Ben de ''emperyalizme hayır'' diyorum!

“23 Mart-1 Nisan 1921 tarihlerinde yapılan ikinci İnönü Savaşında; Yunan uçaklarıyla savaşmak için, arızalı olduğunu bildiği halde Muttalip havaalanından uçağına binen, Yemen doğumlu Pilot Üsteğmen Ahmet Fehmi motor arızası nedeniyle uçağının düşmesi sonucu, 25 Mart 1921'de Eskişehir'de şehit olmuştu. Şehit Pilot Ahmet Fehmi havacılık şehri Eskişehir'in ilk şehit pilotudur. Ahmet Fehmi ve efsane havacı Vecihi Bey( Hürkuş) ile aynı dönemde Eskişehir'de savaşa katılmışlardır. Ahmet Fehmi Yemen'in babası Hilmi Bey de asker idi. Ahmet Fehmi babası Yemen'de görevli iken burada doğmuştu. Almanya'da pilotluk eğitimi alan Ahmet Fehmi'nin şahadet Tarihi: 25.03.1921 dir. Yemenli Ahmet Fehmi Vişnelik Hava Şehitliğinde A parselde yatıyor. Eskişehir Turizm ve Tanıtma Derneği 2012 yılından bu yana Vişnelik Hava Şehitliğinde Ahmet Fehmi'yi mezarı başında anıyor. Bu sene de sivil toplum örgütlerinin resmi bir çatı olmadan gönüllülük, beraber iş yapma ve paylaşma becerilerine örnek olacak olan bir projeyi hayata geçiriyoruz. Bu sene birçok sivil toplum kuruluşu üyeleri ile Eskişehir Kültür Sanat Derneği (ESKÜDER ) koordinatörlüğünde kent belleğini önemseyen, kentlilik bilincine değer veren, “emperyalizme hayır” diyen herkesi anma etkinliğine bekliyoruz…”

Yıllardan dayak yemek!

Her sabah yüz yüze baktığımız ve ikinci ailemiz diye kabullendiğimiz insanlar vardır hayıtımızın bir tarafında. İster iş arkadaşı deyin, ister kader arkadaşı deyin, ya da farklı bir tanımlama yapın fark etmez. Sonuçta çekirdek ailenizin dışında isteseniz de istemeseniz de, farkında olsanız da olmasınız da ikinci bir oluşumu(aileyi)sunmuştur yaşam size…

Her sabah 11.-12.00 saatleri arasında sunduğum “Sabah Kahvesi” programının dışında her Pazar akşamı 20.00 de “Kent ozanı” programının çekimleri vesilesi ile bir ayağım televizyondadır. İşte bu vesile ile televizyon camiasının reji birimindeki gençleri ile böyle bir bağ oluştu. Gökhan Günser, Ufuk Azbay, Ersin Süni ile yıllardır sürdürdüğümüz bir birlik sonucu fark edemediğimiz bir bağ olagelmiştir. Dün canlı yayın programı öncesi tansiyonumun beni sarsması sonucu rengimdeki sararmayı gören Ufuk Azbay kardeşim, “hocam bugün yapma istersen” dedi. Yok, yapacağım dedemle birlikte başladı söylenmeye; ne işkolik adamsın yahu, Zeki Müren gibi sahnede öleceksin…” Derdi beni güldürmek olduğu için amacına ulaşmanın hazzı ile hazırlıklara başladık. O ara yaşlılıktan dem vurdum ben de. Dedim ki; “yaşlılık zor be çocuklar, sanki ne iş yaptıysam her yanım dökülüyor. Allah aşkına kimden dayak yedim bilmiyorum ki…” Ufuk öyle bir söz etti ki yüreğim “cııız” etti. “Yıllardan dayak yedin hocam...”

Hani garibanın birini altına alıp yüzüne yüzüne yumrukları vururmuş gaddar adamın biri. Yerdeki de “ah arkam, ah arkam” diye çığlık atarmış. Gaddar Davut iyice sinirlenip yerdekine sormuş; “ulan ben senin yüzüne vuruyorum, sen ah arkam diyorsun. Nasıl iş bu?” Adam derin bir of çekerek yanıtlamış; “arkam olaydı, ardımda gücüm olaydı sen bana vurabilir miydin ey çakma külhan…”

Hani biraz olsun oryantal yapmayı becerebilseydim niceleri gibi, yıllar bana dayak atabilir miydi sevgi Ufuk Azbay?

OZANCA

Herkese Yunusça bakabilseydik

Sevgi ışığını yakabilseydik

Nefret kalesini yıkabilseydik

Fesatçı, münafık, cadı olmazdı.

               Şöyle koklaşarak insan insana

               Bir sofrada buluşsaydık yan yana

               Muhabbetle sarılsaydık can cana

              Ara yerde kara kedi olmazdı

Fikret der dünyayı paylaşabilsek

El ele tutuşup oynaşabilsek

Bütün dinli dinsiz kaynaşabilsek