İzmir ES TV izliyor!

Oğlum Bahadır’ın yanında olmam gerekti hafta sonu. Apar topar da olsa hareket ettik Eskişehir’den. Yarim de bana yoldaşlık ettiği için, (bir hipertansiyon hastası olarak) daha güvenli biçimde aracımla beş saat gibi bir sürede gittik. Kavuşmalar mutlandırır sevenleri. Birkaç saat sonrasında renkler grilikten sıyrılıp gerçek tonlarını bulmaya başlayınca İzmir daha güzel geliverdi bize…
Kentin betonlarda boğulduğu merkezinden kaçıp, kayınpederin yaşadığı Zeytinalanı (Güzelbahçe) ilçesinde solukladık denizi olabildiğince. Kısa bir zaman dilimi de olsa bu beraberliğimiz, umutsuzlukları umuda dönüştürdüğümüz hoş bir süreç alarak finale erdirdik…
Zeytinalanı ile Güzelbahçe arası yaklaşık dört kilometredir saygın okurlar. Tabiat ananın bize günlük güneşlik bir gün sunmasını vesile bilerek yürüdük Zeytinalanı’ndan Güzelbahçe’ye. İlk ilginç olay şuydu; otuz, otuz beş yaş aralığındaki bir çiftin yanlarından geçerken erkeğin bana bakıp bıyık altı gülmesini hissettim. Yanındaki bayanın kulağına bir şeyler fısıldar fısıldamaz o da başını bize doğru çevirerek baktı. Bir anlam veremedik tabii. Güzelbahçe içerisindeki otobüs durağından geçerken aydınlık yüzlü bir bayan (ismi Şerife Öncü imiş) sağ elinin işaret parmağı ile beni göstererek “tanıdım sizi” dedi gülerek. Ben de mutluluktan tebessüm ederek “Eskişehirli misiniz?” dedim kendisine. “Hayır” dedi net biçimde, “İzmirliyim…”
“Peki, nereden tanıyorsunuz?” dediğimde şak diye “e ES TV’den” demesi inanılmaz hoşuma gitti. Halk TV izleyicisiymiş ama reklam arasında gezerken bizi bulmuş aylar öncesinden. İşte buluş o buluş! Ne konuşuyorsam, programlarımda neler söylüyorsam, hangi enstrümanı çalıyorsam hepsini sıralayıverdi. Beni mutlandıran en güzel sözü de; “nitelikli kanal bulmak zor Şinasi Bey” sözü oldu. Cumhuriyetin bu aydınlık yüzlü hanımefendisi, “İzmir’e böyle bir kanal yakışırdı” deyince sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim yeminle. “O güzel İzmir’de neden yok ki?” diyerek iç geçirmedim değil hani!
Dedim ya kısa bir soluklanmaydı bizimki İzmir’de. Dönüş göz açıp kapamak kadar hızlı oldu. İzmir’in çıkışında (Belkahve yakınlarındaki) benzinlikte ön çamurluk panelinin yere değmesi sonucu çıkan ses üzerine giriş yaptık. Yardımcı olan benzinlik çalışanı da geceleri “Kent Ozanı” programlarımı izlediğini söylemesin mi?
Durun bitmedi!
Salihli çıkışında “Değirmen Odun Köfte” adında bir restoran vardır. Çeşitli vesilelerle burada birkaç kez durup yemek yemiştik. Yârim ile bu kez oraya girmek yerine, değişik bir mekâna girme kararı aldık. Oraya yakın bir yerde bulunan “Paşa Odun Köfte” de mola verdik. İçeri girdiğimizde “Hoş geldiniz Şinasi Bey” diyen kasadaki genç kardeşime hoş bulduk dedim ama birden uyandım bana ismimle hitabından ötürü. Eşime baktım o da farkında değildi mecburen sustum. Yemeğimizi yedikten sonra hesabı ödemek üzere yine kasaya yöneldiğimizde yine aynı kişi tebessüm ederek “Afiyet olsun Şinasi Bey” dedi. Yârimle göz göze geldiğimizde şaşkınlığımızı gizleyemedin tebessüm ettik birbirimize. Eşim sordu “Nereden tanıyorsunuz Şinasi’yi, öğrencisi misiniz?” diyerek. “ES TV’den” deyince mutluluktan ayaklarım kıçıma değercesine mutluydum yeminle. Eşimin benim kadar heyecanlanmaması, doğal karşılaması üzerine aracımız bindiğimizde sordum hemen nedenini. “Bu kadar emeğin, nitelikli programların, uydunun, d-smartın eninde sonunda bir dönüşümü olmaması anormallik aşkııım” diye bilmiş bilmiş açıklama yapmasına bir kahkaha patlattım sormayın…
İnanın İzmir’im de ES TV oldukça yaygın izleniyor. On binlerce Eskişehirlinin etkisi elbet var ama İzmirliler de keşfetmişler ES TV’yi. Gönlüm neyi ister biliyor musunuz? Keşke bir ölçüm yapılsa da gerçekten bu kentin iki güzide kanalı olan ES TV ve Kanal 26 emekçileri emeklerinin karşılığını net biçimde öğrenebilseler!
Keşke…
 
