ESKİŞEHİRLİ MİSİNİZ?

YAZIYORUM

Eskişehirli olmak tanımlaması sıkça kullanılır. Bu kentin bireyi olmanın ayrıcalığını, özelliğini ve de güzelliğini vurgulamak adına “Eskişehirlilik” vurgusu sıkça yağılır. İyi de nedir Eskişehirli olmak? Kimlerdir Eskişehirliler? Eskişehirli olmak için illa ki burada mı doğmak gerekir? Küçük yaşlarda herhangi bir nedenden ötürü bu kente yerleşip kanıksayan birisini Eskişehirli kabul etmeyecek miyiz? Eskişehir’de yaşamakla mı, yoksa Eskişehir’i yaşamakla mı Eskişehirli olunur? Bu kentte doğup büyüdüğü halde, daha bu kentin kaç tane ilçesinin olduğunu bilmeyen birisi Eskişehirli olsa ne yazar, olmasa ne yazar! Eskişehir’de doksanın üzerinde mahalle var. En azından yarısını gezip görmeyen, bu kentin Kurşunlu Külliyesinden bihaber, Seyit Battal Gazi Külliyesinden habersiz kişi Eskişehirliyim dese ne olur, Mardinliyim dese ne olur? Yazılıkaya’nın yerini bilmeyen, Türkmen dağlarının zirvelerinde soluklanmayan, Yunus Emre’nin ayak izlerinin olduğu beldeyi, Nasrettin Hoca’nın doğduğu(Hortu) köyü bilmeyen; kısacası daha değerlerinden haberi olmayan biri istediği kadar Eskişehirliyim edebiyatı yapsa kimin şeyinde? O halde bir yere ait olmak için salt burada doğup büyümek bir anlam teşkil etmiyor. Bu coğrafyayı her nefesinde soluyup hissetmek, tarihini ve yapısal özelliklerini içselleştirmekle başlıyor aidiyet duygusu demek ki! Eskişehirli olmak için varoş kültürünün etkisinden arınmak, kent kültürünü özümsemek gerekir özellikle. Çünkü bu kentin oluşumunda Yunus Emre, Nasrettin Hoca, Hattat Pir Mehmet ve daha nice değerlerin gönül izleri bulunmaktadır. O iz ki “hoşgörünün” izidir. Eskişehirli olmak için öncelikle hoşgörülü olmak gerekiyorsa, yüz kişiden kaçımızın hoşgörülü olduğunu söylemek olasıdır? Dedikodu yapmayan, en yakınının ardından atmayan, başarılı insanları paçalarından asılıp aşağıya çekmeyen kaç iyimser kişi sayabiliriz acaba? Ulusal Kurtuluş Savaşımızın ilk anlarına bir dönelim. Gazeteci Hasan Tahsin’in(Osman Nevres) şehit düşmesinden birkaç gün sonra Odunpazarında binlerce yiğit Eskişehirli miting yapmış. Mustafa Kemal’in suikasta uğradığı haberini alan on beş bini aşkın koç yürekli Eskişehirli yine aynı meydanda “Atam Yanındayız” mesajını yollamış. Yani Eskişehirli olmak için, Ulusal değerlerine sahip çıkabilecek koca bir yürek gerekir! Kaçımızda o yürek var haydi tek tek bir sayalım isterseniz. Sanatçı deyince sadece Nuri Alço ve bir müzisyeni algılamakla, düğünlerde kıçımızı geriye attırıp çiftetelli oynamakla, Eskişehirspor’un maçlarına gidip başka takımın formalılarını pataklamakla, Eskişehir gibi medeni bir kentte ortaçağ karanlığının özlemini duymakla Eskişehirli olunmuyor. Bilmem anlatabildim mi hacım?

UZAKTAN GAZEL

Nizamettin Bedir… İzmir’den çok sevdiğim, değer gördüğüm bir gazeteci kardeşim. Uzun yıllar Narlıdere Belediyesi basın yayın müdürlüğü görevini başarı ile sürdürdü. Sanırım Narlıdere dâhil, İzmir’in birçok yerinde ayak izleri durmaktadır. Neden nasıl oldu da genç yaşta görevinden ayrılıp Karaburun’da inzivaya çekildi. Kimlere kırıldı, kimler kadir bilmezliğin harisliği içerisinde onu başarıyla yürüttüğü işinden soğuttu genç yaşında? Ve Nizamettin Bedir kardeşim Pazar günü rahat edebileceği bir dünyaya göç etmiş. Işıklar içerisinde ol dilerim kardeşim…

OZANCA

Güle güle güzel insan

Sen usumdaki sonsuzlukta yer alan diğer dostlar gibi

Var olacağın yere git artık

Haydi, uğurlar ola...

                                        Turgut BAKİ