Mahmudiye’den Türkiye’ye bir derstir bu aslında!

Okyanus ötesi rüzgârları birleştirici değil, ayrıştırıcıdır. “Böl-Yönet” teorisinin mucitleri, menfaatlerinin olduğu bir ülkede asla birlik ve dirlik olsun istemezler. Atomlarına kadar bölmek ve küçüldükçe küçülen bu toplulukları kolayca yönetmek, parmaklarında oynatmak isterler. O kara-kirli petrol uğruna Ortadoğu ülkelerinin imanını gevreten bu güç Müslüman kanı akıtarak, Arap halklarını kırdırmaya da devam etmektedir. İyi de bizim topraklarımızda da denemediler mi en kirli oyunları, bizleri de kamplara ayırıp kardeşi kardeşe düşman etmediler mi? Tarihten günümüze örnekler vermeye kalksak sayfalar yetmez. Bugün geçmişi konuşup geçmişten örnekler vermek yerine, geleceği konuşup yakın örnekler vermenin sırasıdır. Mahmudiye’yi, Yalova’yı örnek vererek, demokrasilerde birlik ve beraberliğin gücünü anlatmanın sırasıdır artık…

“Türkiye'de Cumhurbaşkanı adayının açıklanmaması diye bir şey yok. Herkes biliyor. Tüm dünyada bize gülüyor. Bir yandan Başkanlık sistemi getireceğiz deniyor, bir yandan açıklama izni çıkmadı deniyor. Kimden izin bekleniyor ki? Benim bildiğim bütün dünya bize bakıp bakıp gülüyor. Ne diyeyim, bunu da hak etmiyoruz. Bu durum ne Avrupa ne de Ortadoğu mantığı ile açıklanabilir. Türkiye'nin siyasal zekâsı artık dibe vurdu. Tam Trakya deyişi ile ne kaaa ekmek o kaa köfte! Siyasal zekâ ile entelektüel zekâ da dibe vurdu. Bizim modern tarihimizde bu kadar "ucuz ve naylon" bir zekâsızlık örneği yaşanmadı. İnsanın ağrına gidiyor artık bu durum. Bu kadar kötü bir durum 1923'ten beri yaşanmadı.. Malzeme bu kadar demek ki! Sanki Başbakandan başka aday varmış gibi yapılıyor ya, siyasal zekâyı da aşağılıyorlar. Patagonya’dan aday gösterilecek herhalde! Cumhurbaşkanı adayının açıklandığı günü de artık "resmi tatil ilan" edelim. O kadar yoruyor ki zekâmızı, zekâmızı dinlendirmek gerekecek! En ağrıma giden de sözde büyük devlet geleneğine sahip bir ülke olarak devlet geleneğine sahip olmayan ülkeler tarafından ''ti ye'' alınmak. Sözün bittiği değil siyasi zekâsızlığın zirve yaptığı noktadayız. Hayırlara vesile olsun ne diyeyim. Sorumluluk kabul etmiyorum…”