Esmer Günler…

Şu günlerde benzeri “Esmer günleri”  yüreği Eskişehirspor sevgisiyle dolu olan herkes yaşıyor. Bende bu günkü köşemde büyük ustanın aziz hatırasına ithafen yazımın başlığımda kullanmak istedim bu güzel eserini…

*   *   *

Bunalım içinde geçen bir ilk yarı.  Yeni bir hoca, yeni transferler ve yeni umutlarla başlayan sezonun ikinci yarısı. 

Bir iki iyi sonuç, zaman zaman umutlarımızı yeşerten iyi futbol ve tekrar yaşanan hayal kırıklığı…

İşte sona yaklaşan sezonu şu ana kadar en kısa şekilde böyle özetleyebiliriz, tabi dilimizde “Kayahan”ın yeni şarkısı “Esmer günler ” ile…

*   *   *

Bizi en çok yaralayan küme düşme adayları karşısında inanılmaz kötü futbol, beraberinde alınan farklı yenilgiler…

Rizespor karşısındaki 3-0’lık, Balıkesir karşısındaki 4-1’lik ve Sivasspor karşısında alınan 3-1’lik utanç verici yenilgilere bakıyorum da hepsi birbirinin kopyası gibi…

Kaleden başlıyorum: “Boffin” geçen sezonu adeta mumla aratıyor. Savunma yolgeçen hanı, tabir yerindeyse elek gibi olmuş. Orta saha adeta ruhunu kaybetmiş. Hücum bölgesi tam anlamıyla acemiler mangası, golleri bilgisayar oyunlarında atıyor olmalılar ki, sahaya çıktıklarında somut gol girişiminde dahi bulunamıyorlar…

*   *   *

Ya teknik heyet?

Kulübenin dışında 90 dakika kollarını bağlayan “Skibbe” nasıl bir ruh halindedir anlamak mümkün değil.  Mübarek hûşu içerinde, sanki  “Georges Bizet”nin “Carmen” operasını izliyor…

Ne bir taktik varyasyon, ne bir müdahale, ne bir oyuncu değişikliği…

Zaman zaman yanındakilerin dürtmesiyle lütfen yapılan değişiklikler…

Sahanın içi ise hırsını kaybetmiş, sistemsiz, koşmayan, presin ne olduğunu adeta unutmuş, gol bölgelerinde, hayalet gibi yalancı koşular yapan, yalnızca formalarındaki armadan Eskişehirspor olduğu anladığımız bir takım var…

 *   *   *

Galatasaray’ı, Beşiktaş’ı, Trabzonspor’u üstün futbolla yenen,      Saraçoğlu’nda Fenerbahçe’yi maç boyunca domine ederek 97 dakikalık maçta hakem “Tolga Özkalfa”nın ianesiyle elinden kaçıran bu takım değil mi?

Bir “Skibbe”ye bakıyorum, bir de oynanan futbola bakıyorum, ister istemez “bindik bir alamete, gidiyoruz kıyamete” demekten kendimi alamıyorum… 

Ve yüreğimde umutsuzluğun yarattığı isyan,  dudaklarımda ise gökyüzünden tebessüm eden büyük sanatçı “Kayahan”ın dizeleri var…

Yine bize hüsran, yine bize hüzün var…

Yine bize “Esmer günler” var…