İÇİMİZDEKİ ALÇAKLAR!

YAZIYORUM

Hep hayalini kurduğum bir konudur…

İnsanoğlunun anlının tam ortasında bir ışık yansa hani!

Kategorisine göre bu ışığın renkleri de değişse.

Öreğin yârini aldatanlarda kırmızı yansa helalinden,

Hem de egzotik pavyon kırmızısı mesela…

Dini alet edip toplumu kandıranlarda ise,

“Cennet Yeşili” bir renk yanıp sönse!

Dedikoducu, fitne fesat tiplerin anlındaki ışık ne olsun?

“Kazboku” rengi bir ışık hoş olmaz mı ne dersiniz?

Manda ve himaye kabul edilemez Ulu Önderimiz.

Mandacıların anlında da “manda boku” bir renk yansa mesela!

Sıkıştığımız her an ettiğimiz ilk küfür vardır bilirsiniz.

İ harfi ile başlayan dört harflik bir kelimedir.

İnsanların cinsel tercihleri umurumda değildir.

Ama beyin İ…leri çok tehlikelidir kesinlikle.

İşte o beyin İ…lerinin anlında mor bir ışık yansa değil mi?

Bunun gibi daha çok fantezi kurmak olasıdır daha.

Son bir örnek de o mazlum hayvanlara hayatı dar edenler olsun.

Dün Çankaya’da oturan bir hanımefendi aradı.

Terk edilmiş yavru bir İran Kedisi bulmuş ve bizden yardım istiyordu.

Yenikent ‘teki komşumuzun kızı sevgili Sinem sahiplendi.

Kediyi hemen veterinere götürdü ki, asıl trajedi ortaya çıktı.

Bu zavallı kedi daha altı yaşındaymış.

Henüz okuz on aylıkken çiftleştirilip yavrulamaya başlatılmış.

Yani damızlık olarak yıllarca kullanılıp işi bitince sokağa atılmış.

Ve bu yüzden daha gelişimini bile tamamlayamamış.

Yavru bir kedi sanılmasının nedeni buymuş.

Her tarafını kene sarmış bu mazlum kediyi sahiplendi Sinem’imiz.

Parazit aşılarına ve tedavisine başlandı.

Hani diyorum ki bu alçaklığı yapan vicdansızın anlında ne olmalı?

Yüreğinde merhamet olmayan böylesi onursuzların,

Anlında bir çift boynuz olmalı mesela!

Gerçek bir boynuzlu olduğunu yüz metre öteden anlayabilelim.

Ne yakışır, güzel olurdu öyle değil mi?

UZAKTAN GAZEL

Cemal Cihaner isimli dostumuz soruyor… “Şinasi hocam herkes yürek taşıyor ama seninki sanki biraz farklı gibi, hatta bayağı farklı. Orada Mustafa Kemal den başka kimlere yer var merak ediyorum doğrusu…”

Yârimin dışında birçok sıralama yapabilirim elbet. Güzelliklerden, insanca paylaşımdan, bağımsızlıktan yana olanlara…

Bir de doğanın mazlumları hayvanlara…

OZANCA

Bu yıl benim yeşil bağım kurudu

Dolu vurdu yaprakları çürüdü

Benim de saz tutan elim var idi

Şimdi bir köşede yatar ağlarım

Benim ile lokma yiyip içenler

Gölgemin altında konup göçenler

Sizi zalim dar günümde kaçanlar

Ben kendi halime bakar ağlarım

Çırpına çırpına bir yuva kurdum

Bebeği görmedim kundağı gördüm

Deryada boğuldum karaya vurdum

Çamurdan çamura batar ağlarım

Mahzuni Şerif'im budur ahvalim

Zamane bozuldu insanlar zalim

Kıyamete kadar gider bu halim

Sabır eder matem tutar ağlarım…