Fenerbahçe taraftarı...

Bir dünya görüşüne gönül verdiğim anlardan itibaren fanatizmden ve futbol taraftarlığından tamamen arındım. Çünkü kanıksadığım bu dünya görüşünden olan ve bana ağabeylik edenler 3F gerçeğini de öğretmişlerdi. Futbolun, bir sistemin yöneticilerince kitleleri uyutmak ve hayatın gerçeklerinden uzaklaştırıp muhalefet olmalarını engellemek amacı ile kullanılan büyük bir güç olduğunu öğretmişlerdi. Kimi zaman Ulusal takımımızın maçlarını özellikle izleyip heyecanlandığımı hesaba katmaz isek, lig takımlarından taraftarı olduğum hiç bir takım olmadı...

 

Bir Eskişehirli olarak kentimin takımının başarıları gurbet saydığım coğrafyalarda müjde gibi geldi bunu da belirteyim. Küme düştüğü anlarda burukluk da yaşamadım değil. Ama kısaca asla fanatizm boyutunu tasvip etmedim ve kendime yakıştıramadım...

 

Hele ki üç büyükler olarak adlandırılan takımlara içsel bir tepkim oluştu sınıf bilincimle birlikte. Güçlüden yana olmayı reddeden yüreğimde Anadolu takımlarının başarısını desteklemekten de geri kalmadım. Örneğin Trabzon sporun şampiyon olduğu anlarda ben de geçici de olsa Trabzon sporluydum.

 

Şimdi bir Fenerbahçe gerçeğini yaşamaktayız hep beraber. Şike davası öyle bir gündem yarattı ki, sekiz aydır aynı sıcaklığını korumaya devam ediyor. Neler söylendi neler... Neler yazıldı neler... Aziz Yıldırım’ın devlet ihalelerine sokulmaması adına yapılan bir iş de denildi. Aziz Yıldırım’ın silahlı bir örgüt oluşturduğu da, iktidar partisini desteklemediği için cezalandırıldığı da. Dünkü duruşmada gördük ki binlerce Fenerbahçe taraftarı, duruşmayı izlemek üzere Silivri Cezaevi önünde olağanüstü bir sadakat örneği gösterdiler. Attıkları slogan, taşıdıkları pankartlarla adeta iktidara meydan okudular. Bütün sosyal siteleri adeta sarstılar. Kilometrelerce uzayan araç konvoyları ile Silivri önüne gelerek Türkiye’nin o gün gündemini oluşturdular. Benim övgüm Fenerbahçe’ye değil inanın. Bağlılıklarına hayran kaldığım Fenerbahçelilere...