Unutmak öldürmektir...

Aziz Nesin üstadın dediği bir gerçeği anımsatarak yazıma başlamak istedim bu gün. “Her üç kişiden beşi şairdir benim ülkem insanının” der. Şiir yazmak en kolay iş gelir gerçekten de bizim insanımıza. Herkes potansiyel bir şairdir adeta! Askerde yazarız, aşk acısında yazarız, ayrılıklarda yazarız gurbet kahırlı. Yani kısacası yazarız da yazarız biz bu şiiri... Lakin bir de gerçeklerin gözü ile bakacak olursak durum hiç de öyle değildir. Ülkemde sanıldığı gibi herkes şair değildir, olamaz da. Antolojilerde şair olarak isimleri geçen şairler bile kendisine ben şairim demez. Bunun takdirini tarihe bırakırlar yakışan biçimde...

Şiire ilgi duyanlar Veysel Çolak adını mutlaka duymuşlardır. Bu kişi, nice şairin sanatsal anlamda önemsediği ve bir değer olarak kabul ettiği şairlerdendir. Veysel ile yıllarca aynı okullarda görev yaptık öğretmen olarak. İzmir Cemil Atlas ilköğretim okulunda ve Karşıyaka Lisesi’nde aynı anlarda görev yaptık. Benim de müzisyen olmam dolayısı ile birçok sanatsal etkinlikte de birlikte olduk. Alsancak gecelerinde “şiir dinletileri” adı altında paylaşımlarda bulunduk. Yüzüne de daima söylediğim gibi, yaşam biçimi ile söylemlerini farklı buldurdum. Kibirli ve karmaşık yapısını eleştirirdim ve hiç de hoşlanmazdı bu açık sözlülüğümden. Ortak anılardan geriye kalan bir çift sözünü hep anımsadım ve çok tuttum. “Unutmak öldürmektir” derdi.

Bir insanı öldürmek istiyorsan eline satırı, bıçağı, o kahpe tabancayı alıp saldırmana gerek yok yani. O kişinin kanının gözlerinin önünde oluk oluk akmasına gerek yok yani. “Katil” damgasını yiyip ömür boyu bu vicdani sızı ile gezmene gerek yok yani. Kardeşim kısacası sen birisini öldürmek mi istiyorsun? İşte seni kanatan, üzen, yakıp yıkan bu kişiyi unutarak öldürmek en asil bir cezalandırma biçimidir bunu bilesin. Kansız, vicdani sızısız ve en önemlisi de sorunsuz. Unutmak öldürmektir dostlarım. Size yaşamı çekilmez kılanları yüreğinizde öldürün unutarak. Verilecek en ağır cezayı verin sizi hak etmeyenlere...