Araplardaki ihanet geleneği

Arapların Türkleri hiçbir zaman sevmediği bir gerçek midir, ya da bir ön yargımıdır? Kişisel kanım da yargı değil bir gerçektir diyor...
Çok eskilere doğru tarih sayfalarını çevirdiğimizde bizlerden çekik gözlü kırmızı suratlı, burunları örs ile dövülmüşler diye bahsedildiğini görmekteyiz. Peki, on birinci yüzyılda Anadolu topraklarına gelen Türklerin amacı devlet kurmak mı, karınlarını doyurmak mıydı? Bu yüzyılda Anadolu topraklarında yaşayanların sayısının beş milyon civarında olduğu kabul edilir. Türklerin de birkaç binerli gruplar halinde girdiğini öğreniyoruz yine tarih sayfalarından. Şu gerçeği herkesin kabul ettiğini biliyoruz. Göçebe toplulukların devlet olma veya kültürü yoktur. O dönemin gerçeklerine de bakarsak verimli topraklar üzerinde karın doyurmak asıl amaçları idi demek ki…
Araplarla asıl sorunun başlangıcı Türklerin Müslüman olmasıdır. Türklerin Müslüman olup halifelik makamını ellerinde bulundurmalarını kendilerine yediremediler tarih boyunca.
O gün bu gündür Araplarla aramızda İslamiyet liderliği sorunu vardır. Yani Arapların Türklere olan kinin temeli buradan kaynaklanmaktadır. Osmanlı’ya da ihanet etmeleri bunun bir örneğidir. Kâbe etrafındaki işlemeleri Osmanlı eseri diye, tamirat gerekçesi ile yok etmeleri de bir başka gerçektir. Araplar arasındaki Türk düşmanlığı o kadar derindir ki Mekke’deki Osmanlı tren garını tuvalet yaparak ve diğer Türk eserlerini çeşitli şekillerde aşağılamaya çalışarak bunu göstermiştir. Süleyman Bey ve askerlerinin çekirge yemek zorunda kaldığı da bir gerçektir. Filistinliler topraklarını Osmanlı’nın hayır demesine rağmen satmışlar ve bunu yaparken de Osmanlı’ya nasıl da karşı geldikleriyle övünmüşlerdir. Sonuç olarak Araplar Osmanlı’yı 1. Dünya Savaşı’nda İngilizlerle birlik olarak arkadan vurmuş. Müslüman Müslüman’a düşman olmuştu...
     Geçmişten mini bir yorumla günümüze gelecek olursak, Ortadoğu yine kaynar kazan görünümünü sürdürmektedir. Neredeyse tüm Ortadoğu devletleri kan revan ve keşmekeş içerisindedir. İroni olmasın, kişi başına bir CIA elemanının düştüğü bu coğrafyada yaşananlar kader midir? İtalyanlara karşı yapılan bağımsızlık savaşının kahramanı olan Ömer Muhtar şimdiki Libya’nın halini görseydi emeklerine yanmaz mıydı? Yakın tarihe kadar Kaddafi’nin bir numaralı yağdanlığı ve adalet bakanı olan Mustafa Abdülcelil’in şimdilerde muhaliflerin başına getirilmiş çakma lider olduğunu görseydi ne yapardı? Emperyalist güç her zaman kendi ulusuna ihanet edecek işbirlikçileri eliyle koymuşçasına bulmuştur tarihin her döneminde. Kendi halkını sırtından vuran hainlerin bir biyografi kitabı yayınlansa her halde binlerce sayfalık bir kitap olurdu. Ama neden sayısız örneğe rağmen bu hainler, bu işbirlikçiler akıllanmaz ve iflah olmaz? Öylesine net örneklerle doludur ki bu kuş beyinli çıkarcılarda biraz geleceği görme yeteneği olsa zaten asla bu hainliğe soyunmazlardı. Çünkü bu hainliğe soyunanların işleri bittiğinde, ruhlarını sattıkları efendilerinin tek kişilik yataklarında tecavüze uğrayıp yüz üstü bırakılıverirler. Sonra yersiz, yurtsuz, onursuz ve en acısı da VATANSIZ kalakalırlar. Ana yurtlarından kaçarken çalıp çırptıkları da mutlu olmalarına yetmez. Sonunda tarihin karanlık ve kirli sayfalarında bir HAİN olarak yerlerini alıverirler o kirli bedenleri toprağa karıştığında…
     Şimdi sırada Suriye var ve bayram sonrası orası da nasıl talan edilecek hep beraber yaşayıp göreceğiz! Beşar Esad’ın hangi iyi gün dostu hangi sürprizi yaparak “vay be” dedirtecek!
Not: Bu yazımı uzun yıllar öncesi yazmışım, arşivlerimi karıştırırken buldum. Kelimesini değiştirmeden siz saygın okurlarla paylaşmak istedim. Ülkemin geleceği ile tahlillerimde haklılığımın teyidi olarak bir kanıtı olarak sunuyorum. ABD’nin karanlık yüzü Henry Kissinger’in bir sözü vardır anımsar mısınız? Der ki; biz ülkemizde hainleri yaşatmayız (idam ederiz). Ama başka ülkelerin hainlerini de kahraman yaparak onlarla işbirliği yaparak ülkelerinin parçalanmasını sağlarız…
Arap coğrafyasının hazin tablosu üzerine daha fazla konuşmamın bir anlamı yok sanırım. Ama ülkemin tablosuna baktıkça, Ortadoğu’dan gelen kan kokusunu genzimizde hissetmeye başladıkça Allah yardımcımız olsun demekten başka bir şey gelmiyor ne yazık ki elimden. İşin en vahim boyutu da muhalefet adı altında görüntü veren gerek meclis içi, gerek meclis dışı hiçbir partinin hali hazırda bu halka umut olamamasıdır! İnanın onlar da “du bakalım n’olcak” diyenlerden farksız bir biçimde makûs kaderimizi laf kalabalığı içerisinde seyretmekten gayrı hiçbir şey yapmamaktadırlar…
 
 
SİZİN SESİNİZ
 
N’olcak astsubaylarımızın bu sorunu?
 
Yılmaz Demir Özçelik kardeşim astsubay emeklisidir. Geçtiğimiz yıllarda kendisini ES TV’de yapmakta olduğum televizyon programımda konuk etmiştim. O programda da dile getirdiği sıkıntıların (astsubay camiasının sıkıntıları) yine aynı biçimde sürdüğünü görmekteyim. Anlaşılan o ki yine kendilerini programıma konuk alma zamanım gelmiş. Ben şimdilik o camiayı üzen sorunu yüzeysel de olsa dile getireyim. Televizyon programımda daha detaylı konuşuruz kendileri ile. Şöyle diyor Yılmaz kardeşim…
Eskişehir ekibinde yine bir hareketlilik var. 30 Mart’a kadar görev ve makam tazminatı, 9/2’si ve sicil affı konusunda sözler tutulmazsa medeni, hukuki hak aramaya kaldığımız yerden devam edeceğiz! Daha önce onlarcasını yaptığımız gibi…
 
 
OZANCA
 
Kimi Nazım ile gelmiş bu yaşa
Kimi Seyrani’yle vermiş baş başa
Kimi Bedrettin’le tutulmuş taşa
Kimi Nesimi’yle yüzülmüş gelmiş…