Beni, ölmeden önce sevin...

“Asya ülkelerine özgü ilginç bir yapımız var. Hayatta iken üzdüğümüz, yeterince değer vermediğimiz, arayıp sormadığımız kişi, öldüğünde hemen tavrımızı 180 derece değiştirir, ettiğimiz ihmallerin mahcubiyetiyle tüm imkânları seferber ederek, adeta geçmiş günlerin kazasını yapıyor gibi gayret yarışına gireriz. Camide en ön safta yerimizi alır, " rahmetliyi iyi bilirdik der, hatta ismini bir yerlerde yaşatmaya çalışırız." Oysa bu kişi hayatta iken, yanında olmadık. Feryat etti kulağımızı tıkadık, "yardım eden yok mu" sesini işitmedik. Ta ki ölünce sesini duyduk, ancak iş işten çoktaaaan geçmişti... Hemşehrim, meslektaşım Sayın Mehmet Selim Kiraz' ı menfur bir terör saldırısında kaybettik. Acımız büyük. Cenazeye tüm Devlet erkânı katıldı. Acılar paylaşılmaya çalışıldı. Bunlar güzel şeyler, Allah razı olsun, ancak biz hâkim ve cumhuriyet savcılarını sadece ölürken değil, hayatta iken dinleyin, anlayın, sevin. Benim cenazem musalla taşına konmadan yanıma gelin. Hatta gelmenize bile gerek yok, buradan feryadımı duysanız ona da razıyım...

Örneğin en ağır, zor ve riskli işleri yüklendiğimiz halde bize vermediğiniz yıpranma payı ile ilgili yasayı çıkartın. Çoluk çocuk bizleri perişan eden zamansız tayinlerden kurtaracak bölge teminatı ile ilgili yasayı bir torba maddeye ekleyin...

Adliyeleri daha güvenli hale getirerek, acı olayların yaşanmaması için gerekli önlemleri alın. Dünya görüşümüze göre değil, kararlarımızın adil ve hukuka uygun olup olmadığına göre hakkımızda muamelede bulunun. Hukuk devleti ilkesi ve hukukun üstünlüğüne azami derecede katkıda bulunun ki, bizler de halkımıza daha iyi hizmet sunalım. İkide bir yasaları ve yetkilerimizi değiştirmeyin. Takip etmek ve uzmanlaşmakta çok zorlanıyoruz. Yani özetle, ben ölmeden beni sevin. Ben öldükten sonra "sırma saçlı, badem gözlü, aslanım, yiğidim" deseniz, neyime yarar? Hayatta iken bizi dinleyin ve sesimize kulak verin...”

Bu güzel yazıya ne eklesem yazının güzelliği kaçar diye düşünüyorum. Yüreğine sağlık Sayın Hâkimim…

Yaş Yetmiş, İş bitmemiş…

Cuma günkü Anadolu Gazetesinin manşetiydi bu başlık. Haberin detayında, “polis ekipleri, Esentepe Mahallesi'nde, Çevre Yolu'nda bir yolcu otobüsünü durdurarak şüpheli İ.D'yi (76) yakaladı. Şüphelinin valizinde yapılan aramada, 5 bin sentetik uyuşturucu hap ele geçirdi” diyordu…

Evet, 76 yaşında ve bir tabir yerinde ise bir ayağı çukurda yaşlı bir kişi(adam dememek için kişi dedim özellikle)dünyanın en utanç verici işlerinden birini yaparken enseleniyor. Yetmiş altı yıl sadece nefsi için yaşadığı belli mutasyona uğramış bu türün. Ve hala yine o doyumsuz, o bencil, o acımasız nefsi uğruna binlerce insanımızı zehirlemek üzere yollara düşmüş. Kim bilir hangi baronun ayakçısı? Hangi soyu sopu belirsizin kıyakçısı? Bu yaşta birisi hiç değilse ama hiç değilse ölüme çeyrek kala çok daha farklı olmaz mı saygın okurlarımız? Hiç değilse ölüm artık bir nefes kadar yakın diye düşünüp vicdansızlık etmekten kaçınır öyle değil mi? Ama ne yazık ki öyle değil işte! Kim bilir hangi cehennemin dibinden gelerek, hangi soysuzların ayakçılığını yaparak, gençlerimizi ölüme bir adım daha yaklaştırmak üzere iş yapıyor aklı sıra. İnsanımız bu kadar merhametsiz, bu kadar bencil miydi diye sorguluyorum şu son dönemde. Para için her şeylerini satanlar(en başta onurlarını)bu kadar çok muydu benim ülkemde diyerek şaşkınlığımı gizleyemiyorum artık. Toplumu bu hale getiren ve din faktörü dâhil her şeyi, ama her şeyi kullananlardan tiksiniyorum inanın…

Not: Eskişehir Narkotik Şubesindeki elini taşın altına koyan kardeşlerime selamlar olsun…

OZANCA

Mülkün temeliydi adalet hani

Bizim hak temelde saklı mı yani

Çıkartıp da versen kim olur mani

Yoksa hırsızlar mı çaldı hâkim bey

Hem davacı pişman hem de davalı

Bu yolda tükettik çulu çuvalı

Sabret makamından çalma kavalı

Sürüler ekine daldı hâkim bey… A. KARAKOÇ