Ölüm!

Yârim annesini sonsuzluğa uğurladı 17 Mayıs 2015 Pazar gecesi. O gün çokça ölüm haberini aldım tanıdıklarımın. Bunlardan bir tanesi de Süheyl Batum idi. O da karım gibi annesini sonsuzluğa uğurladı aynı saatlerde. 17 Mayıs aklımda kalan bir değerimizin daha sonsuzluğa uğurlanış tarihidir. Çağın Pir Sultanı diye tanımlanan büyük ozanımız Âşık Mahzuni Şerif’i de yıllar önce aynı gün kaybetmiştik…

Ölüm acı bir kavram dostlarım, ölüm hiç kimseye yakıştıramadığımız bir gerçek. Dünya gelişimiz kadar, gidişimizin de doğal kabullenmesi gerek ama durum hiç de böyle yaşanmıyor bedenimizde ve ruhumuzda. Yakınlarımızı alıp götürdüğünde Hiroşima’ya düşen atom bombası gibi kasıp kavuruyor yüreğimizi ne yazık ki! Onu bir daha nesnel anlamda görememe, elini tutamama, dokunup sarılamama, saçlarını seveme duygusu içimizi kavurmaya yetiyor…

İzmir’de bir özel hastanede kalp ameliyatı oldu kayınvalidem Zehra Ustalar. Hani şu iktidardaki zatı muhteremlerin çok övündüğü sağlık sektörünün özel hastanelerinden birinde! Dördüncü beşinci gün taburcu etti o malum hastane, 24 saat evinde yaşadıktan sonra aniden fenalaşarak hastaneye kaldırıldı. Ameliyat eden doktora ulaş ulaşabilirsen! Beyefendi yazlığında tatile çıkmış, telefonlara dahi bakmaya tenezzül buyurmuyorlarmış! Aynı hastaneden bir başka doktor ilgilendi sözüm ona ama saatler sonrasında ölüm haberini duyduk maalesef…

Sağlık sektörü ile kasım kasım kasılanlara bir çift laf etmek geliyor içimden tabii; “Alın sektörünüzü ananızın yanına gidin” diyerek…

Bu ülkede insan yaşamının pamuk ipliğine bağlı olduğunu bir kez daha öğretti hayat bana ve yakınlarıma. Japonya’da insanlar tesadüf ölürmüş, Türkiye’de ise tesadüfen yaşarmış. Realite sözcüğünü sık kullanarak entelektüel ağzı yapan seçilenlerimiz, alsınlar realitelerini boyunlarına assınlar kısacası…

Yârim annesini sonsuzluğa uğurladı. Hıçkırıklara boğulduğu o anı hiç unutamayacağım. Oto moka ağlamaz benim yârim, güçlüdür dirençlidir ve yiğittir. Ama hıçkırık seline kapıldığı o an anladım ki insan annesini ya da babasını kaybetmeye görsün. Onları dönüşü olmayan bir sonsuz yolculuğa uğurlasın. Yürek dayanmıyor, yürek dayanmıyor!

Kaybettiğimiz güzel insanlarımıza rahmet olsun, ışıklar içerisinde olsunlar hepsi inşallah. Ama o güzel Rabbim evlat acısı vermesin kimselere. Hani derler ya sıralı ölümler olsun diye! Düşmanıma bile evlat acısı vermesin Allah’ım…

Bozan Mezarlığı harabeye dönmüş!

Geçtiğimiz hafta canım oğlum Bahadır ve kardeşim Kemal Kula ile birlikte doğduğumuz köyleri ziyarete gittik. Babamın köyü olan Bozan(şimdi mahalle oldu ne yazık) ve annemin köyü olan U.Hamamı köylerini oğlumun da görmesini sağladık. Annemin köyü oldum olası küçük ve masum, bir türlü gelişmeyen bir köydü zaten. Bozan belediyelik özelliğini yitirip mahalle olduktan sonra ülke genelindeki tüm belde ve köyler gibi tersin tersin gitmeye başlamış. Yeni çıkardıkları yasa tasaya dönüşmeye yüz tutmuş yani. Bakmayın övünüp durduklarına, artık köyler şehirleşti teraneleri ile atıp tuttuklarına. “Mezar taşlarındaki yazıları okumak için Osmanlıcayı koyduk” diyen zatı muhteremler sözüm sizedir! Gidin Bozan ve U.Hamamı mezarlıklarına. Otlardan, virane olmuş biçimdeki mezar taşlarını bulabilirseniz okuyun. Lafa gelince en güzeli var da, icraata gelince ZZZZZZT!

OZANCA

MEMLEKET İSTERİM

Memleket isterim

Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun

Kuşların çiçeklerin diyarı olsun

Memleket isterim

Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun

Kardeş kavgasına bir nihayet olsun

Memleket isterim

Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun

Kış günü herkesin evi barkı olsun.

Memleket isterim

Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun

Olursa bir şikâyet ölümden olsun…

                            Cahit Sıtkı TARANCI