Türkiye bayrağı değil, Türk Bayrağı

Bugün herkesin elinde cep telefonu var. Filistin’de İsrail askerleri küçük bir çocuğu dövdüğü zaman, bu olay dünya medyasına düşüyor. Buna karşılık İsrail soykırım yapmaya devam ediyor.

1920’li yıllarda cep telefonu yoktu. İnternetin hayali bile kurulmuyordu. Eğer ki bizler Kurtuluş Savaşını kaybetseydik, Anadolu’da tüm Türkler – son bireye kadar – kırılırdı. Arkamızdan ağlayan olmazdı.

Girit’te tüm Müslümanlar öldürülmedi mi? Balkanlarda bir buçuk milyon Türk katledilmedi mi?

Naziler 2’inci Dünya savaşında 11 milyon sivili katletti. Bunların yarıdan fazlası, takriben 6 milyonu Yahudi’ydi. Bu insanların ardından ağlamayan, insanlık vasıflarını kaybetmiş demektir. Öte yandan 1 buçuk milyon Çingenenin öldürüldüğünü bilmeyiz. Yahudi soykırımıyla ilgili yüzlerce film yapılmıştır. Çingene soykırımıyla ilgili tek iur film hatırlayan var mı?

Kimse kendisini kandırmasın; 1920’li yıllarda 9 milyon Türk katledilse, arkasından tek bir film çekilmezdi.

1915 yılında Türkiye’deki Ermeniler – gerçekten – büyük sıkıntılar yaşadılar. Ama aynı yıllarda Türk ve Kürt olan Müslüman halkın yaşadığı sorunlar çok daha büyüktü. Babaannem Mehçure Akyıl bir Erzurumluydu. Küçük kardeşini, yani babamın teyzesini Ermeni teröristlerin saldırılarında kaybettiğini bana ağlayarak anlatırdı.

Şimdi kim bu 5 yaşındaki kızın yasanı tutuyor?

Tekrarlıyorum; hiç kimse kendisini kandırmasın; bir takım sosyalist aydın bozuntularının “Enternasyonalizm” dediği pratikte Türk aleyhtarlığıdır.

1923 yılında kurduğumuz Cumhuriyet, Türk’ün can ve mal güvenliğini temin etti.

Bu topraklar Türk’tür. Bu devlet Türk’tür. Bayrağımız ise “Türkiye Bayrağı” değil, Türk Bayrağıdır. Allah bu vatanın kurulması için toprağa düşen tüm şehitlerimizi cennetine kabul etsin. Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları sayesinde yaşıyoruz. Kendilerini rahmet ve minnetle anıyoruz.

Türk Bayrağını balkonlara asın. İmralı’daki bebek katiline inat asın. Türk düşmanlarına inat asın.




(ANADOLU GAZETESİ'NDEN ALINTIDIR)