AYNI YÖNE BAKABİLMEK!

YAZIYORUM

Birlikte hayatı paylaştığınız, ya da ömür sürdürdüğünüz kişiye ne dersiniz? Eşim, karım, kocam, zevcem, bizim gız, herif… Daha birçok isim verilebilir yaşam paydaşımıza, hayat arkadaşımıza. En hoşuma gideni “yârim” kelimesidir. Çünkü insanın yâri insanın yarısı gibidir. İnsan yarım kalırsa, onu tamamlayacak bir parçası yoksa yeryüzünde boşa yaşıyor demektir. Yürek ıssızlığında yaşayan kişi, yemek içmek ve bir takım gereksinimlerini yapmaktan öte bir anlam yüklemez ki karşı cinsine. Karşı cinsini sadece bir hacet olarak algılayan hödüğe halk dilinde de kısaca “ayı” deniyor malumunuz. Gerçek ayılara saygı ve sevgi duyan birisi olarak bu ucubelere “ayı” derken, gerçek ayılara haksızlık ettiğimizi böylelikle anımsatmış olayım!

Hayat arkadaşınızla aynı yöne bakıp bakmadığınızı hiç sorguladınız mı? Birbirinizi tamamlayıp tamamlayamadığınız gerçeğini merak ettiniz mi hiç? Aynı yöne bakmak, aynı pencereden bakmak ne demektir? Yaşam felsefelerinizin birbirine yakın olması demektir elbette. Biri kalk gidelim derken, biri de “ot yeme otur” çelişkisi hep yaşanıyorsa o birliktelik marazlı bir birlikteliktir. Marazlı birliktelikten de üretilenler, dünyaya getirilenler genellikle marazlıdır. Anne ve baba arasında mekik dokuyan çocuklar ise belli bir çağa dek onları kullanmanın dayanılmaz hazzını yaşadığını sansalar da sonları hüsrandır. Mutsuzluk dağına tosladıkları anda hem kendileri, hem de ebeveynleri için “Yetim Emrah” filminin çekimlerine başlanır…

Böylesi bir uyumun inanın tahsille, okumakla direkt ilişkisi yoktur. İnsanın doğuştan kazanımları vardır, genlerin getirisi vardır. Sevgi üretebilen bir yürekle, kadir bilen bir karaktere sahipse bir kişi zaten doğuştan zengindir aslında. Kadınsa bu kişiye “anaç”, erkek ise “baba” yakıştırması denk düşer. Benim bir köylüm, kardeşim kadar sevdiğim bir hanım var bu yakıştırmaya uyan. Adı Filiz Turgut Yalınız, eşi de çocukluk arkadaşım iyi mi! Abdulkadir Yalınız’a biz hep Apo diye hitap ettik şu yaşımıza dek. Bu bizim Apo’muz mide bulandıran bir takım maşa Apo’lara hiç benzemez. Hani tabir caiz ise yukarıdaki satırlardaki “baba” yakıştırmasına denk düşer, tam ağır abidir yeminle. İşte “aynı yöne bakabilen” iki iken bir olabilen bir örnek bu kardeşlerimi konu aldım bu yazımda özellikle. İşte o “anaç Filiz’in” çorbasını içerken bile dünyanın en zengin sofrasında sanırsınız kendinizi. Sevgi katmıştır aşına ve sofrasına. En önemlisi de hiç yapmacıksız, insanı yormayan kardeş yaklaşımıdır. Bir de Apo’nun iki kadehlik demini tadıp sohbetine daldığında, eve giderken kafanızdaki sıkıntılarınızda arınmış biçimde geceyi noktalarsınız. Ha bir de eşi ayrı dünyada, kendisi ayrı dünyada olup evli olduğunu sanan örneklerim de var. Lakin bunları anmaya, sohbetimizi bozmya bile değmez be!

UZAKTAN GAZEL

ERCAN ÖZTÜRK’Ü TANIR MISINIZ?

Şu Osman Cemoğlu ağabeyim gerçekten bir değerdir. Onun çevresindeki birkaç isimle tanışmaktan mutluluk ve haz duydum. Prof. Dr. Azmi Özler hocamı(Eskişehir’imizin çocuğu) tanıdıktan sonra köşe yazımda bahsetmiştim onun ne denli önemli bir bilim adamı olduğunu. Bir de Ercan Öztürk ile tanıştım sayesinde. Bir zamanlar Eskişehirspor forması giymiş bu karizmatik insanın, çok önemli bir matematik dehası olduğunu bileniniz var mı? Ercan Öztürk’ün İstanbul’da yaşam sürdüğünü ve üniversite kazanmak adına ondan ders almak için sıraya girildiğini bileniniz var mı? Öğrencileri arasında nice popüler ismin olduğunu bileniniz var mı?

OZANCA

Eskişehir’im

Severek içilir kalabak suyu,

Damacana alıp dizenlerin var.

Es Esin bu yıllar değişti huyu,

Kendine gel artık kızanların var.

Yazılıkaya yı Frigkler seçmişler,

Selcuklu, Osmanlı sonra geçmişler,

Tırpanı sallayıp ekin biçmişler,

Bahar, yazdan sonra hazanların var.

Osmangazi ile düşmüştü cemre,

Nasrettin hocayla neşeli zümre,

Gönülden gönüle ol Yunus Emre.

Tarih sayfasında gizemlerin var.

Ne hikmetse çoktur şair yazarı,

Güzelce bakanın değmez nazarı,

Yine eksik yazdım, duydum azarı,

Saz çalıp söyleyen ozanların var… Kadir KAYA