da özeldir bu tekneler fark etmez

Kişi, bu teknenin sahibi olmadığı müddetçe vasfı emekçidir

Ve bizim gibi her emekçinin alternatifi vardır kapitalist kurallarda

Benim de, senin de, onun da mutlaka vardır

Aslında bu çok basit denklem içerisinde

Number One gafletine düşenlere de “artık sövmeyeceğim…”

Çok bilenin çok yanıldığı gerçeğini unutuyorsam

Etrafımdaki herkesten, kendimi en sayıyorsam

Çıkarken ardımdan itekleyenleri bir anda inkâr ediyorsam

İşimin bittiği herkese kin güdüyorsam

Ve bunları gerçekten ben de yapıyorsam

Kendime bile “artık sövmeyeceğim…”

Bireysel beklentisi olan insanların canı tatlıdır

Acı eşiğimi yükseltti yaşam dediğimiz bu sınav

“En büyük acıyı” tattım kısacası ötesi yok

Hani o evlat acısı dediklerini!

Beklentisi olmayanın korkusu da tükeniyor kendiliğinden

Ölüm hoş gelir sefalar getirir

Bunun biçimi de önemli değildir üstelik

Ha bir beyin kanaması, ha bir kalp tutulması

Ya da kibirli bir öfke tezgâhı kan yetmezliği

Dedim ya ölüm hoş gelir sefalar getirir

Buna daha hala anlayamayanlara bile “artık sövmeyeceğim…”

 

 

DIŞARDAN GAZEL

Burhan Çınar, sevgili okurlarımın aşina olmadığı bir isimdir kanımca. Rahmetlik Hilmi Çınar’ın(gazeteci) küçük oğludur. Serdar Çınar da çok sevdiğim ağabeyidir Burhan’ın. İzmir “Gazetem Ege”nin sahipleriydiler. Hala güzel İzmir’de İzmir Port internet gazetesine hayat verirler. Dün sosyal paylaşım sitesinden karşılıklı özlem duygularımızı yazdık Burhan’la, “özlettin kendini abi” dedi. Yüreğimi ince bir hüzün yakıverdi birden. Eğer yazlı medyada bugün bir damla olup deryaya akabiliyorsam, babası Hilmi Çınar’ın bana olan güvenini hiç unutur muyum? Rahmet olsun Hilmi Çınar, koca çınar sana rahmetler olsun…

OZANCA

ÇARK

 

Ne ortası belli ne solu, sağı

Bu dişili bu çarkı çevirmez artık.

Ne motoru beli ne de kasnağı,

Bu dişli bu çarkı çevirmez artık.

 

Üstümüze hoyrat gibi saldırdı,

Teze açan çiçekleri soldurdu,

Belli miadını çoktan doldurdu,

Bu dişli bu çarkı çevirmez artık.

Ne kaynak tutuyor ne de bir yama,

Her tarafı baştanbaşa yalama,

Belki hurdacıya geçer ikrama

Bu dişli bu çarkı çevirmez artık. Fikret Dikmen