Sizin Çıkarlarınıza Dokununca Kurallar Gözardı mı Edilmeli?

Bu toplum sanki benim elli sekiz yıldır yaşadığım toplum değil! Acıda tatlıda birleşen, komşusu açken tok yatanları “bizden değil” diye elinin tersi ile itecek koca yüreğe sahip insanlarbizim insanımız değil miydi? Birlikte daha güçlü olunur örneğinin en güzel eylem biçimi olan “imeceyi” yaşam biçimi olarak kanıksamış örnekler Anadolu örnekleri değil miydi? Yerde yatana Amerikan toplumu gibi seyirci kalmayanlar, el vererek yattığı yerden kalkmasına yardım edenler romanlarda mı kaldı artık? Meclis çatısı altındaki örneklerden başlayıp yaşamın her alanına baktığınızda insanımızın ne den değiştiği, ne denli bireyci olduğuna dair on binlerce örnek sıralamak olasıdır. Benden başkasına yar etmem mantığı, ben çorbama bakarım sığlığı hayatın her alanında kendini net gösteriyor…

 

Yasalar ya da kurallar herkese eşit uygulandığında anlam taşır öyle değil mi? Cinsiyete, ırklara, yaşa göre değişmez. Zengine fakire, Adanalıya Urfalıya ya da Eskişehirliye göre değişmez. Kişi ya da kuruluşlar arasında çekememezliklerin aleni yaşadığı güzel kentimde bazen öylesine olaylara tanıklık ediyorum ki, acı acı gülmekten öte bir şey gelmiyor elimden. Öğretmenlik mesleğim gereği gurbet gezdiğimden, dört yıldır memleketimde yerleşik düzen yaşamaktayım. Bu süreç içerisinde kendisini sürekli yenileyen ve büyüyen bir gurupta kitlelere seslenmekteyim. Gerek gazete köşemden gerekse televizyon kanalımızdan her gün halkımla yüz yüzeyim. Gururla söylemeliyim ki gayrı ahlaki zihniyet ve kazanç biçiminden uzak biçimde büyüyen bu guruba bazen kıskançlık krizi içerisinde yapılan saldırılara tanıklık etmekteyim. Kavganın bile mertçe yaşanması geleneklerimizdendir diye düşündüğümde, bu gelenekten eser kalmadığı gerçeğini de kabullenmekteyim. Asılsız şikâyetler, asılsız ihbarlar, çamur at izi kalsın mantığı dedikodular hiç alışkın olmadığım usuller de olsa ne yazık ki yaşanıyor…

 

İstenirse kusurları, hata ve eksikleri görmek zor değildir inanın. Kafanıza koymaya görün bu yöntemle savaşmayı gayet kolaydır. Hemen örnek vereyim o zaman Batıkent tarafında Twenty Six 26 diye bir düğün salonun ya da eğlence merkezinin önünden geçtiğinizde çok net bir manzara gözünüze ilişiverir. Ön tarafta var olan yangın merdivenlerinin, batı tarafındaki (bankamatiğin olduğu)bölümünde olmadığını görürsünüz. Olmamasının nedeni ise var olan yangın merdivenlerinin sökülmüş olmasından kaynaklıdır. Sökülmüş yerlerdeki demir merdiven izlerinden bunu kolaylıkla anlarsınız. Merdiven deyip geçecek misiniz? Böylesi yüzlerce kişiye her gece hizmet veren bir mekân için olmazsa olmazlardandır yangın merdiveni. “Bana bişi” olmaz diyen kaderci toplumlar başlarına gelen acı olaylar sonrasında bu sözün yanlışlığını anlayabilirler anca! Allah korusun bir yangın paniğinde insanların çaresiz kaldığını, sıkışıp kaldığını ve izdiham sonucunda onlarca canın yandığını düşünmek bile istemiyorum. Şimdi yangın merdiveni olmayan bir düğün salonuna ruhsat ve izin veren mercileri sorgulamak gerekmez mi en başta? Neden veya nasıl izin veriyorsunuz, bunun başka bir adı da çifte standart olmuyor mu? Böylesi hayati bir eksikliğe rağmen nasıl oluyor da düğünlere izin veriliyor diye o mercilerce sorulmaz mı? Üstelik Büyükşehir Belediyesi İtfaiye Daire Başkanlığınca “yangın merdiveniniz yok” diye bir de tutanak var ortada. Ve bu tutanak, gereğinin yapılması adına Tepebaşı Belediyesine havale edilmiş. Ne yapılmış, ne yapılacak hep birlikte göreceğiz elbet…

 

İnsanı anlatmaya kalktığın zaman

Hemen öne çıkarlar ikiyüzlüler

Ateş gibiler fakat vermezler duman

El sürmeden yakarlar ikiyüzlüler

 

Bazen komşu olurlar yanı başına

Saygı hürmet ederler kimlik yaşına

Evine girip çıkıp tatlı aşına

Ekşi limon sıkarlar ikiyüzlüler

 

Kurtuluş yok galiba uzak dursan da

Akşam sabah düşünüp kafa yorsan da

Kalbinin kapısına kilit vursan da

Bir yol bulup akarlar ikiyüzlüler