Kin!

Yerelden genele doğru birkaç örnekle sürdürmek istiyorum yazımı. Dündar Ünlü bu kentte iktidar partisinin il başkanıdır. Şimdiye kadar il başkanı olarak görev yapmış kişilerin en ılımlısı ve sevilenidir. Doğduğum kente geri dönüp, beş yıldır yerleşik yaşam sürdüren birisiyim. Şimdiye dek iktidarın Eskişehir milletvekillerinden de, il başkanlarından da öyle veya böyle bir çay içmişliğim, tokalaşmışlığım olmamıştır. Bilirim ki benim onları tanıdığım gibi hepsi de beni tanır. Sanırım köşelerimin sivriliği başta olmak üzere sempati duymamalarını gerektiren özelliklerimden ötürü mesafe olmuştur aramızda hep. Hele bir isim vardır ki, beni görünce tabir caiz ise nevri döner! Neden bu açıklamaları yaptım hemen açıklayayım. Dündar Ünlü hümanist yapısı ile çoğundan farklı olarak kendisi ile aynı dünya görüşünde olmayan birçok insanın sevgi ve saygısını kazanmış bir isimdir. Ben dâhil birçok kişi onu bu kentin çocuğu olarak, bizden biri olarak, hemşehrimiz olarak kabulleniriz. Siyasi arenada böyle bir isim daha vardır toplumun sevgi ve güvenini kazanan. Hemen adını açıklayayım ki o da Harun Karacan’dır. Benzer özellikleri taşır ve sevilir…

Yazımın başlığı olan “kin” ile nasıl bağdaştıracağım bunu açıklayayım o halde? Sayın Ünlü geçtiğimiz Cuma günü partisinin il başkanlığı binasında saat tam 11.00 de basın açıklaması yaptı. Elektriklerin yurt genelinde kesilmesi, savcının koca adliye binasında şehit edilmesi, İstanbul’da emniyet binasına silahlı saldırı gibi üst üste yaşanan vahim olayların hemen akabinde açıklaması hepimiz için önemliydi. Ben de televizyonumuzdan(ES TV)izlemeyi uygun bulup ekran karşısında yerimi aldım. Fakat o da ne! Daha dakika bir gol bir misali, konuşmaya başlaması ile beraber öfke seline kapıldı gitti. Kin tohumlarının serpildiği bu ülke topraklarında böylesi gergin bir süreçte tam tersi bir konuşma yapacağını, Dündar Ünlü’nün mizacına uygun birleştirici mesajlar vereceğini beklerken şaşırdım kaldım. Konuşmasının daha ilk saniyeleri ile birlikte kendileri gibi düşünmeyen herkese bindirdi net biçimde. CHP’yi ve CHP’leri neredeyse bu işlerin(kaosun) baş sorumlusu konumunda bıraktı…

Benim köşe yazılarımı şöyle bir inceleyiniz. Eskişehir CHP’nin statükocu cenahının işine gelmeyen nice eleştirel köşe yazımı okuyabilirsiniz. Söz konusu bu kesim de sevmez beni ayna tuttuğum için. Ama bir gerçeğin altını çizeyim izninizle Sayın Ünlü. Biliyorsunuz ki “Berkin Elvan’ın ekmek almaya gittiğinin ispatı var mı” diye başlayan cümle sonrası süreç tüm toplumu çok üzmüştür. Üzmekten öte artık kaygılandırmaya başladı ülke insanı. Ekilen kin tohumlarının bu coğrafya topraklarında yeşermeye başlaması hiç ama hiç hayra alamet değil lütfen inanın. CHP’yi her fırsatta eleştirmek, yaptıklarını beğenmemek, CHP ve CHP’lileri sevmemek gibi bir hakkınız kesinlikle vardır. Ama sormazlar mı ki size elektriklerin kesilmesi ile başlayan muammada, savcının şehit edilmesi ve emniyete güpegündüz saldırılmasında ne suçu günahı vardır CHP’nin? Ya da ne bağlantısı vardır ki böyle bir algı oluşturulma gereği duyuluyor sizlerce? Köşe yazılarımda net yazdığım gibi, Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Ekmeleddin dayatmasına rest çeken 14 milyon insan olarak dik duruşumuzu gösterdik. Ama CHP’ye bu denli haksız taarruz sonunda şunu unutmamanızı ve bir köşeye yazmanızı istiyorum. CHP’nin çok çalışmasına gerek kalmaksızın; salt bu dönemde mağdur konumuna itmenizden ötürü bahsettiğim bu 14 milyon insan artık daha ılımlı bakıyor bu partiye biliyor musunuz? Agresif bir dünya istemeyen seçmenleriniz içerisinden de size oy vermeyenlerin niceleri de MHP’ye oy verecek. Yani sözünü ettiğim bu “kin” duygusunun sizlerde gittikçe pekişmesinin inanılmaz olumsuz gelişmelerine tanık olacaksınız. Yazın lütfen bir tarafa…

OZANCA

HERKESE YETER

Paylaşsak kardeşçe bölüşsek dostça

İnsanlık yoluna serilsek postça

Arınsak şüpheden yaşasak hoşça

Bıraksak dünyaya ölmez bir eser

            Bu dünyada yaşasaydık can cana

            Gelse idik beraberce yan yana

            Bilmem neden kıyar insan insana

            Kim görmüş ki çıkmış hayırdan bir şer

Fikret im söylerim dilden geldikçe

Severim insanı elden geldikçe

Her kişi makbuldür halden bildikçe

Yeter ki verelim emeğe değer… Fikret DİKMEN