 
SİZİN SESİNİZ
 
Yaşar Geylani’nin ardından…
 
1996 yılının yaz bitiminde tanıştık sevgili Yaşar Geylani ile. İzmir Pasaport’ta Ege Bar adlı mekânın işletmecisiydi. 1991 yılının 8 Temmuz’undan itibaren İzmir’de öğretmen ve müzisyen kimliğimle yaşam sürmekteydim. Beş yıl içerisinde oldukça tanınmıştım bu güzel kentimizde de…
Hep Alsancak semtindeki nitelikli mekânlarda müzik yaptım o süreç içerisinde. Pasaport biraz daha benim gibilere uzaktı. Yani Popüler müziğin hoplatan zıplatan(eğlenceye dönük)mekânlarının bulunduğu bölge idi. Daha ilk on dakikalık sohbet sonunda şunları demişti bana; “Dostum, ben de öğretmen sayılırım senin gibi. Her ne kadar okulumu tamamlayamasam da yüreğimde hissettiğim meslektir öğretmenlik. Bu mekânı yeni aldım, bir iki farklı deneyimlerimiz oldu müzikte ama tutturamadık. Gel kader birliği yapalım iki öğretmen olarak. Müzik tarzını ve gurunu sen belirle, yoldaşlık et bana…”
İzmir’i bilen ve o yılları anımsayanlar beni teyit edeceklerdir elbet. 1996 Ekimi itibarı ile 1998 yılı sonuna dek doldu taştı bu mekân. İnsanlar bizim müziğimizi hem dinledi, hem ağladı, hem güldü, hem de aslanlar gibi neşelendiler…
Birçok anım oldu bu mekânda biriktirdiğim. Yaşar’la dostluk boyutuna, kardeşlik boyutuna geçti arkadaşlığımız. Yollarımız ayrıldı zaman içerisinde. Ben terk ettim İzmir’i yorgunluktan ötürü. Ama Yaşar ile yollarımız asla ayrılmadı. İzmir Karabağlar CHP meclis üyesi Yaşar Mümtaz Geylani bu ülkenin en alçak sorunu olan trafik terörü nedeni ile hayattan koptu gitti…
Işıklar içerisinde ol güzel dost…
 
 
OZANCA
 
Dönülmez akşamın ufkundayız. Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Geçince başlayacak bitmeyen sükûnlu gece.
Guruba karşı bu son bahçelerde, keyfince,
Ya şevk içinde harab ol, ya aşk içinde gönül!
Ya lale açmalıdır göğsümüzde yahud gül… Yahya Kemal BEYATLI