Türkiye basın özgürlüğünde, dünyada 154’üncü sırada!

Hemen insanın aklına dünyada kaç ülke var ki soruru geliyor nedense! Hani hiç değilse 300 gibi bir rakam çıksın da, mahcup olmayalım dünyaya gibilerinden hisler geçiyor. Yok öyle de değil, toplam 179 ülke arasında yapılan araştırma bu! Yani bizden daha vahim durumda, yani bizim altımızda 25 ülke bulunmakta. Olsun, beterin beteri var diye teselli olma olasılığımız da yok değil hani! Hiç değilse en sonuncu değiliz ya…

Geçen yıla oranla altı basamak geriye düşmüşüz üstelik. Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü, ''demokratik Türkiye bugün gazeteciler için dünyanın en büyük hapishanesi'' yakıştırmasını yapmış. Yine aynı örgütün açıklamasında, Finlandiya, Hollanda ve Norveç ilk üç sırayı alan ülkeler olmuş. Azerbaycan 156, Kazakistan 160, Türkmenistan 177. sırada yer alırken, Kuzey Kore 178 ve Eritre 179. Olarak listenin sonunda yer bulmuşlar...

Bir ülkede özgürlükler konusunda sıkıntı varsa, hangi meslekten olmanızın pek önemi yoktur aslında. Doktor, öğretmen, akademisyen, hâkim, sanatçı hiç fark etmez. Yeter ki duyarlı bir yurttaş ya da yurtsever olma da ne olursan ol! “Her koyun kendi bacağından asılır” tekerlemesine inanan sürü psikolojisini reddedip, elini taşın altına koyduğun sürece risk altındasın demektir. “Ben çorbama bakarım abi” yavşamalarını kanıksayıp, kendine yaşam biçimi etmediğin müddetçe başın belada demektir. Üç maymunu oynamadığın sürece, her an kaygı taşıyanlar gurubundansın demektir. Tarihe bir bakın lütfen, dünyanın her coğrafyasında durum aynıdır. Karanlıktan aydınlığa çıkmış toplumlarda, bu aydınlığın bedelini ödeyenler ne yazık ki güzel günleri görememişlerdir…

Yerelde durumu kurtarmak daha olası gibi! Yaygın medyadaki riskten daha uzak sayılırız. Etliye sütlüye, suya sabuna dokunmadan yerel bazdaki rutin duyumlarla işi götürebiliriz. Aynı konuları yıllarca işlesek, okurlardan itiraz eden de olmaz zaten Allah için!

Demem şu; Ulusal Bayramlarımızın artık kutlanmaması, kutlamaların kaldırılması doğrultusundaki gelişmeler hangimizin umurunda sorabilir miyim? Ya da bizler yerel medyayız diye, bu gerçeği yazmak veya dile getirmek sorumluluğundan kurtulmuş mu oluyoruz? Biz yereliz, bunları yazmak Ulusal Medyanın işi dediğimizde, bir gün çocuklarımıza ya da torunlarımıza hesap vermeyeceğimizin garantisi olabiliyor mu? Cumhuriyet değerlerinin günbegün anlamsızlaştırılmaya çalıştırıldığı gerçeğini görmezden gelmeye devam ettikçe, bir gün gazetelere de gerek kalınmayacağı gerçeğini kimler biliyor? Gazeteye, gazeteciye, düşünüre, sanatçıya gerek kalmayacak özledikleri dünyada ey insanoğlu! Bugün o nedeni, yarın şu nedeni gerekçe göstererek kutlamaların hep bir bahane ile kaldırılmasını kanıksadığımız gün BAYRAMIMIZ olmayacak zaten. Bayram kutlayacak yüzümüz zaten kalmayacak…