Sevinçten ağladı!...

Haber Anadolu Gazetesi’nde bu başlıkla yer almıştı…

Sivasspor-Eskişehirspor maçını “4 Eylül Stadı”nda izleyen genç spor muhabiri “Ahmet Deniz Canoruç” yapmıştı haberi…

Haber, Eskişehirspor’un uzatmalarda attığı golün mutluluğuyla gözyaşlarını tutamayan İdari Menajer “Özgür Tulun”a aitti… 

Gözyaşı duygusal bir tepkinin naif patlamasıdır…

Gözyaşı insani bir duygunun dışa yansımasıdır…

Her gözyaşı yenilgi değildir.  İnsan bazen daha metin olabilmek için de ağlar…

Bu gözyaşlarına en ufak bir saygısızlık yapmak istemem,  ama…

Olaya farklı bir pencereden bakmak istiyorum…

Bizde Eskişehirspor için çoğu zaman gözyaşı döktük…

Tribünleri sevinç gözyaşlarıyla ıslattık…

Ama hiçbir beraberliğe gözyaşı akıtacak kadar bonkör olamadık…

Bizim gözyaşlarımız; Bursaspor’u 2-0 yenip “Türkiye Kupası” takımın ellerinde gökyüzüne yükselirken akmıştı…

Bizim gözyaşlarımız; Galatasaray’ı ezerek yendiğimiz,  ülkenin en anlamlı kupası olan “Cumhurbaşkanlı Kupası” kaptan Fethi’nin ellerinde arş-ı âlâya yükselirken akmıştı…

Bizim gözyaşlarımız;  İspanyol devlerinden Sevilla’yı bu gün UEFA Kupası olarak bilinen “Fuar Şehirleri Kupası”ndan 3-1’lik muhteşem galibiyetle saf dışı bırakırken akmıştı…

Bizim gözyaşlarımız; GS, FB ve BJK’yi yenmeyi alışkanlık haline getiren ESES’imizi o yıllarda bile şampiyonluktan eden saha dışı güçlerin adaletsizliklerine akmıştı…

Yani bizim kuşağın gözyaşları vasat takımlardan alınan beraberliklere dökülecek kadar ucuz değildi…

 Çok kullandığımız güzel bir söz var “Tarih tekerrürden ibaret” diye…

Dilerim EsEs’in üzerindeki kara bulutlar tez zamanda dağılır…