Topçu, popçu, hazır lopçu!

Bahtsız bedeviyi çölde kutup ayısı öpermiş. Benim de bedeviden tek farkım ırkım ve yaşadığım coğrafya. Vereceğim örneklerden sonra çizdiğim tabloda abartı olmadığını anlayacağınız kanısındayım...

Yanlış anımsamıyorsam 1976 yılından sonra oy kullanmaya başladım. Yani tam otuz altı yıldır, dile kolay. İnanın olmasını istediğim parti asla ülkemde iktidar olup da hükümeti kurmuş değildir. Ecevit’in Karaoğlan olduğu dönemde içten bir sevgi duysam da, on iki eylül sonrası inanılmaz olumsuz değişimine tanıklık edip, sosyal demokrat zihniyetten de sıdkım sıyrılmıştı. Kısacası yüreğimi vereceğim, uğruna her şeyi yapacağım bir partim iktidara gelip de içimi serinletmedi. Benim gibi devrimci gelenekten gelen nice arkadaşım sistemin mevcut partilerine dağılıp birer koltuk kaptılar. Bu uğurda hapis yatmış bir arkadaşımın AKP’den adaylık sırasına girdiğini görünce doğru yolda olduğumu bir kez daha gördüm. Mevcut siyaset arenasından tiksinmekle ne denli haklı olduğumu aksakallı tarih baba bir kez daha teyit etti. Yani bu alanda yalnızlar rıhtımı şarkısını söylemeye devam etmekteyim...

Bilecikspor, D.İstatistik, Polatlı amatör liginde başarılı futbolculuk dönemlerim oldu. Bu birikimle zaten Gazi E.E Beden Eğitimi Bölümünü rahatlıkla kazanmıştım. Ama sosyal bilincim oluşmaya başlayıp, futbolun bir uyuşturucu faktör olduğunu anlayınca ondan da soğudum. Yalnızlar rıhtımı şarkısına yine devam ettim...

Babadan geçme müzik yeteneğim geliştikçe dört müzik albümüne ve sayısız bestelere imza attım. Bestelerim tanınmış sanatçı arkadaşlar tarafından albümlerinde yorumlandı. Ulusal üç beste yarışmasında bestelerim ve yorumumla finaller tattım(1993 İstanbul beyaz Güvercin–1995 TRT Altın Anten–2002 Kuşadası Altın Güvercin). Baktım ki sanatçı kimliğini kendisine yakıştırmış niceleri popüler kültürün gereğini yerine getirerek belden aşağısını oynatarak; iktidar yağdanlığı yaparak “sanatçılık” yapıyor. Bu alanda da bir hiç olduğumu, sanatçı olmadığımı anlayıp yalnızlar rıhtımı şarkısını söylemeye devam etmekteyim.

Rahmetlik Hüsniye Ninem yaşama veda ettiği ana dek “oğlum senin arabın uyuyor” derdi. Düşünüyorum da, arabımın uyumasıyla, dik duruşun bir ilgisi var mı canım ninem?