Mültecinin yardım çığlığı!

ABD’nin Irak’a müdahalesiyle birlikte mafya küçük esnafa kadar indi, Jaber Al Jawdah isimli Irak’lı da mafyanın bombalı saldırısı sonucunda ayaklarını yitirdi. O şimdi Eskişehir’de… Karısı ve çocuğu ile mülteci olarak yaşıyor, akşam saatlerinde pazarlardan yiyecek topluyor! Tek istediği ise tekerlekli sandalye ve sadece çocuğunun doyacağı kadar sıcak yemek…
Eskişehir’e sığınan Irak’lı mülteci Jaber Al Jawdah, Irak’ın başkenti Bağdat’ta mafya tarafından bombalı saldırıya uğrayarak iki ayağını birden kaybetti, orada tedavi olduktan sonra ise Türkiye’ye sığındı. Jawdah, süreci söyle anlatıyor: “Benim Irak’ta dükkânıma bombalı saldırıda bulundular. İki ayağımı da kaybettim. 1 ay Irak’ta tedavi gördüm. Oğlumun da ayaklarına şarapnel parçaları isabet etmişti. Bununla birlikte Türkiye’ye geldik. Ben şanslı olanlardanım, ölmedim çünkü. Allah beni aileme bağışladı.Türkiye’ye geldikten sonra karnında kist oluştuğunu, bu yüzden Eskişehir Devlet Hastanesi’ne kaldırıldığını ancak güçlükle kendisini ameliyat ettiklerin ifade eden Jawdah, “Bir anda fenalaştım. Karım ve oğlumun feryadını duyan vatandaşlar beni hastaneye götürdü. Onlara minnettarım. Ancak hastanede ameliyat etmek istemediler. Sonunda ameliyat olabildim. Daha sonra bin 700 TL para istediler. Ödeyemeyeceğimi söyleyince çıkmama izin vermediler. En sonunda senet yaptılar ve beni saldılar. Türkiye’nin sosyal bir devlet olduğunu duyardık hep. Burada hastanenin ücretli olmasına, hele ki parası olmayan birinden para istenmesine şaşırdım. Ben nasıl öderim bu borcu?” dedi.

OĞLU DA YARALANMIŞ
Oğlunun da şarapnel parçaları nedeniyle sakat kalma ihtimali olduğunu ancak bir hayırseverin yardımıyla ameliyat olduğunu ifade eden Jawdah, “Oğlum az daha benim gibi olacaktı. Daha çok küçük o. Ben katlanıyorum ama o hayata küsebilirdi. Ancak bir hayırsever oğlumun ameliyat masrafını karşıladı. Şimdi yavaş yavaş yürümeye başladı. Allaha şükrediyorum yardımcı olan hanımdan. Jawdah’a yaşamını nasıl sürdürdüğünü sorduğumuzda ise “Yaşadığımı iddia etmiyorum” diyerek manidar bir yanıt veriyor. Jawdah nasıl geçindiklerini şöyle anlatıyor: “Bunu utanarak söylüyorum. Akşamı bekliyorum. Hava karardıktan sonra pazara gidiyoruz.
Atılmış olan her şeyi alıp evime getiriyorum. Çok zor şartlar altında yaşıyoruz. 2 aydır buradayız. Karımın erkek kardeşi kiramızı gönderdi. Çalışma şansımız hem bedensel hem de yasal olarak yok. Valilik bize 3 ayda bir sadece 300 TL veriyor. Ev kiramız 400 TL. Eşimin kardeşi bize kiramızı göndermese ne yaparız bilmiyorum. Mültecilerin çalışma hakkı da yok. Kaldı ki fiziksel olarak da çalışabilmemiz mümkün değil. Yetkililerden tek istediğim hiç olmazsa oğluma yetecek kadar sıcak yemek ve bir tane tekerlekli sandalye. Çünkü şuan kullandığım sandalye çok eski, dağıldı dağılacak. Zor gidiyor.”
(Arif Anbar)