Büyük ikramiye…

Cahit Zarifoğlu’nun dediği gibi…
“Alt tarafı bir çiçek koklayıp, bir hayvan sahiplenip, birkaç insan tanıyıp, sevip gidecektik bu dünyadan. 
Nasıl kötü bir zamana denk geldi ömrümüz. 
Vicdansızların, sapıkların, katillerin, nefretin, cehaletin ortasına düştük.” 
Düştük ki ne düştük…
Bir yılı geride bırakırken…
Geride kalan umutlar, hayaller, hayata değen sevinçler, biriken anılar…
Hayata dair ne varsa beklediğimiz durağa gelsin istedik…
Ama yine de her şeye rağmen, sabah oluyor.
Güneş hala doğuyor.
Hala birbirine selam veren insanlarımız var…
Bir çayı paylaşıyor, bir omuza yaslanabiliyoruz…
Bir yerlerde biri, kimse görmeden iyilik yapıyor.
Belki dünya çok gürültülü, çok kirli, çok acımasız.
Ama hala çiçek koklayanlar var.
Hala bir hayvanı sahiplenenler…
Hala birkaç insanı tanıyıp, sevmeyi başaranlar var.
Umut, belki büyük laflar etmiyor artık.
Sessiz…
Mütevazı…
Ama inatçı…
Ve belki de gerçek büyük ikramiye bu:
Her şeye rağmen iyi kalabilmek.
Her şeye rağmen yarına bir parça umut bırakabilmek.
Yeni yıl geldi.
Yanında mucizeler getirmeyebilir.
Ama belki daha az can acısı, belki biraz daha adalet, belki de biraz daha merhamet getirir.
Belki bu kez, hayat beklediğimiz durağa biraz daha yaklaşır.
Ve biz, o durağa varamasak bile
yürümeye devam edenlerden oluruz.
Bu da az şey değil hani.