Kibir zırhın ise, düşman aramana gerek yok!

YAZIYORUM

 

Kibir zırhın ise, düşman aramana gerek yok!

 

Bir insanın değeri bayağı kesire benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini. Paydanın değeri arttıkça kesrin değeri azalır… Ne güzel söz değil mi anlayana? Bizim kendimizi dünyanın merkezine koymamızın hiçbir anlamı yok. Ta ki bu anlamlı sözün ne demek istediğini çözdüğümüz güne dek. Buradan yola çıkarak Aziz Nesin de ülkem insanına şöylesin bir ayna tutmuş; “Benim ülkemde her üç kişiden beşi şairdir…” Kısacası sizin kendinizi ne sandığınızın önemi yoktur, hayat dediğimiz sınav sonunda sizden geriye kalanlarla anılırsınız ancak. Ya da buna gerek bile görmeyen aksakallı “Tarih Dede” size sayfalarında yer bile vermeyebilir. Sanatçı iseniz bestelerinizle anılırsınız o sayfalarda, şiirlerinizle ya da romanlarınızla anılırsınız. Dünyanın gidişine yön vermiş siyasi bir kimlikseniz devrimleriniz ya da zulümlerinizle anılırsınız. Velhasıl laf üretmek yerine eser üretiyorsanız, bir kimliği layık görmüşse size bu hayat, google denen belleğe girdiğinizde dahi sizin ne olup olmadığınız ortaya çıkar. Yaptıklarınızın, ya da yapmadığınız halde yapıyormuş gibi boş konuşmalarınızın tutanaklarını bir bir gözünüze dayar. Kendinizi birilerine anlatmanıza gerek koymaz yani! Ülkemizde MESAM denen bir kurum vardır bilen bilir. Bu kurum sanatçıların telif haklarının korunduğu, üretenlerin sanatçı olup olmadığı hakkında karar veren bir kuruluştur. Eskişehir’den sevgili Erol Aykan ile birlikte bu kuruma üye, az sayıda kişilerden birisi de benim. Şuraya varacağım, aynası işidir kişinin. Bu deryada(sanat) sadece bir damla olabilmek için çabalamaktan öte bir tercihim yoktur. Bestelerimin onlarca sanatçı tarafında albümlerinde okunması hazzını tattırmıştır yaratan çok şükür.

Gelelim aşka!

Hiç aşkı bilmezlikle ya da aşktan anlamazlıkla suçlandınız mı durup dururken? Valla ben hak etmediğim nice üfürükten yargılamalara maruz kaldım ama böylesi komik bir ithamla da yargılandım biliyor musunuz? Diyeceksiniz ki, nerenle güldün? Eğer birileri kendi meziyetlerini hiç çekinmeden size atıfta bulunup yaftalamaya çabalıyorsa, gülmekten öte acımaktır doğru eylem kanımca. Birkaç gün önce de yazdım, benim ülkemde kaç erkek “ben yârimi aldatmadım” diyebilir ki? Televizyon ekranlarından ben söyledim de, bana aşkı öğretmeye kalkanların da aynı yiğitliği yapmasını beklerim hani. Aşk öyle önüne her gelenin yorum yapabileceği sığ bir konu değildir. Böyleleri en başta şunu bilmelidir ki aşkta ihanet olmaz! Eğer ki aşkı paylaştığım insana her fırsatta ren geyiğinin boynuzlarını taktırıyorsam ağzımıza o aşk kelimesi yakışmaz benim tabii? Lakin bu iş yüz dolarlık seksleri, aşkla karıştırmaya gelmez. Aşk kutsaldır ve aşk asla ihaneti kaldırmaz. Ve bu aşkların en kutsalı da “Memleket Aşkıdır.” And olsun ki; ne yârime olan aşkıma, ne de memleketime olan aşkıma asla ihanet etmedim. Yazımın başındaki söz Leo Tolstoy’a aittir. İnsan olan insanın başını döndürecek kadar anlamlı bir söz hem de. Herkesin kendisine saygısı olması, kendini önemsemesi doğru bir tarzdır. Lakin gereğinden fazlası, abartılısı da zamanla kibir bataklığına sürükler kişiyi. Kişi bunun hiç farkına varamaz gençlik denen sihirli bir demi çekerken. Lakin başkaları için yakıştırdığı “yalnızlığı” ile baş başa kaldığında Hanya ve Konya gerçeğini anlar. Anlar anlamasına da geç olur işte. Bir kez daha yazayım ve noktalayayım artık. Bir sırrımı vereyim mi? Geçmişimle ilgili utanacağım, birilerinin “al ulan” diyeceği hiçbir yamuğum yoktur. En iyi bildiğim de haddimi bilmektir. İşte korkusuzluğum bundandır…

OZANCA

 

Bu yıl benim yeşil bağım kurudu

Dolu vurdu yapraklarım çürüdü

Benim de saz tutan elim var idi

Şimdi bir köşede yatar ağlarım

 

Benim ile lokma yiyip içenler

Gölgemin altında konup göçenler

Sizi zalim dar günümde kaçanlar

Ben kendi kendime çatar ağlarım

 

Mahzuni Şerif'im budur ahvalim

Zamane bozulmuş insanlar zalim

Kıyamete kadar gider bu halim

Sabır edip matem tutar ağlarım.