ONLAR, PATİLERİN KORUYUCU MELEKLERİ!

Hayvan korumacı ya da hayansever olup da onun adını bilmeyen yoktur Eskişehir’de. HAYTAP Eskişehir temsilcisi Ayten Tutkun tabii bu söz konusu kişi. Çaresiz, acı çeken sokak hayvanlarının belki de ilk sığınaklarından o. Sadece o mu? Eşi Vedat tutkun da sokak hayvanlarına en az onun kadar yüreğinde sevgi ve merhamet besleyen birisi. Evlerine gidenler çok iyi bilirler ki, sürekli sahiplendikleri hayvanların dışında yaralı nice sokak hayvanı da iyileştikleri ana dek geçici sığınaklarıdır Tutkun’ların evi. “Hani uğraşımız bu kadarla kalsa gam yemeyeceğiz” diyor karı koca bir ağızdan. Bir de bu mazlumlara yüreğinde merhamet kırıntısı barındırmayan bazı insanlarla da uğraşmak zorunda kalıyorlar. İçlerini en çok acıtan da o zaten. Bu mazlum sokak hayvanlarına yaşamı dar eden ve bu dünyada yaşam hakkı tanımayan insan kılığındaki yaratıklar gerçekten de hangimizin apartmanında, hangimizin mahallesinde yok ki? Tutkun ailesinin kararlılığı aza indirgemiş böylesi insanları, güzel olan bu. Ve Ayten Tutkun mahalle sakinlerinin, apartman sakinlerinin önyargısının ortadan kalkmasına vesile olmuş zamanla. Komşularına, çocuklar, gençlere derken patilere olan sevgi dolu yürek sayısının çoğalmasına neden olmuş belli ki. Çünkü apartman önündeki kedicikleri mahalleli yadırgamıyor, hayatı dar etmiyorlar onlara.

 

Ayten Tutkun da içinden geçenleri şöyle dışa vuruyor; “Her apartmanda bir Kiraz(kedinin adı)olsa... Bu kız geçen kış geldi kapıya. Kısırlaştırıldı, aşılandı, kumu, maması hazır edildi. Yine de bodruma atılan eşyalara zarar verecek diye şikâyet edildi. Çöpe gidecek eşyalar bile önemliydi o zamanlar. Şimdi o 1 Bloğunun gözdesi oldu maşallah. Darısı diğer Kirazların başına! Her apartmana bir Kiraz inşallah diyorduk ki, Kiraz arkadaşını getirdi apartmana. O da kulağı kesiklerden. Kar ile geldi bir başkası, adı KAR oldu(adı Mızmız oldu şimdi) derken üçledik. Yeni gelene de Geveze dedik (Sürahi nine desek daha uygun gibi)…

 

 

Bu hikâyenin isimsiz kahramanları da sosyal paylaşım sitesi üzerinden birleşip sokaktaki naçar köpeklerin “iyilik melekleri” olmuşlar. Belki isimleri Nurhan, belki Yakup, belki Adalet, belki Emre, belki Sefa, belki Betül… Biz onlara kısacası “iyilik melekleri” diyelim bu yazı dizimizde. Şöyle yazıp seslenmişler kendileri gibi merhametli yüreklere; “Sahipsiz canların sizlerin yardımına ihtiyacı var. Sadece sokaklarımıza yiyecek bırakmakla kalmayalım onların yalnız olduğu yerlere gidelim…” Geçtiğimiz Pazar günü öğlen saatlerinde Büyük dere mahallesi Gençlik Bulvarında buluşmuşlar. Yaş mama, süt, kuru mama, çorbalık parça kemikler, papara yapılmış ekmek makarna ve yemek artıklarını toparlamışlar. İyi de en önemli içecek olan SU unutulur mu? Elbette o mazlum iri patilerin sularını da almışlar yanlarına. Peki sonuç? Sonuç işte fotoğraflara yansıyan “mutluluğun resimleri” biçimindeki yansıma olmuş. Hepsinin yüreğinde insan olmanın tarifsiz kıvancı, sevgi ve merhametin büyüleyici hazzı… Ve bu hazzın yüzlere yansıması var. Daha ne olsun ki! (Şinasi KULA)