Uğur Mumcu’nun ardından!..

Katledilmeseydi bugün muhtemelen tüm muhalif gazeteciler gibi “terörist” ilan edilecekti. 
Oysa o bizim olmak istediğimiz meslektaşımız, araştırmacı gazeteciliğiyle saygın bir meslek büyüğümüz olmaya devam ediyor. 
Gittiğin gün biz de vurulduk, bilesin sevgili Mumcu. 
Onurlu duruşunu ve bağımsız Türkiye idealindeki vatan sevgini her daim hatırlatmak da bizim görevimiz. 
Işıklar içinde uyu...
Uzun süredir her 24 Ocak’ta sosyal medya hesabımdan aynı ifadelerin yer aldığı paylaşımım.
Neden hep aynı?..
Çünkü o günden bugüne hiçbir şey değişmedi.
Her 24 Ocak’ta takvim yaprakları her yıl aynı günü gösteriyor ama bazı yaralar hiç kabuk bağlamıyor.
Uğur Mumcu’nun katledildiği gün, sadece bir gazeteci öldürülmedi. 
Doğrunun, hakikatin peşinden gitmenin bedelini hatırlatan bir eşik daha geçildi.
Uğur Mumcu katledilmeseydi, bugün büyük ihtimalle tüm muhalif gazeteciler gibi “terörist”, “vatan haini” ya da “dış güçlerin maşası” ilan edilecekti. 
Bunu söylemek ağır ama gerçek. 
Bu ülkede gerçeği yazan gazetecinin kaderi ya mezar taşıyla ya da mahkeme koridorlarıyla çiziliyor.
Oysa Uğur Mumcu, bizim olmak istediğimiz meslek büyüğümüzdü.
Araştırmacı gazeteciliği bir kariyer basamağı değil, bir ahlak meselesi olarak gören, kalemini kimseye kiraya vermeyen, korkuyu değil bilgiyi çoğaltan bir gazeteciydi. 
Onu büyüten şey ünü değil, ısrarla sorduğu sorulardı.
“Gittiğin gün biz de vurulduk” derken bir abartıdan söz etmiyoruz.
O gün, gazeteciliğin üzerine de bomba konuldu. 
O günden sonra pek çok kalem, yazmadan önce iki kez düşündü, pek çok haber belki hiç yazılamadı, pek çok gerçek karanlıkta bırakıldı.
Ama bir şey daha oldu:
Uğur Mumcu, ölümüyle bile bu ülkenin vicdanına dönüşmeyi başardı.
Bugün hala onun adını anıyorsak, hala aynı cümleleri kuruyorsak, bu bir nostalji değil, bir itirazdır. 
Bedel ödeyenler halen aynı, biz gazeteciler.
Çünkü değişmeyen tek şey, gerçeğin bu ülkede pahalı olması.
Işıklar içinde uyu sevgili Mumcu.
Biz yazdıkça, nefes aldıkça seni yaşamaya ve yaşatma devam edeceğiz.