Giden Ramazan'ın ardından

YAZIYORUM

Geleneklerimize bağlı toplumuz malum. Ama gelenekleri de işimize geldiğince kimi zaman değiştirmekte, kimi zaman da geliştirmekteyiz! Anadolu insanının en güzel geleneklerinden biri olan İMECE tarih olurken, yeni geleneklere de(yükselen değerlerde diyebiliriz) sımsıkı sarılmaktayız. Ramazan ayı çok özel bir aydır bizim için. Bu ay arınma ayıdır, kesinlikle nefisten arınmadır özüne indiğinde. Manevi değerlerin samimi biçimde yaşanması gereken güzel bir aydır. Peki, bu ayın yüzü suyu hürmetine ne kadar arınmışızdır acaba nefsimizden, egomuzdan ve en önemlisi de kibrimizden? Kaçımız bireysel çıkarlarımız uğruna yalandan dolandan ve şeytani planlardan uzak kaldık? Bunun yanıtını elbette ki yaratandan başka kimseler veremez…

Ramazan ayı boyunca çadırlar kuruldu, iftar yemekleri verildi. Hatta gazetelerde bir yarışa da girildi ki doğrusunu söylemek gerekirse rahatsız edici boyutlardaydı. “Falan kurum beş bin kişiye sokakta iftar yemeği verdi”… İyi de filan kurum ondan aşağı kalır mı? O da altı bin kişiye sokakta iftar yemeği verdi! Böylesi özel ve güzel ayda amaç neydi ey duyarlı insanlar? Yoksulun halinden anlamak adına empati gücümüzü geliştirmek, o kesimlere samimi yardımda bulunmak değil miydi Ramazan ayının özü? Hani bir elin verdiğini, diğer el görmeyecekti? Hani “komşusu aç iken tok yatan” bizden değildi? Hani o iftar yemeklerinde reklamlardan kaçınacaktı Müslüman kişi? Koca bir TIR üzerinde devasa yazı ile firmanın ya da kişinin adı yazılmış. Tır etrafında insanlar birbirlerini çiğneyerek, tekme tokat verilen yardımdan bir parça koparma savaşında! Samimiyetsiz, utanç verici ve tamamen göz boyama hesapları içerisinde yapılan bu sözde hayrınızı alın da başınıza çalın! Bizler medya mensubu kimliğimizle birçok iftar yemeğine davet edildik. Dürüstçe söylüyorum ki sadece Büyükşehir Belediyesi’nin davetine icabet edebildim. Yılmaz Büyükerşen’in yemek sonrası yaptığı konuşma çok yerinde ve ona yakışan bir konuşmaydı… “Bizim sokaklarda iftar yemeği vermek gibi bir geleneğimiz yok, zaten ve anlamsız gereksiz görüyoruz. Aş evinde üç bin muhtacın karnını doyurup, sefer taslarına da akşam yemeklerini de koymak bize çok daha anlamlı geliyor”… Anlayana!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

FOTOYORUM

Çıkarsız Sevgi…

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

DIŞARDAN GAZEL

Yaşam takvimimizden sayfalar eksilirken bir Ramazanı da acısı ve tatlısı ile uğurladık. Bazen sıcağı sıcağına yazılan yazılar ses getirir, lakin kimi zaman da olayların soğuması gerekmektedir onunla ilgili yazmanız için. İnsanoğlunun gereksiz alınganlıkları, bu alınganlıklardan yararlanmak isteyen provokatörlerin işini kolaylaştırmaktadır. İşte ben de bu konu ile ilgili düşüncelerimi bayram sonrası paylaşmak üzere notlar almıştım kafamda… Konulardan birisi “ramazan davulcuları” ile ilgili olanıdır. Elimizin altında bin bir hüneri bulunan cep telefonlarımızın saat alarmının da olduğu teknoloji çağındayız. Bırakın telefonu nice müzik seti ve televizyon da kurduğunuz saatte saniye aksatmadan uyandırıyor. Telekom’un uyandırma servisini de ekleyin. Birbirinden güzel müziklerle donatılmış elektronik saatler de çabası! İşte tüm bunları göz önüne aldığınızda Ramazan davulcusunun gereksizliğini söylemeyi görev algılamaktayım. Üstelik de Ramazan ayı boyunca kafasına estiği gün haraç toplar gibi zırt pırt bahşiş için apartman içinde davul çalıp aklımızı alması, bahşiş vermeyenleri sorgulaması da artık önümüzdeki yıl son bulsun dilerim… Benim köşemdeki davulcuma dil uzatacak kişi şunu bilsin sadece; o sadece IQ yoksunlarını uyandırmak içindir!

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

OZANCA

Dağlar izin verin sılama gideyim

Yârim ile birkaç kelam sohbet edeyim

Bu şehirde sevda yalan, dostluklar masal

Gidip de toprağıma yüzüm süreyim.

            Sılamdaki koklanmamış gülü özledim

            Riyasızca sohbet eden dili özledim

            Bayramları, sevinç gözlü çocukları

            Kadir bilen insanları özledim…

                                              Şinasi KULA

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

GÜLMECE