Meclis üyesi veya delege olmak!

Oğlum “Bir baş ol da neyimin başı olursan ol” derdi rahmetlik dedem. Bu ülkenin gerçeğini çok iyi anlatan “ye kürküm ye” atasözünü anımsatıp, Nasrettin Hoca fıkrasını eklemeyi de unutmazdı. Evet, bir baş olmak, tek hedef bir yerlere gelebilmek ve o yerdeki musluklardan birinin başına geçmek. Gönül gözü açık olana, dünya malını takmayana, değerleri olana hiç anlam teşkil etmeyen ama çoğunluğun amaç edindiği bir gerçektir bir yerlere baş olmak...

    Yirmi beş yıllık öğretmenlik yaşantımda ne müdürlük, ne vekillik aklımın ucundan geçmedi. Polatlı’da sevilen ve herkes tarafından tanınan biri olmam nedeni ile kuşlar aracılığı ile teklifler uçurulmuştu. Kapalı spor salonu kurulduğunda ilçe spor müdürü olmam için haberler yollanmıştı. Güldüm geçtim sadece. Çünkü hem beden eğitimi öretmeni, hem de hatırı sayılan bir müzisyen olarak zaten gereğinden fazla itibarım vardı. İzmirli sanatçılar birliği başkanlığının dışında hiçbir zaman da baş olmadım da, istemedim de. Nereye varacaksın hocam diyenlerinizi duyar gibi oldum...

Geçtiğimiz Cuma akşamı eşimle birlikte bir akşam yemeği yiyelim dedik. On beş günde bir ziyaret ettiğimiz ve çok hoşlandığımız mekâna gittik. Akdeniz ve Ege kıyılarında nice beş yıldızlı otellerde müzisyenlik yaptığım için mekân kalitesi anlamında teşhislerimin doğruluğuna inanabilirsiniz. Belediye Konuk evi et yemekleri, mezeler, dinlettikleri müzik(cd yayın) ve hizmet anlamında nezih bir yer. Aşçıları gerçekten işini çok iyi bilen kişiler, hizmet sunanlar da deneyimli.

Cuma akşamı çok fazla kalabalık değildi nedense! Bizimle birlikte birkaç masa vardı, o masalardan birinde de bizden hemen sonra gelen tek bir kişi vardı. İşte o tek kişi büyük dağları ben yarattım yürüyüşü ile açık büfeden mezelerini seçerken içerdekileri tepeden tırnağa süzdü önce. Aldı telefonu kulağına, başladı pazarcılar gibi bağırarak konuşmaya. “Aloooovvv, sayın başkanım nassın, ben ...”

Sizi temin ederim ki o konuşmayı ayakta bitirdi, masasına otururken bir başka konuşmaya geçti. “Alovvvv, ben şimdi sayın başkanla görüştüm. Kurultay için diyo ki...” O konuşmada bitti. Israrla ve pazarcı anonsu ile konuştuğu kişinin bu mekâna gelmesini isteyerek diretti. Eşim bu sonradan görmeye gıcık kaptığımı anladı, sohbetlerimizin derinleşmediğini ve benim dikkatimin bu kazma üzerinde olduğunu bildi. Söz verdim kafayı takmayacağım oturalım diyerek. Yirmi dakika içerisinde çağırdığı kişi geldi ve aynı bağırış çağırışla(arada bir küfürlerle) vıcık vıcık kurultay muhabbeti sürdü gitti. Yanına gidip kibarca uyaran görevli kardeşlerime sordum; kim bu diyerek! Hocam CHP’li Odunpazarı Belediye meclis üyesi ..... dediler. Adının bende saklı kalmasını istediğim bu muhteremin yüzüne “midemin bulandığını belirten yüz ifademle” son kez bakıp hesabı istedim. Yaşım elli altı... Ülkemdeki meclis üyelerinin ve delegelerin altın yüzüklü, göğüslerinin kıllarını sergilemeyi hüner bilen, burma bıyıklı ve kulislerde uzman olan bu versiyonları hiç değişmedi biliyor musunuz? Akademisyenleri, sanatçıları, aydınları siyasetin içinde görmek istemeyen bu yoz güruh ülkemde siyasetin belirleyicileri biliyor musunuz? Artık bir şeyler değil, çok şeyler değişmeli ya! Bu cahil cühela takımı tarihin çöp tenekesine atılmalı. Gerçekten...