Kime kızalım?

Ülkece her açıdan depreme asla hazır olmadığımızı gördüğümüz şu günlerde, depremzedelerin yaşamlarını sürdürebilmeleri için farklı kurum ve kuruluşlardan destekler sürüyor. 

Deprem sonrasına televizyonlardan baktığımızda nispeten ‘daha sorunsuz’ bir sahneyle karşılaşıyoruz. Sosyal medyada ise durum böyle değil. 

Bir yandan “Şimdi siyaset zamanı değil, bırakın acımızı yaşayalım” sesleri yükseliyor. Diğer yandan “Devletimiz vatandaşın yanında!” diyenler var. Bir tarafta “En temel ihtiyacımız olan barınma sorunu çözülmüyor, çadır gönderin çadır” diye haykıranlar mevcut. Bazıları da “Buralar gördüğünüz gibi değil, çok daha kötü, insanlar sefalet içinde” ifadeleriyle tepkilerini dile getiriyor. 

Siyaset yapmayalım da nasıl yapmayalım! Deprem oldu, evler yıkıldı, insanlar öldü. Olan oldu evet! Bitti mi? Hayır. ‘Kalanlar’ için yeterli miyiz? Eksiklikler için arkamızda olduğunu söyleyen devletimize başvurmamız gerekmez mi? Eğer depremzedeysek ve bir çadırımız bile yoksa kime kızacağız? Muhalefete mi, halka mı, kime… 

AFAD dün resmi Twitter hesabından yaptığı paylaşımla depremden etkilenen 10 ilde kurdukları çadır sayısını paylaştı. Hatay’da 69 bin 766, Kahramanmaraş’ta 66 bin 685, Gaziantep’te 49 bin 670, Adıyaman’da 45 bin 852, Malatya’da 25 bin 380, Adana’da 17 bin 515, Şanlıurfa’da 8 bin 838, Osmaniye’de 7 bin 170, Diyarbakır’da 6 bin 328 ve Kilis’te de 3 bin 605 çadır AFAD tarafından kurulmuş. Bu verilere göre AFAD’ın kurduğu toplam çadır sayısı 300 bin 809.

Bir de nüfuslara bakalım… Hatay’ın 1 milyon 628 bin 894, Kahramanmaraş’ın 1 milyon 177 bin 436, Gaziantep’in 2 milyon 154 bin 51, Adıyaman’ın 635 bin 169, Malatya’nın 808 bin 692, Adana’nın 2 milyon 274 bin 106, Şanlıurfa’nın 2 milyon 170 bin 110, Osmaniye’nin 559 bin 405, Diyarbakır’ın 1 milyon 804 bin 880, Kilis’in 147 bin 919 nüfusu var. Bu 10 şehrin toplam nüfusu ise 13 milyon 360 bin 662. (Veriler şehirlerin Valilik hesabından alınmıştır.)

13 milyon kişinin etkilendiği depremde buna karşılık kurulan çadır sayısı 300 bin. 

Her çadırda rakamları yüksek tutalım ve 10 kişinin barındığını varsayalım; 3 milyon kişiye bu imkan sağlanmış demektir. Maalesef bu şehirlerde 40 küsur bin kişiyi kaybettik, kalanlardan bir kısmı göç etti. 500 bin kişiyi de bu sayıdan düşsek. Geri kalan 9 milyon 500 bin kişi ne olacak? 

Bu süreçte birbirinin yardımına koşmaya çalışan insanların iletişim olanağının elinden alındığı anlar oldu. Sosyal ağlarda erişim engellendi. Sivil toplum kuruluşlarının yapmış olduğu yardımlar bazı trollerin başlattığı karalama kampanyalarıyla sekteye uğratıldı. 

Keşke imkanlar yeterli olsaydı da diğer kurum ve kuruluşların yardım etmesi gerekmeseydi!

Öte yandan televizyon kanallarında toplanan 115 milyar 146 milyon 528 bin TL göğsümüzü kabarttı. Türk halkının ne kadar özel ve duyarlı olduğuna bir kez daha şahit olduk. 

Ancak sevinemiyoruz. Çünkü para var çadır yok!

Herkese ulaşmak, herkese çadır dağıtmak bu kadar mı zor? Biz güçlü bir devlet değil miyiz? Milyonlarca insanımız sokakta yatarken 115 milyar TL’nin ‘en azından çadır’ olarak vatandaşımıza dönmesini daha ne kadar bekleyeceğiz! 

Hal ortada… Siyaset yapmayın diyenlere soruyorum; Biz şimdi kime kızalım?