Eskişehirsporlu olmak...

                
Günümüzün büyülü bir sözcüğüdür “futbol”… Kitleleri tutkuyla saran bir heyecan bir kara sevdadır…

Çeşitli renklere duyulan ölesiye bir aşkın tarifsiz adıdır “futbol”…

Vur, kır, parçala ama kazan düşüncesi futbolun doğasını kirletse de, “Endüstriyel futbol” tanımıyla futbolun amatör ruhu katledilse de,  tüm ahlaki değerleri şike tarlalarının balçıklarına gömülse de, bir türlü yüreklerden sökülüp atılamayan bir aşktır “futbol”...

Kimileri üç harfle ifade eder futbolu:  “aşk” diyerek…

Kimileri de on üç harfle anlatır bu melankoliyi : “Eskişehirspor” diye haykırarak!

“Amigo Orhan” ve arkadaşları tarafından 1965 yılında gönüllere ekilen bu sevda filizi yürekten yüreğe taşarak yarım asırlık bir çınarın adı olmuştur “Eskişehirspor”…

İşte; Anadolu bozkırındaki sevda neferlerinin, riyasız, yalansız, karşılıksız âşıkların, futbol literatürümüze armağan ettiği sevda sözcükleri…

“Eskişehirsporlu olmak, Anadolu potasında eriyen tüm fikirlerin bir kapta kucaklaşmasıdır”…

“Eskişehirsporlu olmak, kömürün karasından, ateşin kızılından gökkuşağını yakalamaktır”…

“Eskişehirsporlu olmak, bir büyük başkaldırıdır, Bizans mahzenlerinde çevrilen entrikalara”…

“Eskişehirsporlu olmak, 3 seçenek arasından 4’ üncüsünü seçebilmektir”…

“Eskişehirsporlu olmak, Şirin’ arayan Ferhat gibi dağları deldiren sevdadır”…

“Eskişehirsporlu olmak, Anadolu ateşinde ısınmayı sahte limanlara tercih etmektir”…

“Eskişehirsporlu olmak, bir hesap sormadır ezberletilmeye çalışılan cüce hikâyelere”.

“Eskişehirsporlu olmak, yanında seninle birlikte göğsünü yırtarcasına bağıranı kardeşten de öte sevmektir”…

“Eskişehirsporlu olmak, yapıla gelen olağan şeyleri değil hiç yapılmamışları yapmaktır”…

“Eskişehirsporlu olmak, yoksulluklara aldırmadan kendi küllerinden destan yaratmaktır, sahte masallara inat”…

Sanırım her Eskişehirsporlu’ nun aklında ve yüreğinde Siyah Kırmızı sevdayı anlatan duygu ve anlam yüklü böyle nice özdeyişler, aforizmalar vardır…

Demek ki Eskişehirsporluluk böyle bir şey…