Ahşap aşkından doğan oyuncaklar

Ahşap arabalar, evler, bebekler, yoyolar, topaçlar, zekâ oyunları. Her biri öğretmen İsmet İspirli’nin elinden çıkıyor. Çocukken kazandığı el becerisi ile yaptığı oyuncakları, dükkânında hem yapıyor hem satıyor.


Hafiften bir çan sesi duyuyorsunuz önce. Burnunuza gelen ahşap kokusu ile birlikte gözleriniz renkleniyor. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir hediyelik eşya dükkânı veya lületaşı mağazası izlenimi veriyor. Fakat içeri girdiğinizde adeta bir oyuncak cennetinde buluyorsunuz kendinizi. Burası, öğretmen İsmet İspirli’nin el emeği, göz nuru ürünlerini sergilediği dükkânı, atölyesi.
Uzunca bir süre Türkçe Öğretmenliği yapan İspirli, 2008 yılına kadar sadece eşe dosta ufak tefek ahşap ürünler yapıp hediye eder. Daha sonra gezi amaçlı gittiği birçok kentte gördükleri kendisine örnek olur. Dükkânı açtığında da kendi yaptığı ahşap ürünlerle donatır içini. Sonraları müşterin talebine göre şimdiki şekline bürünür. Fakat en özeli de dükkânın sahip olduğu küçük çalışma atölyesi ve ahşap kokusu.

ÇOCUKLUKTAN KALMA MERAK

Konuşmaya başlarken ailesinin çocukluk yıllarında yaşadığı maddi sıkıntılardan bahsediyor İspirli ve şu şekilde anlatıyor: “5-6 yaşlarındayken içinde olduğumuz maddi imkânsızlıklardan dolayı hiç oyuncağım yoktu. Hep annemin ip sarılı makaraları, balyalardan çıkan teller veya bir kamış benim için temel bir oyuncak malzemesiydi. Sobada yakmak için kullandığımız odunlar arasından çıkan yuvarlak bir parça da benim için bir tekerlek demekti. Anne ve babamdan gizli olarak evden testere alır kaçırırdım. Bir de okula başladıktan sonra öğrenim gördüğüm öğretmen lisesinde, iş teknik ve tarım derslerim vardı. Oralarda da birçok malzemeyi kendim yapıp çeşitli ürünler ortaya koymaya çalışırdım. Dolayısıyla çocukluktan kalma bir merak benimkisi.”

“AHŞABIN TOZUNDA GİZLİ ANILAR”

Ahşabın kişilere çocukluğunu anımsattığını da söyleyen İspirli, “Burada satılan ürünlerden en çok ilgi göreni, basit olmasına rağmen ahşaptan yapılan topaçtır. Kim görse benim çocukluğumun oyuncağı diyerek hemen alıyor. Genellikle orta yaş üstü olan bu insanlar, aldıkları oyuncakları çocuklarına, torunlarına göstereceklerini ve çocuklarına anlatacaklarını söylüyorlar.” şeklinde konuşuyor.
Müşteri potansiyeline de değinen İspirli şöyle devam ediyor: “Bir dükkânda satılacak ürünler ya çocuklara ya da kadınlara hitap etmeli. Çünkü bu tür ürünler erkeklere hitap etmediği için onlardan fazla ilgi görmüyor. Ama kadınlar bir şeyi beğendiği zaman almayı arzuluyor. Çocuklar da oyuncağa dayanamadığı için hemen istiyor. Çocuğun istediği oyuncağı almayıp dükkândan çıkan fakat 20 metre sonra geri gelip alan çok aileye tanık oldum.”


OYUNCAK MÜZESİ HAYALİ

Çocukluğunu ve ahşaba olan tutkusunu anlatırken bir hayalinden de söz ediyor İspirli. Sunay Akın’ın ki gibi bir oyuncak müzesi kurmak istediğini söylüyor. Ancak o daha çok kendi kültürünü yansıtan ürünler seçmeyi hedefliyor. Bundaki tek gayesi ise yeni nesilin sahip olduğu kültürün değerlerine tanık olarak, sahip çıkarak yetişmesi. Tabii ki bu müzenin vazgeçilmezinin de ahşap topaç ve arabalar olacağını kaydediyor. (Yağmur SUNAR)