Bayramımı kaybettim, hükümsüzdür!

YAZIYORUM

 

Bayramımı kaybettim, hükümsüzdür!

 

Yaşlandıkça kaygılarımın daha da azalacağını, öfke ve hüzünlerden arınacağımı sanırdım. Emeklilikle birlikte çoğu sorumluluklarımı da emekli edeceğimi hayal eder, Neyzen Tevfik misali bir ipim bir de sapım özgürce gezeceğimi düşünürdüm. İçimdeki hiç şımartamadığım çocuğu da özgür bırakıp, çocuklar gibi aklıma geleni yapmayı planlardım… Hayat denen yalın gerçeğin hiç de böyle olmadığını anladığım şu sıralar buruk bir hüzün kaplıyor yüreğimin her boşluğunu. Sağım solum başkalaşmış insan yığınları ile sarmalanmış. Herkes kendi gerçeğinin körlüğüne sığınıp, başkasının gerçeğini umursamaksızın yaşamakta! Yarınlarını çaldırmış gençlerle, geleceğini kredi kartlarına ipotek ettirmiş ebeveynler birer yabancı kadar birbirlerine uzak. Her gün hızla değiştirilen gündem içerisinde avuçlarımızın ortasından kayıp giden, daha doğrusu çalınan bir VATAN! Kimsenin umurunda olmayan toplumsal acıların ortasında bir başına kalmış yurdum insanları! “Sonradan görmeliğin” görgüsüzlüğü ile hayatı başkalarına çekilmez kılan UCUBELER! Or…luğu kadına yakıştıran, lakin bu kelimenin kendisine çok şık bir elbise kadar yakıştığının farkında bile olamayan erkek müsveddelerin “alem buysa kral benim” edalarında kostaklanışları! “Vatanı sen mi kurtarcan” teranesi içerisinde bilgece sırıtışları… Paranın dışında uğraşılan her ama her şeyin bu güruh tarafından sözüm ona makaraya alınıp gereksiz gösterilmeye çalışılması. Yalanın doğruyu, şerefsizin onurluyu, satanın sahip çıkanı mat ettiği bir dünya gerçeği. İşte tüm bu faktörlerin oluşturduğu bir ortamda, tüm anlamların anlamını yitirdiği bir dünyada yaşamak kaç kişinin umurunda acaba? Anamı ve babamı yıllar önce kaybettiğimde bir sokağın ortasında çırılçıplak bırakılmıştım sanki! Yapayalnız ve boynum büküktü. Ama bayram sevincimi kaybetmenin tarifsiz acısını bir arife günü iliklerime dek hissediyorum. Çocukluğum kayıp, bayram sevincim kayıp, yarınlarım kayıp. Bunu bir gazete ilanı kabul edin lütfen sizler de…

BAYRAMIMI KAYBETTİM, HÜKÜMSÜZDÜR!

 

 

DIŞARDAN GAZEL

 

Koşullarım ve ruh halim ne olursa olsun babamdan öğrenip kabullendiğim adetler gereği bayramlarda evimi terk etmedim. Müzisyen olarak ekstra işlere gitsem de gündüzleri evimde olmak, misafir beklemek yaşam tarzım oldu daima. İlk kez bu bayram evimin kapılarını kapatarak uzaklaşıyorum. İlk kez gurbet kuşu gibi hissediyorum kendimi. Nereye uçacağımı bilmiyorum. Bayramınızı kutlamak istiyorum ama içsesim kandırma kimseleri diyor. Kandırma, yürekte olmayan şey nasıl kutlanır ki!

 

 

 

OZANCA

 

ANNEM

İçimde bir sızı var, göğsümde büyür annem

Koskoca bir şehirde yalnızım yine annem

Kavgalardan küslüklerden, ikiyüzlü dostluklardan

Yalanlardan çalanlardan, yoruldum artık annem…

 

Bu şehir hüzün kokar, kaybolmuş tüm sokaklar

Hepimiz yldız yıldız, yalnızız yine annem

Kavgalardan küslüklerden, ikiyüzlü dostluklardan

Yalanlardan çalanlardan, yoruldum artık annem…

 

Şinasi KULA