AFFET BİZİ ALİ İSMAİL KORKMAZ!

YAZIYORUM

Buraya, yani bizim kentimize ne hayallerle geldi kim bilir? İki milyon genç arasından sıyrılıp hayal ettiği bir üniversiteyi kazanmanın mutluluğunu yaşadı günlerce. Ailesi, arkadaşları, akrabaları ve belki de sevdiği kız arkadaşıyla paylaştı bu hazzını. Hayaller kurdu kazandığı okulunda yapacaklarıyla ilgili. Günlerdir gözüne uyku girmedi belki de sevincinden. Ve kültürün, sanatın başkenti diye nitelenen Eskişehir’de yaşam sürdürmeye başladı…

Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi İngilizce Öğretmenliği Bölümü birinci sınıf öğrencisi Ali İsmail Korkmaz, Eskişehir'de geçen 2 Haziran Pazar gecesi Gezi Parkı eylemine destek için binlerce kişi ile birlikte demokratik hakkını kullanmak üzere alandaydı. İsmail o gece yarısı kendini bilmez biçimde yara bere içerisinde, baygın bulundu arkadaşları tarafından. Anadolu Üniversitesi kampusundaki Mavi Hastaneye, oradan da Yunus Emre Devlet Hastanesine götürüldü. İddialara göre, burada tomografisi çekildi ve “bir şeyin yok” denilerek evine gönderildi. Arkadaşları uyandığında konuşmada güçlük çektiğini görünce, durumu ailesine haber verdi. Acılı aile koşarak geldi Hatay’dan evlatlarının yanına. İsmail Korkmazın avukat ağabeyi Gürkan Korkmaz olayın açığa kavuşturulmasını isteyerek, “Kardeşimin kim tarafından ne şekilde darp edildiğini bilmiyoruz. Bulunduğunda vücudunun sağ tarafı mosmordu, üzerinden araba geçmiş gibiydi. Gönderildiği Yunus Emre Devlet Hastanesi’nde “git önce ifadeni ver sonra gel” denilmiş. Saat 17.00’de ifade vermeye gittiğinde de bilincini kaybederek hastaneye sevk edilmiş. Ali İsmail’in hayati tehlikesi devam ediyor. Şuan tek dileğimiz kardeşimin iyileşmesi ve kendisine bunu yapanların ortaya çıkarılması” açıklamasını yaptı… Anne baba acılı gözlerle, yaralı yürekle hastane önlerinde günlerini geçiriyor. Ve bir Eskişehirli olarak içim yanıyor bu evladımıza. İçim yanıyor o dünya güzeli gencin ailesinin günlerdir düştükleri duruma. İsmail bize on binlerce genç gibi bir emanetti. Hatay’dan ne umutlarla yollanmıştı ailesinin hayır duaları eşliğinde. Biz evladımıza sahip çıkamadık ne yazık ki. Üç beş çakala parçalattık İsmail’imizi. O çakallar ki, o hayasız vicdansızlar ki bir savaşta düşmana bile yapılmaması gereken zulmü yaptılar. Ne Allah’tan korktular, ne de kuldan utandılar bu zulmü yaparlarken de!

Özür diliyoruz İsmail senden, dualarımız seninle evlat. Rabbim benim ömrümden sana ömür versin ki bir an evvel hayata dön oğlum. Ve sana bu onursuzluğu yapan çakallara inat okulunu bitir. Okulunu bitir ki bu mazlum ülkene hizmet et. Yüzü ve yüreği halka dönük bir konumda hizmet et vatanına! Haydi, benim aslan oğlum…

UZAKTAN GAZEL

BİZDEN BEKLENTİSİ OLANLARA!

Mehmet Yılmaz adlı içtenliğine inandığım okurumuz eleştirisini yollamış bana… “Şinasi Bey bu günlerde ESTV' de siz yoksunuz, Soner Bey yok velhasıl ESTV hiç ortada yok. Tam da bu günlerde, konuşacağınız günlerde mangal yürekli insanlar nerelerdesiniz.”

Yanıtım da şu; Biz buradayız da, sizin başınıza neler geldi diye halimizi hatırımızı soracak Eskişehirliler nerede? Sokakta sırt sıvazlamakla, işleri düştüğünde televizyon programı talep etmekle olmuyor inanın. Dayanışma denilen o yüce duyguyu insanlarımız yüreklerinde hissedemediği sürece bizim gibi bir avuç insandan “ses” olmamız bekleniyor. Bu haksızlık, bu haksızlık, bu haksızlık…

OZANCA

Yeni Zalimler

Yeniden yaygınlaşıyor insan avı

bugün Brezilya'da,

köle tacirlerinin soğuk açgözlülüğü

evinde hissediyor kendini orada

Wall Street'de emrettiler

domuzsu uydularına, dişlerinizi geçirin

halkın yaralarına diye, ve sonra başladı av…

Şili'de, Brezilya'da,

tüccarların ve cellatların yerle bir ettiği

Amerika'mızda.

Geçeceğim yolu sakladı halkım,

elleriyle örttü şiirlerimi,

kurtardı beni ölümden,

ve Prestes'in bir kez daha

gaddarlara vurduğu Brezilya'da

yolu kapatıyor halkın sayısız kapısı…

                               Pablo Neruda