Kent belleğine mektup var!

Sevgili Yalçın Benlican ağabeyim, geçtiğimiz haftalarda “Kent Belleği” ile ilgili yazımı okuyup İzmir’den bu mektubu yolladı. Paylaşmaktan haz duyarım…

“Merhaba hemşerilerim, merhaba…

Ailem 1912 yılında Romanya’nın Pazarcık yerleşkesinden göç ederek Eskişehir’e yerleşmiştir. Yani 100 yıldır Eskişehirliyiz. Akrabalarımla birlikte oldukça kalabalık bir bölüm halen Eskişehir’de ikamet etmektedir. Ben Hv. Kuvvetlerinde 25 yıl görev yaptıktan sonra emekli oldum ve İzmir’e yerleştim.

Yaklaşık 50 yıldır şiirlerle, şarkılarla yaşıyorum.

Kısacası askerlikten karnımı doyurdum, şiirlerle ve şarkılarla gönlümü doyuruyorum. 800 den çok şiirim 157 besteci tarafından bestelendi. ( Bu rakamların rekor olduğu biliniyor.) 200 civarında şarkımız da TRT repertuarına kabul edildi. 100 şarkım en ünlü ses sanatçıları tarafından ses taşıyıcılarına ( Plâk, kaset, CD) seslendirildi. Şiir ve müzik dalındaki yarışmalarda 40’ın üzerinde 1.2.3. ve mansiyon kazandım. Ayrıca tiyatro ile de ilgileniyorum. “ Gerçek sevgi ölmez” isimli oyuna 11 şiirimle katkı yaptım ve oyunda rol aldım. “Gılgamış destanı müzikali”nin tüm şarkı sözlerini yazdım. Yılın en iyi prodüksiyonu seçilerek ödüllendirildi. Ödül töreni Eskişehir’de 15 Ekim’de gerçekleştirildi.

 

Milliyet Gazetesi’nin okuyucu oyları ile seçilen yılın en sevilen 10 şarkısı anketinde 4 şarkımla ilk 10 derece içinde yer aldım. 1995’in en sevilen şarkıları anketinde ise en sevilen birinci şarkı oldu…

Oldu mu ya isimli şarkımız, Aynı şarkı 25 yılın birincileri konserinde ikinci kez ödüllendirildi. Emekli olduktan sonra “Türkiye Musiki eseri sahipleri meslek birliği” Mesam’ın İzmir Şb. Yetkilisi ve Ege bölge sorumlusu olarak 1996 – 2004 yılları arasında çalıştım.

Bütün bunları neden mi dile getirdim. Eskişehir’den yetişen sanatçıların Eskişehirliler tarafından bilinmemesi, dahası, bunu yapması gereken görevli kültür ve sanatla ilgili kişilerin bu topraklardan kimlerin yetiştiğini araştırmaları için küçük hatırlatma küçük bir sitemcik! Saygımla, selâmlarımla… Yalçın Benlican”

 

OZANCA

PALYAÇO

Yazmadığım oyunlarda

Mutluluğu oynuyorum

Ben yüreği kan ağlayan

Yüzü gülen palyaçoyum.

Bazen bir göl kıyısında

Mavi günler düşünürüm

Bir aşk konar avucuma

Tam tutarken düşürürüm.

Evde bir ses olsun diye

Yol veririm ıslığıma

İnce ince ve her gece

Yağmur yağar yastığıma.

Sabah akşam sofralarda

Aşım suyum tek kişilik

Çeken bilir şu yalnızlık

Zor kardeşim, zor işçilik.

 

Yalçın Benlican