Bravo Alper (!)

Eski Yeşilçam melodramlarında sıkça rastlanan bir karakterdir “saf Anadolu delikanlısı”…

Bir anlamda dürüstlüğün, saflığın, yiğitliğin simgesel bir tanımıdır “saf Anadolu delikanlısı”…

İşte, siyah kırmızı forma altında futbolu en saf, en temiz, en güzel oynayan bir Anadolu delikanlısıydı “Alper Potuk”…

Büyüdüğü, yetiştiği takıma büyük paralar kazandırarak, bir anlamda borcunu ödeyerek, sevgisini de tüm yüreklere bırakarak ayrıldı Eskişehir’den…

Anadolu devrimini ateşleyen siyah kırmızı sevdanın o yalansız, riyasız esas oğlanı, şimdi “Saraçoğlu Stadı”nın tribünlerine oynayan sahte âşıklara dönmüş…

Demem o ki; çabuk uyum sağlamış “Rebuplic of Fenerbahçe”ye…

Demem o ki; sahte cumhuriyetin sürekli isyan halindeki “Topuz”una, “Topal”ına, “Emre”sine, “Volkan”ına, “Raul”una, “Gökhan”ına, “Alves”ine,  o makyavelist dünyanın zorba jönlerine çabuk ayak uydurmuş…

Demem o ki; En yakın rakibinden 6 puan ileride ve lider olduğu halde hâlâ “TFF” yi açıkça hedef alan “Aziz Yıldırım”ın  “bizi doğruyorlar” ya da “Mahmut Uslu” nun “takımı ligden çekeriz” gibi hezeyanlarının provokatif etkilerinden beslenmeye başlayan genç bir figürü olmuş… 

Son Gençlerbirliği maçının “eyyamcı düdüğü Çakır”ın işini kolaylaştırarak ceza sahasında attığı parendeyi, yıllarını Yeşilçam’a veren “Cüneyt Arkın”ın ne “Kara Murat”ında, ne “Malkoçoğlu”nda bile göremezsiniz!

Demek ki o sahalarda oynayabilmek için demek ki yalnızca futbol yeteneği ve düzgün karakter yetmiyor. Bazı özel yeteneklere de(!) sahip olmak gerekiyor…

Ne diyelim?  “Bravo Alper (!)”