ELMALI KONAKLARININ DEREBEYLERİ!

YAZIYORUM

 

ELMALI KONAKLARININ DEREBEYLERİ!

 

 

Beli silahlı bir kanun adamı veya hukuk adamı(!)…Onunla ilgili daha fazla yazıp çizmeye, yorumlar yapmaya gerek yok. Çünkü tüm Eskişehirli konuya vakıf olarak, pek çok şeyin farkında olarak adını koymuştur. Konu bahsi olan kişinin köpekleri hiç sevmediğini, “çocuğuma saldırdı” gerekçesine sığınarak bir çocuk bahçesinde, çocukların gözü önünde Allah’ın o mazlum köpeğine üç el ateş ettiğini biliyoruz. Kamuoyu olarak biz öğrenmesine öğrendik ama basını ihbar kabul eden emniyet ne yaptı, olay hangi mercilerin incelemesi altındadır hala bilmiyoruz.

Adı ne olursa olsun, taşıma ruhsatı olsun olmasın bir kişinin çocuk parkında çocukların gözleri önünde üç el ateş etmesidir söz konusu olan. Televizyon programımda da sordum, şimdi de soruyorum emniyetin gerekli birimlerine. Gerekçesi ya da konumu ne olursa olsun, hangi kişinin böyle bir ayrıcalığı vardır? Onlarca çocuğun gözü önünde Kurtlar vadisinin sanal kabadayıları gibi, kendi adaletini kendisinin oluşturma hakkı var mıdır?

 

Ruhsatlı da olsa silahını sağa sola göstermek, bir biçimde gizli tehdit veya baskı değimlidir? Emniyet yetkililerine de, Baro yönetimine de bir kez daha soruyorum; gazeteciyim diye bir biçimde taşıma ruhsatı alsam! Olayda olduğu gibi kendi adaletimi kendim yaratacağım diyerek farklı bir versiyonunu da ben yaşasam, bu olayı emsal göstermek en doğal hakkım olmaz mı? 14 Temmuz Cumartesi akşamı yine aynı yerde(Elmalı Konakları) aynı soyadı taşıyan bir başka kişi daha benzer olaya karışmıştır. O kişi de silahla değil de demir parçası ile başka bir köpeğe saldırıda bulunmuştur. Beyaz isimli (Tepebaşı’ndan küpeli)sokak köpeğine, botunun kaybolduğu (yaz gününde bot)ve köpeğin çalmış olabileceği gerekçesiyle demir çubuk fırlatmıştır. Nedir bu derebeylik, nedir bu sindirme-yıldırma savaşı? Bu tehditler, günün birinde mahalle sakinlerine de yönelmeye başlayacak mı bakıp göreceğiz!

 

 

DIŞARDAN GAZEL

 

Her şey güzel gidiyordu. Eskişehirspor maçına gitme isteğimin canlanması, bilet bulabilmem, sevgili Hasan Bıçak’ın beni anaokulu çocuğu gibi elimden tutup stadyuma götürmesi… Stada yaklaşırken duyduğum olağanüstü taraftarın tezahüratı, ışıklar ve yemyeşil çimenin insana verdiği haz… Kısacası her şey güzeldi. Ta ki numaralı koltuğuma oturana dek! Benim koltukta bir genç kardeşim oturuyor diyeceğim ama tabiri caiz ise tünüyor tam anlamı ile. Maşallah aslan gibi iri yarı, hani benim tam iki katım. Ağabey eğer senin için uygunsa ben bu başa oturayım iç tarafa sığmıyorum dedi. “Neden olmasın kardeşim” diyerek ben de onun koltuğuna geçtim. İlk kez hayatımda iyi ki kısa boyluyum diye şükrettim. Zira koltuklar tam benim ölçülerimdekilere göre idi…

 

 

 

OZANCA

 

HEPİMİZ BU YURDUN EVLATLARIYIZ

Bu nasıl kavgalar çirkin dövüşler

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

Yolumuza engel olur bu işler

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

 

Birleşiriz bir bayrağın altında

Biz Türklerin ikilik yok aslında

Yanar tutuşuruz vatan aşkında

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

 

Hedef alıp dövüştüğün kardeşin

Seni yaralıyor attığın taşın

Topluma zararlı yersiz savaşın

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

 

Herkes ilim deryasında yüzüyor

Çıkmış ayın çevresinde geziyor

Yazık bize yollarımız uzuyor

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

 

Kitaplar yazılmış nasihat dolu

Birlikte güçlenir gençliğin kolu

Gençliğe emanet Atatürk yolu

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız

 

Söyler Veysel sözlerinden vazgeçmez

Bulanık çeşmeden kimse su içmez

Kanadı olmasa kuşlar da uçmaz

Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız…Aşık Veysel