Tepebaşı’nın hayvan koruyucuları…

Eskişehir’imizin her bölgesinde hayvan sever ya da hayvan dostu diye tanımladığımız güzel insanlarımız var. İyi ki var hem de, iyi ki. Onların olması ve giderek bu güzel yüreklerin birbirleri etrafında kenetlenerek büyümesi sayesinde yaşanası bir dünya için umutlarımız artıyor. Ya bir de olmasalardı? Valla düşünmek bile istemiyorum, çünkü yeryüzündeki acımasızlıklara dayanamazdım bir başıma…

İyi ki hayatı daha yaşanır kılan bu insanlar var ve giderek çoğalıyoruz. Ama benim bugünkü köşe yazımda konu bahsim Tepebaşı Belediyesi Veteriner İşleri Müdürlüğü’dür saygın okurlarımız. En başta o birimin müdürü sevgili kardeşim Yusuf Selek’tir. Birimin başında o olduğuna göre oranın simgesi konumundadır Sayın Selek. İşte onun nezdinde tüm emek veren kardeşlerime, arkadaşlarımadır şükran duygularım. Veteriner arkadaşlara, tüm emekçi arkadaşlara, şoföründen hizmetlisine; yani o birimin yüzünün ağarması adına elini taşın altına koyup emek veren her birinedir…

Biliyorsunuz ki geçtiğimiz aylarda bu birime planlı-plansız birtakım saldırılar oldu. Anımsatayım efendim durun!

Eskişehir Hayvanları Koruma Derneği bünyesinde bir gurup arkadaş öncülüğünde bu kuruma karşı tepki seli oluşturulmaya öncülük edildi. Çok iyi gözlemledim ve tanıklık ettim ki tüm hayvan severler ( ya da korumacılar) infiale ortak olmadılar. Aklı başında nice arkadaşımız öncülük edenler gibi gemileri yakmadılar hemen. Yargısız infaz yapmadılar. Öncüler o birim tarafından “sokak kedi ve köpeklerinin kasten öldürüldüğü ve gizli saklı gömüldüğü” iddiası ile eylemlere soyundu. Tüm güçlerini kullanmalarına rağmen sayıları yirmiyi geçmeyen bu guruba rağbet etmedi diğer arkadaşlarımız. Siyasi ya da bireysel beklentilerle hareket edildiği söylentileri giderek yayılınca da eylemi başlatanlar Eskişehir’deki demokrat kesimler tarafından tepki görmeye başladı. Sonuç? Hepinizin de bildiği gibi öncülük edenlerin şu an hiçbirisi ortada yok. Hatta Eskişehir’de dahi yok artık. Çünkü burada yargısız bir infaz vardı, bireysel beklentilerin kokusu vardı…

Şu sıralar Odunpazarı Belediyesi’nin benzer birimi için de aynı söylenti ve görüntülerle aleyhte iddialar gündeme taşındı. Peki, nerede bu hayvan severler (ya da korumacılar) acaba? Neden o öncü gurup aynı duyarlı (!) tepkilerini zerre kadar olsun gösterme gereği duymuyor? Bunun yanıtını verdim aslında üst paragrafta. Yargısız infaz yapmamak adına sakin ve sabırla, araştırarak gerçeğe erişilebilir de ondan. Bir hata daha yapmamak adınadır kanımca. Çünkü burada da yani bu örnekte de siyasi bir hesaplaşma olasılığını göz ardı etmemek gerekir…

