Veda Busesi…

Erken bastıran yazın sanki en sıcak günüydü ve bütün tribünler dolmuştu…

Bir tarafta Avrupa iddiasını devam ettirmek için galibiyet arayan Karadeniz ekibi, diğer tarafta kafasında ligi bitirmesine rağmen prestij için sahada basmadık yer bırakmayan siyah kırmızılı onbir…

Ve maziyi anımsatan muhteşem futbolla birlikte mükemmel pas kombinasyonları,  savunma ve orta sahanın uyumlu işbirliği, en güzel kontratak örnekleri,  birbirinden şık iki gol ve cömertçe harcanan gol fırsatları…

İşte maçın özeti bu şekildeydi…

Ve geldiği günden beri göğsündeki armayı aziz bilip, formasını her maçta terinin son damlasına kadar ıslatan Arjantinli futbol emekçisi “Funes Mori…”

Ve devre arasında siyah kırmızı forma ile tanışan, kısa sürede 40 yıllık Eskişehirsporlu gibi formasının onuruna sahip çıkıp, inançla, azimle savunmayı ayağa kaldıran Trabzonlu delikanlı “Mustafa Yumlu…”

Her ikisi de artık taraftarın yüreğindeki sevgi kervanının özel yolcuları oldular…

Gerek futbolları gerekse karakterleri ile arkadaşlarına da örnek olmaktan geri kalmadılar…

“Mustafa Yumlu” doğduğu, büyüdüğü ve yetiştiği Trabzon’a karşı oynadığı cansiperane futbolla ve maç sonundaki mesajıyla,  “Funes Mori”de,  maç öncesinde  “Mesut Hoşcan”ın ellerinden aldığı güzel çiçeklere karşılık,  o şık golüyle tribünlere bir anlamda  “Veda Busesi” gönderiyordu…

Kısaca bu maç, galibiyetin mutluluğu ile ayrılığın hüznünün birlikte yaşandığı son yılların en duygusal karşılaşması oldu…