“İyi ki kentsel dönüşüm yaptık” diyebilelim!

Türkiye gibi deprem kuşağında yer alan bir ülkede yaşıyoruz.

Çok acı tecrübeler yaşadık…

İşte o depremlerden bazıları…

• 17 Ağustos 1999 – Gölcük (Kocaeli) Depremi
  7.4, 7.6 büyüklük – 17.000+ can kaybı
• 12 Kasım 1999 – Düzce Depremi
  7.2 büyüklük – 800 can kaybı
• 1 Mayıs 2003 – Bingöl Depremi
  6.4 büyüklük – 177 can kaybı
• 23 Ekim 2011 – Van Depremi
  7.2 büyüklük – 600’den fazla can kaybı
• 24 Ocak 2020 – Elazığ (Sivrice) Depremi
  6.8 büyüklük – 41 can kaybı
• 30 Ekim 2020 – İzmir (Ege Denizi) Depremi
  6.8 büyüklük – 117 can kaybı
• 6 Şubat 2023 – Kahramanmaraş merkezli 11 ilin etkilendiği deprem
  7.7 ve 7.6 büyüklük50.000’den fazla can kaybı (Türkiye’de asrın felaketi olarak adlandırılıyor)

Bunu sadece bir bilgi olarak değil, acı tecrübelerle öğrenmiş bir toplumuz.

Her büyük depremden sonra aynı soruları soruyor, aynı cümleleri kuruyoruz: Neden önlem alınmadı?

Oysa cevap yıllardır gözümüzün önünde duruyor: Kentsel dönüşüm.

Kentsel dönüşümü her depremin ardından konuşuyoruz tartışıyoruz ancak ne yazık ki istenilen düzeyde bir dönüşüm gerçekleştirememek gerekiyor.

Kentsel dönüşüm, yalnızca eski binaların yıkılıp yerine yenilerinin yapılması değildir.

Bu süreci sadece “beton yenileme” olarak görmek, meselenin özünü kaçırmaktır.

Asıl dönüşmesi gereken, şehirlerin ruhu, altyapısı ve yaşam kalitesidir….

Bu konuda emin adımlarla yürümeliyiz…

Çünkü bir şehir, sadece binalardan ibaret değildir; o binaların içinde yaşayan insanların güvenliği, huzuru ve geleceğidir.

Yaşam her şeyden önce gelmektedir… En önemlisi de insan sağlığı…

Bugün hâlâ milyonlarca insan, depreme dayanıksız yapılarda yaşamını sürdürüyor.

Üstelik bu risk, yalnızca büyük şehirlerle sınırlı değil.

Anadolu’nun birçok kentinde de benzer bir tablo karşımıza çıkıyor.

Kentsel dönüşüm, bu noktada bir tercih değil, zorunluluktur.

Çünkü mesele, ekonomik kazançtan önce can güvenliğidir.

Kentsel dönüşüm bir an olsun gündemimizden çıkmamalıdır. Bu bir kentsel dönüşüm bir inşaat meselesi değil, bir yaşam meselesidir…

Bizi yönetenlerin yarını düşünen bir anlayışla hareket etmekten başka çaresi yok…

Keşke dememek için düşünüp ona göre hareket etmeliyiz…

Daha sonra “iyi ki” diyebilelim…