Diyeceksiniz ki göklere çıkardığın bu birimlerde hiç mi yanlış yapılmaz ey Şinasi Efendi? Yanlış nerede yok ki benim ülkemde? Gecekondudakinden saraydakine yanlış nerede ve hangimizde yok ki? Her meslek gurubunda olduğu gibi burada da işini sevmeyerek yapan, samimi olmayan insanlar olamaz mı? Sallabaşı al maaşı türünden cingözler, seçim sözü üzerine işe alınan zorunlu şişirme elemanlardan olamaz mı? Yeteneksizliğini sergileyenler olamaz mı? Bal gibi olur bal gibi hem de. Onları korumak da bana düşmez asla. Hatta bu gereksizleri doldurana da, böylelerine seyirci kalana da yazıklar olsun! Ama bunca yıl bu kentin aydınlık yüzü olmuş, vicdanı, merhameti, yüreği olmuş insanların çabaladığı bir birime hangimizin haksızlık etmeye hakkı var ki? Çaresiz sokak köpeği ya da kedisi gözlerinizin önünde can çekişirken koşturup gelen bu insanlardan başka kimimiz var koca şehirde? Her ay Valilik bünyesinde göstermelik toplanan hayvan hakları komisyonu mu yaramıza merhem sarıyor? Onlar mı sarıyor yaraları, maddi manevi merhem oluyorlar Allah’ın bu masum hayvanlarının acılarına?

Sıcak Köşe’lerden “canikom-cicişkom” söylemleriyle; teşekküllerde ayda bir ahkâm kesmekle-boy göstermekle de bu mazlumların sorunu çözülmüyor. Yine ne varsa yaşam sürdüğüm bölge adına Tepebaşı Belediyesi Veteriner İşleri Müdürlüğünün elleri nasırlı, yürekleri merhametli emekçileri var. Soğuk demezler, sıcak demezler, haksızlık ediyorsunuz demezler işlerini sürdürürler…

Bu kent için çok şeyler yaptığını, kentimizi yıldızlaştırdığını; namuslu her insan gibi ben de takdirle ananlardanım, hakkını verenlerdenim. Kimden bahsediyorum peki? Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen’den tabii ki. Ama sevgili hocamın sokak hayvanlarının dramı konusunda yeterince etkilenmediğini görmekteyim. Eğer Sayın Büyükerşen bu konuya yürek verirse bu kentte sokak hayvanları konusunda devrim niteliğinde uygulamaların hayata geçirileceği aşikârdır. Büyükşehir bünyesince ele alınan bu iş, yıllarca samimiyetle sokak hayvanlarının en büyük sığınağı olan Tepebaşı Belediyesi’nin işini de kolaylaştırır, rahatlatır. Hocam, sevgili başkanım…

Sözüm sizedir…

SİZİN SESİNİZ

Sizlerle koca bir beş yıl…

26 Aralık 2010…

Kanımca bir Pazar günüydü.

İlk “Kent Ozanı” programı için kameralar karşısındaki yerimi almıştım. İzmir’den Eskişehir’e gelişimin henüz birkaç ay sonrasında bana yüreğini açan ESGROUP’un sımsıcak çatısı altında ilk heyecanımdı. Akşam 21.00’de başlayacak programıma hazırlık yaparken stüdyoya birkaç misafir girdi o an. ESTV Genel Müdürü sevgili Vedat Ergün birkaç arkadaşı ile bana moral vermek, başarı dileklerini iletmek için gelmişti. Çifte kavrulmuş lokum paketini sunduğunda kardeşçe sarıldım sımsıcak iri bedenine. Maviş gözleri ile gülümsüyordu, akmasın diye direndiğim, gizlediğim gözyaşlarımı zor tutuyordum göz pınarlarımda. Vedat yok şimdi ama onu hiç unutmayacak bir kardeşi var geride…

Aşkla geldim hep işime.

Kameralar karşısına çıkarken tüm bireysel acılarımdan arınıp unutup çıktım. Nefsimle ilgili yani bireysel beklentilerimle ilgili ucuz beklentilerle yapmadım andolsun. Ülkemin acıları ve gerçeklerini hep yüreğimde hissederek, yaşanası bir Türkiye özleyerek yaptım ne yaptımsa…

Tırnaklarımla kazıyarak ve inanarak, sabırla bıkmadan yaptım.

Her geçen gün damla damla çoğalarak, yerelden ulusala yüreklerimizi birleştirerek çoğaldık. ES TV benim ilk aşkım bu kentte. Son aşkım olacağı da kesin.

Ve sizler, yazılı basında da benim yine ilk aşkım olan Anadolu Gazetesi’nden yıllarca bana emek veren siz güzel insanlar…

Bana inanan, güvenen sevgili Özgür Demirdaş…

Müteşekkirim sizlere…