Çocukluluğum, gençliğim

Ben çocukken 12 Eylül öncesi terör olayları vardı gündemde… Ankara’da sağ görüşlü gençlerle, sol görüşlü öğrencilerin her gün defalarca karşı karşıya geldikleri, çatıştıkları Siyasal Bilgiler Fakültesi, Hukuk Fakültesi civarında bir yerde otuyorduk. Sokağımızda her gün çatışmalar yaşanır, gençler birbirini vurur, öldürürlerdi.

12 Eylül sonrası bu sefer Doğu’dan, Güneydoğu’dan gelmeye başlayan çatışma haberleri, ölen, yaralanan insanlarımız,  yaşanan acılar gündemimizi doldurmaya başladı…

Yurtta sulh, cihanda sulh demiş ya atam, yurtta bu sorunlar varken, cihanda da gerilim, savaşlar hiç bitmiyordu. Sadece hemen yanı başımızda Irak-İran Savaşı, Afganistan’da yaşananlar, 1.Körfez Krizi, 2. Körfez Krizi…

Koca bir çocukluk, gençlik böyle geçti… Savaşsız, kavgasız bir dünyaya uyanma hayaliyle… Gençlik döneminde çok popüler olan, sıklıkla dinlediğim, her dinlediğimde eşlik etmekten kendimi alıkoyamadığım savaş karşıtı şarkılar vardı. Benim gibi düşünen milyonlar var bu şarkılara eşlik eden, yalnız değiliz düşüncesiyle sığındığım şarkıların sıcaklığı umut verirdi içime…

Çocukluğumda, gençliğimde geriye bıraktığım koca bir ömrün izleri, savaşlar, terör, açlık, yokluk, hastalıklarla dolu bir dünyadaki yaşanan acıların izleri... Dünyanın dört bir köşesinde yaşanan acıları yüreğimin derinlerinde hissetmeme rağmen, bu acılara çaresizce seyirci kaldığım, ne yapacağımı bilemediğim bir dünyada yaşamanın izleri…

Çok yıllar geçti, üzerinden. Teknolojimiz gelişti, şehirlerimiz büyüdü belki, ama hala yürekler boş… Hala yüreğimde dünyanın dört bir köşesinde yaşanan acıların izleri, hala bu acılara seyirci kalmanın çaresizliği… Ama hala sığındığım, eşlik ettiğim şarkılar var… Hala umudum var…