Bu Zırlaklardan Bıktık Artık!

Özlüyorum o siyah beyaz yılları, çok özlüyorum. Filmler siyah beyazdı ama yaşanan hayat biçimi ve kalitesi inadına öylesine renkliydi, öylesine masumdu. İnsanlar insan, çiçekler çiçek, ekmek ise ekmek gibi kokardı. Acıları da sevinçleri de birlikte yaşardık tüm Ulus olarak. İmeceyi şimdiki kuşak bilmez, ama yardımlaşmanın ve birlikte başarmanın en güzel örneği olan bu ortak paydada çok hoş işlere imza atardık. Bayramların da, bayram arifelerinin de, ramazan ayının da manevi hazzını riyasız yaşardık hesapsız yüreklerde. Barıştı bayramlar öncelikle, küskünlerin bu marazlı duygularından arınıp insani donatılarla süslendiği özel aylardı…

 

Paçalarımızdan akan bir riya çamurunun içerisinde debelenip durmaktayız. Sağımız yalan, solumuz çıkar üzerine programlı. Çıkarımızın olmadığını hissettiğimizde selam bile vermekten kaçınan cahiller, çıkarcılar ordusuyuz adeta. Erk’in dikkatini çekmek uğruna, o gücün gözüne girmek uğruna yemeyeceğimiz nane yok! Düşünceler satılık, yürekler satılık, beyinler satılık, satılık oğlu satılık kısacası. Eskiden “artist” sözcüğünü Yeşilçam ve Hollywood yıldızları için kullanırdık. Bunların sayısı çok azdı ve özel yeteneklerdi. Şimdi çıkarları uğruna arkalarını esen rüzgâra dönmeyi hüner sayan rüzgârgüllerinin alayı artist! Asıl artistlere taş çıkartacak biçimde belden aşağısı oynak artistler hem de! Güçlünün yanında fotoğraflanmak, aynı karede yer almak uğruna yapmayacağı dalkavukluk yok bu artistlerin kısacası…

 

 

Her şey öylesine samimiyetsiz ki artık ağlayan bu tiplere ikrah getirir olduk. Kameralar önünde adeta günah çıkarmak üzere timsah gözyaşları dökenleri gördükçe, insanlığımdan utanıyorum. Öyle ki, başka bir ülkenin insanı için kameralar önünde gözyaşı döken bu zırlaklar, kendi ülkesinin acı çeken evlatlarını görmezden gelebiliyor. Bakıyorsunuz ramazan ayı boyunca her televizyon kanalında salya sümük ağlayan konuşmacılar! Ağladıklarında daha çok izleneceklerine şartlamışlar adeta. Bir sürü televizyon kanalında, Ramazan ayı boyunca gözyaşı döküyor bir sürü zırlak! Hele bir tanesi var ki ağzından çıkanı kulağı duymayan tam bir insanlık abidesi! Ruhsal engellilere ya da akıl hastalarına DELİ deyip geçiyor her konuşmasında. Literatürden kalkmış bu kelimeyi öylesine sık kullanıyor ki zihinsel engelli evladı olan üçüncü anne günlerdir bu konu üzerine beni arıyor. Bizim ve evlatlarımızın çektiği acıların asla farkında olmayan bu densiz için bir şeyler yazın hocam diyor ses tonu titreyen bu anneler. Her sahurda gözyaşları içerisinde bir şeyler anlatan bu zırlak deli kelimesini kullanmasın, toplumu evlatlarımıza karşı tavır geliştirmeye yönlendirmesin diyorlar. Özlüyorum o siyah beyaz yılları, çok özlüyorum. Filmler siyah beyazdı ama yaşanan hayat biçimi ve kalitesi inadına öylesine renkliydi, öylesine masumdu. İnsanlar insan, çiçekler çiçek, ekmek ise ekmek gibi kokardı.

 

Detaylı bir köşe yazısı yazacağım bununla ilgili. Şimdilik kısa bir bilgi vererek yazımı bitireceğim. Muttalip’te(7000 nüfuslu bir yerleşim beldesidir)bir adet düğün salonun olmayışı büyük bir eksikliktir. Jandarma karakol komutanı binbaşımla telefon konuşmamızda bu eksikliği dile getirmişti bana. Canlı yayında Sayın Ataç konuğum olacak söz soracağım demiştim, keza sordum da! Arsanın netleşmediğini, netleşmesi durumunda hemen başlanacağını açıkladı. Kanımca 2015’te Muttalipliler düğünlerini salonlarında yapacaklar…

 

 

 

Darağaçlarında soldurdunuzsa genç fidanları

Gülsuyu için talan emişseniz gülistanları

İki kişiden biri hala göz yumuyorsa hayatın karanlığına

Dar edebiliyorsanız masum hayvanlara bu yaşamı

Ve ben hala sevebiliyorsam ülkem insanını

Vicdanımın sadakasıdır bilesiniz…

Şinasi KULA