Acının rengi …

Benim bir çocuğum yok. İleride nasipse olacak. Ama bir çocuğun bir gencin ölümünü anlamak için Baba olmama gerek yok değil mi?  Acı’nın dili, dini, rengi, siyaseti olmadığını bildiğim gibi.

Bir Polis, Asker şehit olduğunda da

Bir Bakan İdam edildiğinde de

Gençler darağacında sallandırıldığında da

Ali İsmail’de de, Cengiz Akyıldız da da

İsimleri uzayıp giden bu listede tüm samimiyetimle söylüyorum

Her kayıp, her insan eliyle sonlandırılan yaşam, her ölüm de üzülüyorum ben.

Çünkü insan yaşamı her şeyin ötesinde anlamlar taşıyor.

Hangi takımı tuttuğu, kime oy verdiği, kime düşman olduğu, nerede gezdiği önemli değil.

Önemli olan neden öldüğü, öldürüldüğü…

Şayet sadece benimle aynı düşüncede değil diye bir insanın ölümüne “iyi olmuş” yorumu yapabiliyorsak, artık kaybedecek bir şeyimiz kalmadığını, aslen insanlığın ölmüş olduğunu unutmayalım.

Ha bu üzüntümün biraz sesi çıkabilir

Bu üzüntü yüzünden tepki gösterebilirim

Bu üzüntü yüzünden birilerini eleştirebilirim

Ama bunu sadece siyasi bir mekanizmaya bağlamak

Şiddeti protesto ederken, başka bir şiddet yaratmak

Bu ülkede gençler özgür olmalı derken, başka gençleri siyasi tercihlerinden dolayı tartaklamak

Cam kırmak, talan etmek, masumlara zarar vermek, İşte bunu kimse bana yaptıramaz.

Haklılığımı haksız hale getiremem, eleştirdiklerime benzeyemem ve en önemlisi, bir anne babanın acısına ortak olurken,  bir başka annenin yüreğini sızlatamam.

Siz de öyle yapın olur mu?

Yüksek sesle bağıralım, protesto edelim, eleştirelim, yürüyelim ama…

Âmâ’sı, amacını unutanlardan, bunu fırsat bilenlerden, bir çocuğun yaşamı üzerinden siyaset yapanlardan olmayalım. Samimi olalım gerisi kendiliğinden gelir. Amacı farklı olan da kendiliğinden gider zaten.