Ben bir öğretmenim Anadolu'da!

Öğretmenlik yıllarım okyanusa akan dereler misali aktı gitti. Hep dedim, daima da diyeceğim bir gerçeği sizlerin huzurunda yineliyorum. Dünyaya bir kez daha gelme olasılığında yine öğretmen olurdum yemin ediyorum. Çünkü ne başka bir meslek beni doyururdu, ne de ben başka bir meslekte sebat ederdim. İyi ki bu onurlu mesleği içselleştirmişim, iyi ki öğretmenim…

Ve bu güzel mesleğin en güzel, en üretken yıllarını da Polatlı’da yaşadım. Polatlı; çocukluk ve ilk gençlik yıllarımın ayak izlerinin gezindiği ilçedir. Siyah beyaz masum anılarımın, akasya kokulu şarkıların belleğimden hiç silinmediği masum bir ilçeydi. Masum bir ilçeydi diyorum, son gidişimden bu yana(yıllar önce)bir daha gidesim ve göresim de olmadı…

Polatlı’da görev yaptığım iki okuldan birisidir Cumhuriyet Ortaokulu, ilk göz ağrımdır. Öğretmen olur da sayısız hatırası olmaz mı insanın? Bir bakarsınız ki bilinç altınızdan çıkagelir bir anı ve öğrencileriniz… Sinan Kalkan da bu okulda eğitim öğretim gören bir öğrencimdi. On bir yaşlarında, kendi dünyasında yaşayan ve derslere ilgisiz bir genç. Ergenlik dönemine erken girenlerden ve ailesinin sıkça bizlerle iletişim halinde olduğu cin gibi biri. Gözlerinden fışkıran bir şeylerin adını koyamazdım.

O gözlerden fışkıran ışığı biz öğretmenler bazen “yaramazlık” olarak niteleyip işin kolayına kaçabiliriz. Annesi de meslektaşımdı Sinan’ın, derslere olan ilgisizliğine de çok üzülürdü. Yıllar geçti İzmir’e taşındığımda Sinan Konak iskelesinde çıkageldi karşıma. Aslan gibi boylu postlu, kulağında inci tanesi küpesi ve ışıldayan gözleriyle sarıldık. Anladım ki Sinan’a dar geliyordu Polatlı ve buraya ait değil de İzmir’e aitti bu gencim. Yine yıllar geçti bu kez de sosyal paylaşım sitelerinden birinde yollarımız kesişti. Köşe yazılarımı takip eden, yorumlar yapan, yüreğini hissettiren Sinan’ım Almanya’da yaşam sürmekte. Dünya tatlısı çocuklarının fotoğraflarını görürüm dedeleri olarak kimi zaman alta yorum yaparım ben de. İşte o Sinan Kalkan bir yazıma yaptığı yorumla gecenin yarısında ağlattı beni… “Hocam Facebook’taki Karşıyaka sayfalarımdaki sayıları sekiz bine yaklaşan insanlara defalarca yayınladım. Cemaatçi varsa sayfamda hemen çıkın diye. Ne benim, ne ailemin, ne çevremin bunlarla işi olmaz. Ben Cumhuriyet çocuğuyum ve sizin gibi saygıdeğer öğretmenlerimizin bize öğrettiği yolda yürümeye devam ediyorum. Çocuklarımda ayni yolda devam edecekler. Bu ülke başkalarına kalmaz. Ben inanıyorum ki bu geçici bir süre. Nasıl insanın hayatında da inişler, çıkışlar, sıkıntılar varsa bu sürecinde böyle olduğuna inanıyorum. Kimileri, ne orduları tarih sayfasına gömmüş bu millet. Bu millet işbirlikçiler ordusunu da siler atar. Yasasın Türkiye Cumhuriyeti. Yasasın Mustafa Kemal Atatürk. Yasasın Şinasi Kula. Atam izindeyiz. Onun neferi olan, Şinasi hocamın izindeyiz…

Ağlattın beni Sinan, ağlattın güzel oğlum…