Dönmeyi düşünmediler!

Odunpazarı Belediye Başkanı Burhan Sakallı, kitabın önsözünde şunları yazmış. “Elinizdeki eserde belirtildiği gibi, vatanı müdafaa uğruna cepheye giderken hiç biri geri dönmeyi düşünmemişti. Kafalarında ve yüreklerinde tek bir hedef vardı. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün işaret ettiği “Ya istiklal, ya ölüm” Allah’a şükürler olsun, hep istiklal ile sonuçlanmıştı Türk’ün ateşle imtihanı...”

“Dönmeyi düşünmediler” kitabı 18 Mart Çanakkale şehitleri anma haftası hatırası olarak çıkarılmış bir belge kitap. Kitapta, Çanakkale savaşında şehit düşmüş 1481 Eskişehir evladının künyeleri çıkarılmış. Milli Savunma Bakanlığı arşiv müdürlüğünün dokümanlarından yararlanılarak tek tek bilgileri sunulmuş yiğitlerimizin. Nerede doğduğu, hangi askerlik şubesinden katıldığı, nerede al kanlara bulanıp şehit düştüğü bilgileri verilmiş düzgün bir biçimde. Bir Eskişehirli olarak bu kitabı okuduğunuzda, bu topraklar uğruna toprağa karışan; hem de yavuklusunu bir kez olsun koklayamadan genç yaşında yaşama veda eden o yiğitlerle bire bir kucaklaştığınızı hissediyorsunuz. Yaşamın gerçeklerinden sıyrılıp at kişnemelerinin, Allah Allah nidalarının, “yandım Allah” avazlarının, top ve mermi gümbürtülerinin kulaklarınızı sağır ettiği bir gök kubbe altında buluyorsunuz kendinizi. Aklınıza birden Çanakkale savaşında yaşanan binlercesinden bir tane anı takılıveriyor... “Başkomutanlık Meydan Savaşı sırasında, Çiğiltepe karşısındaki 57. Tümen nedense bir türlü ilerleyememişti. Mustafa Kemal, bu tümenin komutanı Albay Reşat’ı telefonla aradı: “Reşat Paşa, hâlâ hedefinize ulaşamadınız. Bir sorun mu var?” “Yarım saat sonra ulaşacağız efendim. Söz veriyorum.” Yarım saat dolalı hayli olmasına rağmen Çiğiltepe düşmemişti. Mustafa Kemal, Albay Reşat’la konuşmak istedi. Telefona Üsteğmen çıktı: “Reşat Paşa, az önce intihar etmiş efendim. Size bir açıklama bırakmış: Yarım saat içinde size o mevzii almak için söz verdiğim halde sözümü tutamamış olduğumdan dolayı yaşayamam...”

Gözlerinizden taşmak üzere olan gözyaşlarına engel olamıyorsunuz. Belki o yiğit insanlara layık olamayan bir kuşak olduğunuzun ağır sızısından, belki onlar gibi olma isteğiniz... Duygu karmaşası içerisinde, yanınızdakilerin yanaklarınızdan süzülen gözyaşını görmemeleri için başınızı avuçlarınızın içerisine alıp saklıyorsunuz. Affedin beni ey şehitlerim diye dünyaya bağırmak istediğiniz narayı içinize atarak kavruluyorsunuz...” Affedin beni ey şehitlerim...”