SİZ HİÇ İKTİDARDAN DÜŞTÜNÜZ MÜ?

YAZIYORUM

Eşekten düşmeye benzemez,

hele ki attan düşmeye hiç benzemez.

Bu saydıklarımdan düştüğünüzde şoku en fazla on dakikadır.

Genellikle birkaç sıyrık ve morlukla atlatırsınız.

Gömleğiniz, belki de pantolonunuzun dizi perişan olur.

Oranızı buranızı silerek kalkarsınız sonuçta.

Sağınızdan solunuzdan koşup kaldırıverirler kollarınıza girerek.

O an bozum olsanız da dediğim gibi, on dakika sonra

her şey unutulur, sütliman vaziyette devam edilir hayata…

Ama iktidardan düşmek öyle böyle değildir.

Şu elli sekiz yıllık yaşantımda nelere tanıklık ettim.

Atam hayata veda ettiği günün akabinde kendini Milli Şef

ilan eden, paraların üstüne fotoğrafını bastıran İnönü’yü,

“Odunu koysam seçtiririm” diyen Menderes’i,

yollar yürümekle aşınmaz diyen Demirel’i,

kadayıfı kızartırken kenarından tırtıklayan Erbakan’ı,

Komonizm düşmanı iken, 12 Eylül sonrası bizleri şaşırtıp

Bir komonist şairin “bu memleket bizim” şiirini büyük bir

haz içerisinde okuyan Alpaslan Türkeş’i,

“neteküm kem küm” Kenan Evren’i,

“ben zengini severim” ile köşe dönmeciliğin cazibe merkezi olan

ve gerçekten de sayısız prensler yetiştiren Özal’ı,

yükünü jet ski ile taşıyan Tansu Çiller’i,

Cumhurbaşkanı kitap attı diye küsen Ecevit’i,

Uğur Mumcu ve Sivas katliamı katillerini bulmak benim

namus borcum dediği halde borçlu giden Erdal İnönü’yü,

burnuna neden yumruk yediğini anlatmayan Mesut Yılmaz’ı,

Kapalı kapılar ardında ne pazarlıklar yaptığını daha anlatmayan

velakin don gömlek yakalanan Baykal’ı…

Ortak noktaları neydi biliyor musunuz?

Hepsi de geldikleri gibi gittiler!

Mustafa Kemal’in zerre izini bırakamadan hem de…

Demem o ki, o tahttan asla inmeyeceğini sananlar!

Demem o ki, kendisini dünyanın merkezinde koyanlar!

Demem o ki, “yaptım oldu” yaşam biçiminin kalıcı olduğunu

sanıp, sözünün üstüne söz söyletmeksizin asanlar kesenler!

Musolini’ler ve Hitler’ler sizler de dâhilsiniz söylediklerime.

Bir laf vardır Anadolu’da, derler ki;

“Bu dünya Sultan Süleyman’a da kalmadı…”

İki kez geziye gitmiştim Romanya’ya uzun yıllar önce.

Halkın mutsuzluğunu ve yoğun baskıyı hissetmiştim gerçekten.

Ve çok geçmeden de tahminim olmuştu.

Çavuşesku ve karısının hazin sonunu, siyah beyaz televizyonun

bültenlerinde defalarca izlemişti insanlar çekirdek çitleyerek!

Demem şu güzel insanlar, iktidardan düşmek

eşekten ya da attan düşmeye benzemez gerçekten!

OZANCA

BABAMDAN KALDI!

Sordum çiftlik sahibine

Dedi ki babamdan kaldı

Oda sordu babasına

Dedi ki babamdan kaldı

Kaldı kaldı dünya kaldı

Sanki Süleyman'a kaldı…

Dedim ki sen Tanrı mısın?

Dedi hâşâ ben bir kulum

Dedim bu haydutluk nedir

Dedi ki babamdan kaldı

Kaldı kaldı dünya kaldı

Sanki Süleyman'a kaldı…