Siyaset zenginleşme aracı mı yoksa kamu hizmeti mi?

CHP lideri Özgür Özel, geçen hafta "Küçük turpun büyük marifetleri" sloganıyla düzenlediği basın toplantısında İstanbul Cumhuriyet Başsavcısıyken Adalet Bakanı olarak atanan Akın Gürlek'in mal varlığını açıklaması tartışmanın fitilini ateşledi.

Özel, Bakan Gürlek’in hayatın olağan akışına aykırı zenginleştiğini iddia etti.

Bu gelişme “Bal tutan parmağını yalar” atasözünü hatırlattı.

Bilindiği üzere mal bildiriminde bulunma zorunluluğu 3628 sayılı kanun kapsamında bir zorunluluk.

Bu kapsamda tüm devlet memurları, sözleşmeli personeller (4/B) ve geçici personeller, Cumhurbaşkanı, bakanlar, milletvekilleri, belediye başkanları, meclis üyeleri, muhtarlar, oda ve borsa gibi kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, yönetim/denetim kurulu üyeleri, vakıfların idare organlarında görev alanlar, kooperatifler, sendikalar ve birliklerin başkanları ve yönetim kurulu üyeleri, yeminli mali müşavirler, kamu yararına sayılan derneklerin yöneticileri ile icra borçluları, kendilerinin, eşlerinin ve velayetlerindeki çocukların taşınır/taşınmaz mal varlıklarını belirli aralıklarla kurumlarına bildirmek zorunda.

Kamu kaynaklarını kullananların mal beyanında bulunması, demokrasinin adeta görünmeyen sigortalarından biri olarak görülüyor.

Bu sadece formalite değil doğrudan yolsuzlukla mücadele, güven ve hesap verebilirlik meselesi...

Neden bu kadar önemli?

Çünkü bir kişinin servetinde açıklanamayan artış varsa bu, rüşvet veya usulsüz kazanç şüphesi doğurur.

Yani kamu gücünün kötüye kullanma anlamına gelir.

Mal beyanı bir nebze de olsa şeffaflık sağlar, yani güven üretir.

“Beni yöneten kişi kendisi için mi yoksa toplum için mi çalışıyor?” sorusu yanıt bulur.

Örneğin bir belediye başkanının inşaat şirketi veya bir milletvekilinin enerji yatırımları varsa alacağı kararlar doğrudan kendi çıkarını etkileyebilir.

Kuşkusuz…

Siyaset zenginleşme aracı değil kamu hizmeti olarak görülmeli.

Ancak gelin görün ki kötü örnekler Türkiye’de bu anlayışın egemen olmasının önüne geçiyor.

Bunun yanında hesap vermek kadar hesap sormak da bir vatandaşlık görevidir.

Dürüst siyaset ve dürüst siyasetçi mücadelesinin en büyük güvencesi ne sadece yasalar ne de kurumlar…

Asıl güvence soran, sorgulayan ve peşini bırakmayan bir toplumdan başkası değil.

Biz gazeteciler için de mesele “Kimin neye sahip olduğunu değil, o servetin nasıl elde edildiğini sormak”tır.

Bilmem anlatabildim mi? 


 

Eskişehir turistleri müzeleri doldurdu

Bir yılda 1 milyona yakın nüfusu kadar turist ağırlayan Eskişehir, herkesin malumu olduğu üzere önemli bir turizm destinasyon merkezi haline geldi.

Şehir merkezinde 15-20 yıl önce tur otobüsü görüldüğünde şaşkınlığını gizlemeyen Eskişehirliler artık yerli turist akınına uğrayan şehrin bu haline çabuk alıştı.

Başta hizmet olmak üzere hemen hemen tüm sektörler bu durumdan oldukça memnun.

Yılmaz Büyükerşen’in 25 yıllık geniş ufku ve öngörüsü, Ayşe Ünlüce’nin bu değerleri geliştirmesiyle şehirde art arta açılan müzeler, turizm değirmenine önemli ölçüde su taşıyor.

Büyükşehir Belediyesinin açıklaması da bunu doğrular nitelikte.

Kente kazandırılan müzeler ve tematik parkların Ramazan Bayramı boyunca ziyaretçi akınına uğradığı duyuruldu.

Bayram tatili boyunca yerli ve yabancı 28 bin 662 turist Eskişehir’in simge mekanlarını doldurmuş.

Masal Şatosu 12 bin 606, Bilim Deney Merkezi ve Sabancı Uzay Evi 2 bin 311, Yılmaz Büyükerşen Balmumu Heykeller Müzesi, Çağdaş Cam Sanatları Müzesi, Kurtuluş Müzesi, Hamam Müzesi, İmren Erşen Oya Müzesi, Zühal Yorgancıoğlu Moda Tasarım Müzesi, Uluslararası Çağdaş Seramik Sanatları Müzesi, Sanat Sokağı ve Sanat Galerileri toplam 13 bin 745 ziyaretçiyi ağırlamış.

Anlayacağınız Eskişehir turistleri gezilerinin hakkını vermiş.

Daha ne olsun.