EFSANE DEMİRSPOR!

YAZIYORUM

Yıl 22 Eylül 1940… 19 Mayıs Stadyumunda Fenerbahçe’yi 3-1 yenerek TÜRKİYE ŞAMPİYONU olan efsane ESKİŞEHİR DEMİRSPOR kadrosu... Abdülkadir Arun (kaleci), Mennan Yalın (kaptan), Nuri Kuran, İbrahim Yanartaş, Celal Esemen, Fahri Adanır, İskender Gürpınar, İsmail Çınar, Ahmet Dizeroğlu, Zeynel Karagöz, Murat Babayiğit...

O Demirspor ki, Türkiye şampiyonluğu hazzını Eskişehirlilere tam yetmiş üç yıl önce yaşatıyor. O Demirspor ki Eskişehirliye ilk kez bu ayrıcalığı tattırıyor. Eskişehirli olup ta bu gerçeği bilmeyen nice hemşehrimizin olduğuna iddiaya girebilirim gözüm kapalı! Hele ki kendilerini fanatik Eskişehirli olarak tanımlayan nice kardeşimin bu gerçekten yana bihaber olduğuna eminim. İyi de koskoca Eskişehirspor kulübünün yöneticileri arasında da bu konumda olan birileri var mıdır acaba? O kadar da değil diyeceksiniz ama insanoğluyuz işte aklımıza da gelmiyor değil. Pekiyi o zaman, Eskişehir’imizin göz bebeği Eskişehirspor kulübü ile Demirspor arasında güçlü bir bağ olduğunu söyleyen kaç kişi çıkar? Öylesine örnek ve üretken bir bağ olmalı ki bu, Eskişehirspor’un alt yapı sorununun olmadığı… As takımda her yıl en az üç Eskişehirli evladımızın takımda oynadığı… Eskişehirspor’un bu güçlü bağ avantajını kullanarak İSTİKRAR denilen düzeyi hep yakalayabildiği gerçeğinden söz edelim! Söz konusu mu bu gerçek? İyi de zor mudur böylesi bir ilişkiyi güçlendirerek altın yumurtlayan bir tavuk yaratmak? Zor olmasına zor değildir ama Eskişehir iklimi buna uygun değildir kardeşim. Eskişehir’de öyle bir cadı kazanı yakılmış ki zamanında; bu gerçek doğrultusunda kendi evlatlarını, başarılı insanlarını bozuk para gibi harcamak üzerine kurulmuştur dünyalar. Eskişehirli dışarıdan gelen insanı baş tacı eder etmesine de kendi insanını paçasında aşağı çekerek ters getirir. Dayanışma hak getire ama birbirini tüketmek adına her şeyin mubah sayıldığı bir kenttir burası. Yaşanan son bir örnek vererek noktalıyorum yazımı. Eskişehir Demirspor ile Sağlıkspor arasındaki maçı hükmen 3-0 Sağlıkspor kazandı. Detayları yakından ilgilenen herkes biliyor. Ben sadece şu kadarını sorayım vicdanlara. Kural hatası yapanı elbette ki eleştiriyorum bu net. Ama ligde şampiyonluk adına hiç ama hiçbir iddiası olmadığı halde şikâyetlerinin kabul gördüğüne ve hükmen galip geldikleri için zil takıp oynayanlara tanıklık ettik mi? “Birbirini yemek” gerçeğini kanıtlamam adına daha fazla bir örnek vermeye gerek var mıdır sizce?

UZAKTAN GAZEL

SAYIN HAYRİ AVCI’YA!

Hayri Avcı tabir caiz ise mesleğinde çekirdekten, alnının teri ile yükselip genel müdürlük koltuğunda oturan bir bürokrat. Antalya’nın ılıman ikliminden, yüreğini Eskişehir’in tatlı sert rüzgârlarına teslim etmiş bir Eskişehir sevdalısı. Önümüzdeki sezon için çok daha farklı ve ses getiren projelere imza atmasını diliyorum. Demirspor’un bu şanlı tarihini Eskişehirlilere çok iyi tanıtacak, gönüllere sevgi tohumları ekecek projeler olmalıdır bunlar. Medyadan(ben de dâhil), siyasetten, demokratik kitle örgütlerinden, odalardan nice gönüllüden oluşacak yeni sevdalıların desteklerini almalıdır.

OZANCA

Eskişehir

Geçmişinden gelir “Eski”li adın

Sinende yenilik çok Eskişehir…

Bilirim kabından taşmak muradın

Gelecek aydınlık, pak Eskişehir.

Şafakla yükselir sokakta sesler

Tramvay geçtiği caddeyi süsler

Adalar boyunca koygundur hisler

Porsuk’la çağlayıp, ak Eskişehir.

Güzeldir yaşanan hayat her demde

Kalmasın insanın tasada, gamda

Guruptaki bakır rengi akşamda

Günün batışına bak Eskişehir.

Halil’im bulunca lüle taşını

İşlerim pipoya insan başını

Kabristanlar saklar asıl yaşını

Beş bin yıla iner kök Eskişehir.

                                      Halil Gürkan